Thursday, December 27, 2012

මගේ පොත්ගුල


අඳුරු කුටිවල පිරුණු පොත්පත්                     
සැඟව සිටිමින් කරයි එබිකම්
පාලුවෙන් පිරි මගේ ලෝකය
එකලු කරනට පැමිණි මිතුරන්
දිය යටින් ගිනි ගෙනියන
දිය රෙද්දෙන් ගෙල සිඳලන
මිතුරු වෙස් ගත්තවුන්
පිරි ලොවක
හද පත්ලෙන්ම එන
සැබෑ මිතුදම්
ගෙනා මිතුරන්
සපිරි ලෝකය
දැනුම්  සක්වල
නුඹ බලන්නට
මාස දෙකකුත් දවස් ගානක්
ආවෙ නැති බවක් මතකද
මැදින් මස මුල ඉඩක් ලද විට
ඉගිල එමි මම නුඹේ තුරුලට .....

පින්තූරය ගත්තේ මෙතැනින්.... 

Monday, December 24, 2012

පොරක් වන්නේ කෙසේද?


රෑ දවල් නිදි වැරුවෙමි                               
උසස් පෙළ ගොඩ දැම්මෙමි
කැම්පස් එකට ආවෙමි         
පොරක් වන්නට සිහින මැව්වෙමි

එහා ගමේ උන් අයියා
ගිය වසරේ යුනි ආවා
දැන් සින්නෙක්ය කීවා
නියම පොර ඌ මිතුරො කිව්වා

අනේ බුදු අයියේ
පොරක් වන්නට ඕනේ
කොහොමද එහෙම වෙන්නේ
කියාදෙන් මට අනේ අයියේ

ඔහු මදෙස බැලුවා
මද සිනාවක් නැගුවා
පොරක් වන්නේ මෙහෙමයි
මට තෙලක් බෙදුවා

මල්ලි මේ අහපන්
පොරක් වන්නට මෙහෙම කරපන්
බැචාලට පම්පෝරි ගහපන්
අඩි දෙකක් වත් උඩින් පලයන්

හෙන මීටරේ වගේ හිටපන්
වැඩ බැරි වුණත් එහෙම හිටපන්
අමුතු ප්‍රශ්න අහපන්
බර වචන දා කතා කරපන්

හැම වැඩකටම බොක්ක දීපන්
ඒ නැතත් ඒ වගේ හිටපන්
වාසියක් හෙම නැත්තම්
වැඩේ අල කරපන් 

පොරක් වන්නට නම් 
මේ වැඩ මෙහෙම කරපන් 
අනාගත්තෝතින් නම් 
කවුරුවත් නෑ හොඳට දැනගන් 

Sunday, December 23, 2012

සිහිය



අමතකවීම නම් අපි කාටත් පොදු දෙයක්. කවදාවත් කිසිම දෙයක් අමතක නොකරපු කෙනෙක් අපි අතරෙ නැතුව ඇති. අමතකවීම් නිසා හොඳ පාඩු විඳපු අවස්ථා නම් ඕනෙතරම්. ඒත් අමතක වීම් නිසා වාසි වුණ අවස්ථාත් නැතුව නෙවෙයි.

පුරුද්දක් වශයෙන් හැමදෙයක්ම අමතක වෙන අය කොච්චර ඉන්නවද? අපේ යාලුවෙක් ඉන්නවා හොස්ටල් එකේදි කවදාවත් උදේට දත් මදින්න යනකොට දත් බුරුසුව අරන් යන්නෙ නැති. අනිත් අය දත් මදිනවා දැක්කාම තමයි එයාට දත් බුරුසුව මතක් වෙන්නේ. මේ වගේ අය කරන වැඩ නිසා අපිට හිනා වෙලා ඉවරයක් නෑ.

මේ කියන්න යන්නේ අපි දන්න කියන අක්කා කෙනෙක්ට වුණ වැඩක්. එයාගෙත් වැඩේ හැමදෙයක්ම අමතක කරන එක. එයා ලංකාවේ ඉහළ පෙළේ ආයතනයක ඉහළ පෙළේ රැකියාවක් තමයි කරන්නේ. දවසක් මෙයා වැඩ ඇරිලා එන ගමන් සුපර් මාර්කට් එකටත් ගිහින් බඩුත් අරන් ගෙදර ඇවිත්. ගෙදර ආවට පස්සෙ තමයි දන්නේ ෆෝන් එක දාලා ඇවිත් කියලා. මෙයා ඉතින් අඩුම ගානේ සතියකට තුන් සැරයක් වත් ෆෝන් එක ඔෆිස් එකේ දාලා එන නිසා වැඩිය ගනන් අරන් නෑ.

“අම්මේ මම ෆෝන් එක දාලා ඇවිත් නේ”

“අනේ මන්දා මේ ළමයගේ සිහිය නම්.”

“ ඒක තමයි අම්මේ. ෂුවර් එකටම ඔෆිස් එකේ දාලා එන්න ඇති.”

“කොයිකටත් රිං කරලා බලන්න”

අක්කා ෆෝන් නම්බර් එක ඩයල් කළා ලු අම්මාගේ ෆෝන් එකෙන්.

“අම්මේ රින්ග්ස් යනවා. ඔෆිස් එකේ තමයි දාලා එන්න ඇත්තේ”

“හ්ම්ම්. ඔයා කවදහරි ඔය ෆෝන් එක නැති කරගන්නවා.”

“හරි අම්මේ ආයේ දාලා එන්නේ නෑ.”

ඔන්න ටික වෙලාවකින් අක්කාගේ අම්මගේ ෆෝන් එක රින් වෙනවලු. නොදන්න නම්බර් එකක්. අක්කා ආන්ස්වර් කළා.

“හෙලෝ…..”

“හෙලෝ මිස් මම අහවල් සුපර් මාර්කට් එකෙන් කතා කරන්නේ”

“ඔව් කියන්න”

“මිස් සුපර් මාර්කට් එකේ ෆෝන් එකක් දාලා ගිහින් තිබුණා. ඒ ෆෝන් එකට මේ නම්බර් එකෙන් දැන් කෝල් එකක් ආවා. ඒක නිසා මම ආපහු මේ නම්බර් එකට කෝල් කළේ.”

“ ආ ඔව් ඒ මගෙ ෆෝන් එක තමයි. අහවල් වර්ගයේ ෆෝන් එකක් නේද?”

“ඔව් මිස්.”

“එහෙනම් මගෙ ෆෝන් එක තමයි. මම හෙට එන්නම් අරන් යන්න.”

“ හරි මිස්. අපි ෆෝන් එක අරන් තියන්නම්. මිස්ට මතකද ෆෝන් එක කොහෙද දාල ගිහින් තිබ්බේ කියලා?”

“මට මතක නෑනේ. මම හිතුවෙ ඔෆිස් එකේ දාