Tuesday, April 4, 2017

ජනේල



ජනේල? ඒ මොනවද? අපි කවදාවත් ජනේලයක් කියන්නෙ මොකද්ද කියල හිතන්නෙ නැති තරම් ඒව සාමාන්‍යයි නේද?

ඒත් ඔය ජනේල කියන ජාතිය තමයි මට මේ ලෝකේ පේන්නම බැරි විකාරම දේ. අනුන්ගෙ ගෙවල් වලට එබිල බලන්න හදල තියෙන එක එක හැඩයේ ජනේල! පුංචි කවුළු, ඒ මදිවට දිගම දිග, උසම උස, එක එක ජාතියේ වීදුරු හයි කරපු, එක එක ජාතියේ තිර රෙදි දාපු ජනේල!

ජනේල තියෙන ගෙවල් වල මිනිස්සු ඔය ජනේල වලින් පේන හරියෙ විකාර සැරසිලි, බිත්තියේ එක එක ඒව එල්ලල තියෙන්නෙ මොන එහෙකටද? ඒ වෙන මිනිස්සුන්ට ජනේල වලින් ඇතුලට එබිල බලන්න අවස්ථාවක් හදල දෙන්න. ඒ කියන්නෙ වෙන අය තමන්ගෙ ජීවිතේ ඇතුලට එබිල බලනවට කැමතියි කියල නේද?  අනේ ඇත්තට? මොකට ඔය ජනේල කියල ජාතියක් හදල තියෙනවා ද මන්දා!

මට හැමදාම ඕනෙ වුණේ කිසිම ජනේලයක් නැති ගෙදරක ජීවත් වෙන්න. ඒත් එහෙම ගෙවල් කොහෙවත් නැහැ. එහෙම ගෙයක් ඕනෙ නම් මටම ජනෙල් නැති ගෙයක් හදා ගන්න වෙනවා. ඒත් තවම ඉගෙන ගන්න ළමයෙක් වෙච්ච මට කොහෙන්ද ගෙවල් හදන්න සල්ලි? 

කැම්පස් එකේ නවතින්න තැනක් හොයද්දි මං කැමති වුණේ නැහැ දෙන්නෙක් ඉන්න කාමර වලට. කාමරේ ඉන්න අනිත් කෙනා දවස තිස්සෙ ජනේල ඇරල තියෙන කෙනෙක් වුණොත් එහෙම? මං කොහොමද හිත හදාගෙන ඒ වගේ කාමරේක නවතින්නෙ? ඒ නිසා වැඩිපුර ගෙවන්න සිද්ධ වුණත් මං තනි කාමරයක් හොයා ගත්තා.

ඒකෙ ජනෙල් ඔක්කොම වහල, එළිය පොඩ්ඩක් වත් ඇතුළට එන්නෙ නැති වෙන්න තද නිල් පාට කර්ටන් දැම්මට පස්සෙ තමයි මගෙ හිතට සැනසීමක් ආවෙ. දැන් ඉතින් මට හිතේ සැනසීමෙන් ඕනෙ තරම් වෙලා මේ කාමරේ ඇතුළට වෙලා ඉන්න පුළුවන්.

මං මතක ඇති තරම් කාලෙක ඉඳල මට ඔය ජනෙල් පෙන්නන්න බැහැ. මං කාමරේක ඉන්නවා නම් ඒ ජනෙල් ඔක්කොම වහල තියන්න ඕනෙ. බස් එකේ දි වුණත් මං ඉඳගන්නෙ ජනේලෙ පැත්තෙ නෙවෙයි අනිත් පැත්තෙ. ළඟින් බහිනවා නම් ඇරෙන්න එහෙම වාඩිවෙන අය නෑ නේද? ඒ විතරක් නෙවෙයි. මං විදුලි සෝපාන වලටත් හරිම කැමතියි. ඒ මොකද දන්නවද? ඒවට ජනෙල් නැහැනෙ.

බස් එකකට නැගපු ගමන් මං කරන්නෙ ඉයර්ෆෝන් එක අරගෙන කනේ ගහගන්න එක. ඊට පස්සෙ පොතකට ඔලුව ඔබාගෙන යන්නෙ වටපිට බලන්නෙ නැතුව. ජනේල වලට වගේම මං මිනිස්සුන්ටත් අකමැතියි. ඒ මිනිස්සු එක්ක කතා කරන්නත් අකමැතියි. 

ඒත් එක දවසක් මගෙ එහා පැත්තෙ, ඒ කියන්නෙ ජනේලෙ පැත්තෙ හිටපු මනුස්සයා මං දිහාම බලන් ඉන්නව දැකල මං ඉයර්ෆෝන් එක අතට ගත්තා. 

"ඇයි?" ඒක අහපු විදිය ටිකක් සැර වැඩියි ද මන්දා.

"ඔයා ඩොක්ටර් හෝල්ඩන් ගේ ඇඩ්වාන්ස්ඩ් ඔපරේටින්ග් සිස්ටම්ස්" ක්ලාස් එකට එනව නේද? එයා ඇහුවා.

"ඔව්. ඔයා කවුද?" 

"මම ටෙඩ්. ඔයා සාරා නේද? මං ඔයාව දැකල තියෙනවා. මං ආර්ට් හිස්ට්‍රි කරන්නෙ." එයා කියාගෙන ගියා.

ඔන්න ඔහොම තමා ටෙඩ් මගෙ ජීවිතේට ආවෙ. එදා බස් එකෙන් බහිනකන් කතා කර කර ගියපු අපි ඊට පස්සෙ ෆේස්බුක් එකෙන් චැට් කරන්න පටන් ගත්තා. එයා මට කතා කළා එයා එක්ක ඩිනර් එකකට යන්න. 

ඔහ්! ඒ කියන්නෙ ඩේට් එකක්. මගෙ පළවෙනි ඩේට් එක! මං මොකද්ද අඳින්නෙ? අර එමරල්ඩ් පාට ගවුම හොඳයි නේද? ආ ඔව් ඔව්. ඒක අඳිනවා. ජුවෙලරි නම් මම කොහොමත් දාන්නෙ නෑනෙ. 

හරියටම සිකුරාදා රෑ 7 වෙනකොට ටෙඩ් මාව එක්ක යන්න ඇවිත් තිබ්බා. එයා ඇඳගෙන හිටියෙත් එමරල්ඩ් පාට ෂර්ට් එකක්. ඒක දැකපු ගමන් අපි දෙන්නටම හිනා ගියා හොඳටම. 

7.30 වෙනකොට අපි රෙස්ටුරන්ට් එකට ඇවිත් හිටියා. එයා ඕඩර් කලේ මගේ ප්‍රියතම ඩිෂ් එකක් වෙච්ච ලොබ්ස්ටර්. තව රෙඩ් වයින්.

ඒව මගෙ කැමතිම කෑම වුණාට මං මුළු වෙලාවෙම බලාගෙන හිටියෙ එයාගෙ ඇස් දිහා. ඒ ඇස් තද කොළ පාටයි. හරියට කොටියෙකුගේ ඇස් වගේ. 

කෑම කාල ඉවර වුණාම එයා කිව්වා එයාගෙ අපාර්ට්මන්ට් එකට යමු කියල. ඒ තව වයින් වීදුරුවක් බොන්න. එයා ගාව හොඳම වයින් බෝතලයක් තියෙනවා කියල තමයි කිව්වෙ. 

මමත් දෙපාරක් හිතන්නෙ නැතූවම හා කිව්වා. එයාගෙ අපාර්ට්මන්ට් එක තිබ්බෙ ඒ ළඟමයි. ඇවිදගෙන යන දුර. 

වයින් ටිකක් බීපු නිසාද මන්දා මං හිටියෙ එයාගෙ ඇඟට බර වෙලා. එයා හිටියෙ මගෙ ඉන වටේ අතක් දාගෙන. 

අපි දෙන්නම ආස කරන සිංදුවක් වෙච්ච "හොටෙල් කැලිෆෝනියා" මහ හයියෙන් ඕෆ් පිච් කිය කිය තමයි ලිෆ්ට් එකේ තුන්වෙනි තට්ටුවට ගියේ. අපි කිව්ව විදිය කොච්චර කැතයි ද කියනව නම් අපි දෙන්නටම ඒකට හොඳටම හිනා.

"පොඩ්ඩක් ඉන්න බබෝ.." එහෙම කියල එයා සාක්කුව අත පත ගාල යතුර හොයාගෙන අපාර්ට්මන්ට් එකේ දොර ඇරියා. 

ඊට පස්සෙ බිත්තිය අතපත ගාල ස්විච් එක දැම්මා..

එක පාරටම මුළු ලෝකෙම කැරකෙන්න පටන් ගත්තා. මං එහෙමම බිත්තියටබට වුණා.

"සාරා... සාරා... ඔයාට මොකද?" ඈත ලෝකෙකින් එහෙම කියනවා වගේ ඇහුණා.

"ජනේල...." මට කියන්න පුළුවන් වුණේ එච්චරයි. 

එකපාරටම ඔක්කොම කළුවර වුණා.....








Sunday, April 2, 2017

හොස්ටල් කතා : මේ වේදිකාව ජීවිතේ අපේ

ඔන්න මකුළු දැල් එහෙම කඩල දාල දූවිලි පිහදාල සිතූ ආයෙමත් බ්ලොග් එක පැත්තෙ ආවා. 

පහුගිය දවසක තිබුන නෙළුම් යාය බ්ලොග් සම්මාන උළෙලට මමත් සහභාගී වුණා නේ. එදා සම්මාන දිනපු හැමෝටම උණුසුම් සුබ පැතුම්. බ්ලොග් ලෝකෙ කට්ටිය දැන හඳුනගෙන කතා බහ කරන්න ලැබුණ අවස්ථාවත් ගොඩක්ම වටිනවා. 

කාලෙකින් ආවෙ හොස්ටල් කතාවක් අරගෙන. මේ ඉතින් හොස්ටල් කතාවක් කිව්වට හොස්ටල් කතාවක්ම නෙවෙයි. කැම්පස් ඉන්න කාලේ මං බොහොම ආසාවෙන් කරපු වැඩක් ගැන තමයි මේ කියන්න යන්නෙ. 

ඒ තමයි වේදිකා නාට්‍ය බැලීම. 

මගෙ කැම්පස් ජීවිතේ වැඩි හරියක් නතර වෙලා හිටියෙ සංඝමිත්තා ශාලාවෙ. පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලෙ බොහොම ප්‍රසිද්ධ "වල" පහු කරගෙන තමයි අපි හැමදාම උදේට දේශන වලට යන්නෙ. 

ඉතින් හැමදාම උදේට වලට අලුත් නාට්‍යයක් ඇවිත්ද කියල බලාගෙන තමයි අපි දේශන වලට යන්නෙ. 

හවස 4 වෙනකල්ම අපිට දේශන තියෙනවානෙ, ඒව ඉවර වෙලා ආපහු ඇවිත් ඇඳුම් මාරු කරගෙන , කාල 5.30 වෙනකොට අපි ගිහින් වලේ ඉස්සරහම පේළියේ වාඩි වෙනවා. 

නාට්‍යය පටන් ගන්නෙ 7ට නෙ. ඉතින් මොකද 5.30 ට යන්නෙ? 

ඒ තමයි වලේ ඉස්සරහම පේළිය අල්ලගන්න. නළු නිළියන්ගෙ රඟපෑම්, මූණෙන් හැඟීම් පෙන්වන විදිය හොඳටම බලාගන්න පුළුවන් ඔය ඉස්සරහම පේළියේ ඉන්නකොට. ආ ඇයි තව ප්‍රේක්ෂකාගාරෙන් කෙරෙන බාධා කිරීම් නැතුව හොඳටම නාට්‍යය බලාගන්න පුළුවන් ඔය ඉස්සරහම පේළියේදි. 

ඉතින් අපි 7 වෙනකම් ඔතන වාඩි වෙලා මොනවද කරන්නෙ? එක එක දේවල් කකා නාට්‍ය පුහුණුවීම් බලන එක තමයි. 

වලේ මං බලපු පළවෙනි නාට්‍ය "ගැබ්බර මිනිසා". ඒක නම් කොහෙත්ම හිතට අල්ලන ජාතියේ නාට්‍යයක් නෙවේ. ඒත් වාසනාවකට වගේ මගේ වේදිකා නාට්‍ය බැලිල්ල එපා කරවන්න ඒ පළවෙනි නාට්‍යයට බැරි වුණා. 

වලේ ඉස්සරහම පේළියේ ඉඳගෙන පටන් ගත්ත වෙලාවෙ ඉඳන් ඉවර වෙනකල්ම ඇස් දෙක අහකට ගන්නෙ නැතුව වශී වෙලා බලපු පළවෙනි නාට්‍යය "මනමේ". එදා මනමේ කුමාරියි, කුමාරයයි, වැදි රජතුමයි මමයි විතරක් වලේ හිටියා කියල තමයි නාට්‍යය ඉවර වෙනකල්ම මං හිතාගෙන හිටියෙ. නාට්‍යය ඉවර වුණාම යාළුවො ආපහු යන්න කතා කරද්දි තමයි මං ආපහු පියවි ලෝකෙට ආවෙ. 

එදා ඉදන් අද විශ්ව විද්‍යාලයෙන් සමු අරගෙන එනකල්ම බලපු වේදිකා නාට්‍ය ගණන ඇත්තටම මතක නැහැ. කොහොමහරි ඒ කාලේ වලට ආව නාට්‍ය වලින් නොබල හිටියෙ හරිම පොඩි නාට්‍ය ගණනක්.

කොච්චර නාට්‍ය පිස්සුවක් තිබුණද කියනවනම් අවසන් වසරෙ අධ්‍යයන නිවාඩු කාලෙ පවා "හුණුවටයේ කතාව" බැලුවා යාළුවන්ගෙන් බැනුම් අහ අහ. 

ඒත් කොච්චර නීරස නාට්‍යයක් වුණත් මැදින් නැගිටල නම් ඇවිත් නැහැ. අමාරුවෙන් අන්තිම වෙනකල් ඉඳල ඊට පස්සෙ ඇවිත් බනින එක වෙනම කතාවක් ඉතින්. 

ධාරාණිපාත වැස්සෙ කුඩ ඉහළගෙන, කූඩැල්ලො ඉන්නවද කියල හෝදිසි කරකර නාට්‍ය බලන එක කරදරයක් කියල නම් කවදාවත්ම හිතිල නැහැ. ඊට පස්සෙ ඇවිත් ඇදුම් සෝදන එකයි, වේලන එකයි නම් ඉතින් හරිම කරදරයක් නම් තමයි.

ඔය හැම නාට්‍යයකම වගේ පිටපත් කියවල තිබුනෙ පොඩි කාලෙ. ඉතින් නාට්‍ය බලනකොට ඒ දෙබස් කට පාඩම් වෙලා තිබුන එකත් හිතට ලොකු සතුටක්.

මේ ඔක්කොම මතක් වුනේ අද "සිංහබාහු" නාට්‍යයේ පෝස්ටර් එකක් දැක්කට පස්සෙ. ගිය අවුරුද්දෙ කීවෙනි වතාවට ද කියල මතක නැති වතාවට සිංහබාහු බැලුවට පස්සෙ කිසිම වේදිකා නාට්‍යයක් බැලුවෙ නෑ නේද කියල මතක් වෙලා පපුව හෝස් ගාල ගියා. 

එච්චරකට වැඩ වලින් අපිව හිර කරල. ආයෙමත් දවසක ඉක්මනින්ම වේදිකා නාට්‍යයක් බලන්න ඕනෙ. 


Wednesday, March 8, 2017

පැටළුණු කවි

හ්ම්ම්.. අදත් ඉවරයක් නැති වැස්ස.. හැමදාම එළියට බහින්න හදනකොටම තමා මේ කෙහෙල්මල් වැස්සක් පටන් ගන්නෙ..."

ලෙක්චර් එක ඉවර වෙන වෙලාවෙම පටන් ගත්ත චිරි චිරි වැස්ස ගැන සුලාරිගෙ හිතේ ඇති වුණේ නෝක්කාඩුවක්.

"කොහෙද ඉතින්, පණ්ඩිතකමට කුඩයක් වත් ගෙනියනවැයි. තෙමී තෙමී ඇවිත් මෙතන හචිස් හචිස් ගගා ඉන්නවකො.."

ම්ම්ම්... ඒ කවුද? කවුද එහෙම කිව්වෙ?

එහෙම කියන්න කවුරුවත් නෑනෙ. ඒ ඇහුණෙ මීට අවුරුදු ගාණකට කලින් සුලාරි සරසවි ශිෂ්‍යාවක් වෙලා හිටපු කාලෙ සුලාරිගෙ ළඟින්ම හිටපු කටහඬක්.

කටහඬක්? ඉතින් ඒ කටහඬේ අයිතිකාරයාට රූපයක් තිබ්බෙ නැද්ද? රූපයක් නැති කටහඬක් තියෙන්නෙ කොහොමද අනේ? අඩුගානේ මවාගත්ත රූපයක් හරි තියෙන්න එපැයි නේද?

ඒත් මේ කටහඬේ අයිතිකාරයාට රූපයක් තිබුණා. ඒ අර වගේ මවාගත්ත රූපයක් නෙවෙයි. පාරෙ ඇවිදිනකොට ඒ වගේ කෙනෙක් දැක්ක ගමන් ගැස්සිලා, නැවතිලා බලන්න තරම් මතක හිටපු රූපයක්.

ඒ ඉතින් කොච්චර කාලෙකට කලින් ද? දැන් සුලාරි සරසවි ඇදුරුතුමියක්. හැබැයි ප්‍රේමයක ඇදුරුතුමියක් නම් නෙවෙයි. ඒ විතරක් නෙවෙයි. ලංකාවෙ ප්‍රසිද්ධ රත්තරන් සම්මානෙ කීප වරක්ම දිනාගත්ත නවකතා සහ කවි පොත් කිහිපයක ඉදිරිපිට ඇගේ නම මුද්‍රණය වෙලා තිබුණා.

"සුලාරි වනිගසේකර අපට බලාපොරොත්තු තබාගත හැකි අන්දමේ නවකතා රචිකාවියක් වූවත් ඇගේ සියලුම නවකතා වල ප්‍රධාන පිරිමි චරිත එකම අච්චුවේ ඒවායි."

පත්තර වලට අලුත් නවකතා පතුරු ගහල විචාර ලියන එක්තරා මහත්මයෙක් සුලාරිගෙ මුල් කාලෙ නවකතාවක් ගැන එසේ ලියා තිබුණා.
ඒත් ඒක කියෙව්වම සුලාරිගෙ මූණට ආවෙ සිනහවක්. "මං ඉතින් වෙන කවුරු දාන්නද මගේ පොත් වලට. කලිසම්, කබා, සරම්, කිමෝනා ඔය ඔක්කොම ඇඳන් ඉන්නෙ එයාම තමයි." සුලාරි හිතුවෙ ඒ හිනාවෙන්මයි.

"ආ උඹ මේ පාර උඹේ අනන්තයෙන් ආව තරු කුමාරයාව චපල බිරිඳකගේ අවංක ස්වාමිපුරුෂයෙක් කරල තියෙන්නෙ. අනේ මන්ද උඹට පිස්සුද කියල. ඔය හීන ලෝකෙන් දැන්වත් ගොඩට වරෙන්." ඇගේ නවකතාවක් කියවපු සමීප මිතුරියක් ඈට දුරකථනයෙන් කිව්වා.
ඔහොම හතර වටෙන්ම ආව බලපෑම් එක්ක ඔහුව ඇගේ නවකතා, කවි වලින් ඈතට තල්ලු වුණා. ඊට පස්සෙ ඈ ලිව්ව පොත් වලට තමා රත්තරන් සම්මානෙ වුණත් හම්බ වුණේ.

දැන් හිතෙනුත් ඈතටම තල්ලු වෙලා ඉන්න ඔහුව අවසන් වරට දැක්කෙ ඇගේ මිතුරු මිතුරියො "සරසවියෙදි හෙට විතරයි හමු වන්නේ...." සිංදුව කිය කියා ඉන්න වෙලාවක. ඈ හිටියේ ඔහුගෙ සමරු පොතේ සටහනක් තබමින්.

වසර විස්සකට පසුව වුණත් ඈට තාමත් ඒ කවිය කට පාඩම්.

අහසටම ඉගිළෙන්න
තරු දෙකක් ඔබ ගන්න
අමාවක රැයක මට
එළිය විතරක් දෙන්න

ඔබ ආයෙ දැකගන්න
මට ආයෙ හිනැහෙන්න
ඔබ ආයෙ දිනෙක යළි
ඒවි දැයි පවසන්න

නිල් අහස සරසන්න
හිරු ආයෙ පායන්න
ඈතටම නොයා මට
පෙනෙන දුරකින් ඉන්න

එහෙම කිව්වට ඉතින් පෙනෙන තියා නොපෙනෙන දුරකින් වත් අද එයා ඉන්නවද කවුද දන්නෙ.

අපේ ජීවිතේට කවුරුහරි එන්නෙ හැමදාටම නතර වෙන්න නොවෙන්න පුළුවන්. ඒත් එයාලට පුළුවන් මුළු ජීවිතේටම ඇති තරම් මතක ගොඩක් දීලා යන්න.

"මැඩම්, වැස්ස අඩු කරල දැන්. මැඩම් ට කාරෙක ගාවට යාගන්න පුළුවන් වෙයි දැන් නම්..."

සුලාරි මේ ලෝකේට ආවෙ දේශන ශාලාව අස්පස් කරන්න ආව නිමලසිරි ගේ හඬින්.

"ඔව් මං දැන් යන්න ඕන." සුලාරි එහෙම කියල නැගිට්ටා. එතකොටයි ඈ දැක්කෙ මෙච්චර වෙලා කුරුටු ගගා හිටපු කොළ කෑල්ල...

හුදෙකළා වූ වෙරළ අබියස
නැගෙන ඒ සිඳු දිය රැළී

වෙහෙස සැනෙකින් ගෙන යාවි
ඒ හමා එන මඳ පවනැලී

සිනහවක් යට සැඟවිලා ගිය
කඳුළු බිඳු ඇත සැලි සැලී

අදත් මං මේ ලියන කවි වල
තවම ඇත නුඹෙ සෙවණැලි.. 


Wednesday, August 17, 2016

ඉයන් මාමාගේ අභියෝගය සහ සිතූගේ කැමතිම සින්දු 16

මේ දවස්වල කට්ටිය තරඟෙට තමන් කැමතිම සින්දු 16 පොස්ට් කරනවලු නේ. ඉයන් මාමා ( මාමා කිව්වට තරහ නෑනේ? හංසි කියන නිසාලු කිව්වේ ඔන්න) තමයිලු මේ වැඩේ පටන් ගත්තේ. ඊට පස්සේ හංසි, කලන අයියා, නිර්මාණි, අටං අයියා එහෙමත් පොස්ට් දාලා තිබ්බලු. ඒ වුනාට මට චැලේන්ජ් ඒක බාර දුන්නේ සොමියා අයියා. 

මේකත් හෙන බරපතල වැඩක් කියල තේරුනේ සින්දු ටික තෝරන්න ගියාම තමයි. ඉතින් හෙන අමාරුවෙන් තමයිලු සින්දු ටික තෝරාගත්තේ. මේ තියෙන්නේ සිතූ කැමතිම සින්දු 16. මේවා තියෙන්නේ කැමැත්තෙ අනුපිළිවෙලට නෙවෙයි හොඳේ.. 

1) කඳුළ නිවන්නම්.... ප්‍රියානි ජයසිංහ. 

මේ සින්දුවේ තියෙන ලයාන්විත ගතියට තමයි මම ගොඩක්ම කැමති. මේක නම් ඉයන් මාමාගේ ලිස්ට් එකෙත් තිබුනලු. 



2) සුනිල්වන් නුවන් යුග - සෝමතිලක ජයමහ. (ගායනය, ගීපද, සංගීතය) 

මේක මං ගොඩක් කැමති සින්දුවක්. ඒ සමීප සිදුවීමක් නිසා නම් නෙවෙයි. ඒ සින්දුවේ සංගීතය වගේම පද පෙළත් හිතට ගොඩක් දැනෙනවා. 





3) දෙනුවර මින් පසු - සෝමතිලක ජයමහ/ පුන්‍යා කත්‍රිආරච්චි 

පද, සංගීතය- සෝමතිලක ජයමහ 

හිතට දුකක් දැනුන වෙලාවට එහෙම මං අහන සින්දුවක් මේක. හිතට ගොඩක් සනීපයක් වගේම සැහැල්ලුවක් දැනෙනවා මේ සින්දුව ඇහුවම. 





4)මුව මුක්තාලතා - එඩ්වඩ් ජයකොඩි 

පද රචනය - අචාර්ය අජන්තා රණසිංහ. 

තවත් මං ගොඩක් කැමති සින්දුවක්. ශබ්ද රසය නිසා තමයි මං මේ සිදුවට කැමති වුණේ. මේ ළඟදී හෙමිට සින්දුව අහල බලල තමයි තේරුම හොයාගත්තේ. :)





5) මේ ඉරයි හඳයි තනි අහසක - අමරසිරි පීරිස් 

මේ සින්දුව ගැන නම් මුකුත් කියන්නේ නෑ ඉතින්.. ඒක ගොඩක්ම දිග කතාවක් නිසයි. 



6) සඳකඩ පහණක - සුනිල් එදිරිසිංහ 


කාලෙකට කලින් මගේ ප්ලේලිස්ට් එකේ උඩින්ම තිබ්බ සින්දුවක් තමයි මේ. මේකේ තේරුම ගැන ගොඩක් කතා තියෙනවා. සංගීතය, පද රචනාව දෙකම නිසා හිතට දැනුන සින්දුවක්.. 





7)සැබෑ නොවෙනා හීන- කසුන් කල්හාර 

පද රචනය - නයනසේන වන්නිනායක 
සංගීතය - අන්ජන කුමාර 

අවුරුදු 4ක් තිස්සේ සතියකට පාරක් පේරාදෙණි යන්න වෙච්ච නිසා බස් එකේ යන ගමන් සින්දු අහන්න පුරුදු වුණා. නැත්තම් බස් වල දාල තියෙන බස් සින්දු අහගෙන යන්න වෙනවනේ. ඉතින් එහෙම අහගෙන යද්දී ගොඩක් හිතට දැනිච්ච සින්දුවක්. 


8) එක වසන්තයක - කසුන් කල්හාර 

මේකත් එහෙම පේරාදෙණි යන ගමන් බස් එකේදී අහල පුරුදු වෙච්ච සින්දුවක්... 




8) ඔබේ දෙතොල් පෙති ලිහි - වික්ටර් රත්නායක 

වික්ටර් රත්නායක මහත්මයාගේ සින්දු වලට නම් ගොඩක් කැමතියි. ඒ වුණාට ලිස්ට් එකට ඒ ඔක්කොම සින්දු දන්නා බැරි නිසා මේ සින්දුව විතරයි ඔන්න ලිස්ට් එකට දැම්මේ. :)







9) මල් පෙරහැර - සංගීත් විජේසුරිය 

මගේ යාළුවො එහෙම පොඩ්ඩක්වත් කැමති නෑ මේ සින්දුවට. ඒත් ඉතින් මම නම් ගොඩක් ආසයිලු. හරිම හෘදයාංගම බවක් තමයි මේ සින්දුව අහද්දී මට දැනෙන්නේ. ආ තව ඉස්කෝලේ යන කාලේ ක්‍රෂ් එකකුත් මතක් වෙනවලු ඈ...





10) ඔබ ගින්දර දළු පිරිච්ච - උමාලි තිලකරත්න 

ළඟදි අහපු සින්දු වලින් ගොඩක්ම ලස්සන පද රචනාවක් තියෙන සින්දුවක්. ඒ නිසාමයි මං මේ සින්දුවට කැමති. ඒත් මේ රූප රචනාව නම් හිතට ඇල්ලුවේ නෑ. :(



11) හවසක මා - ලහිරු පෙරේරා/ අභිෂේකා විමලවීර 

මේ සින්දුවටත් කැමති පද රචනාව නිසාමයි. 




12) උකුලට නාවත් - රූකාන්ත ගුණතිලක 

හොස්ටල් එකට ගියපු අලුතම (අර බළල් මෙහෙයුම කරපු කාලේ වගේ තමයි) අපි කට්ටිය එකතු වෙලා සින්දු අහ අහ ඉන්නකොට මේ සින්දුව ප්ලේ වෙලා අපි ඔක්කොම හයියෙන් අඩන්න පටන් ගත්තලු. ඒත් ඉතින් මේ සින්දුව මම ගොඩක් කැමති සින්දුවක්. 



13) වක්කඩ ළඟ - පණ්ඩිත් අමරදේව ශුරින් 






14) නින්ද නැති රැයේ - ගුණදාස කපුගේ 

මේ සින්දුවත් එක්ක මතක් වෙන්නේ කැම්පස් ජිවිතේ කිව්වොත් නිවැරදියි. කැම්පස් එකේ ගියපු හැම ට්‍රිප් එකකම කියනවා ඔය සින්දුව. ඒ වගේම කැම්පස් ජිවිතේ අන්තිම ගී පැදුරේ කියපු සින්දු වලිනුත් මට මතක තියෙන්නේ ඔය සින්දුව විතරයි. ඔය සින්දුවේ තේරුම ගැනත් වාද විවාද ගොඩක් කරලා තියෙනවා අපි.. 

ඒ වගේම ගුණදාස කපුගේ මහත්මයාගේ "උන්මාද සිතුවම්" ගීතයටත් , "දවසක් පැල නැති හේනේ" ගිතයටත් ගොඩක්ම කැමතියි.







15) මේ නිහඬ බව බිඳින්න - ක්‍රිශාන්ත එරන්දක 

ගොඩක් ලස්සන පද රචනයක් තියෙන සින්දුවක්. පද රචනය නිසාමයි කැමති..





16) රෑ දොළොස් පැයේ - නිරෝෂා විරාජිනී 

මේ සින්දුවට කැමති වුණේ නම් සජීවී ගායනයක් ඇහුවට පස්සෙයි. ඒක ඒ තරම් ම හිතට වැදුනා. එදා ඉඳන් මං කැමතිම සින්දු ගොඩට එකතු වුන සින්දුවක්. 





කැමති සින්දු ගොඩකින් සින්දු 16ක් තෝරනවා කියන්නේ ගොඩක් අමාරු වැඩක්. ගොඩක් සින්දු මතක් වෙන්නෙත් නැහැ. ඉතින් මේ සින්දු තමයි සිතූගේ ලිස්ට් එකේ තියෙන්නේ. 

මේ වගේ අභියෝගයක් හඳුන්වල දුන්නට ඉයන් මාමට ගොඩක් ස්තුතියි..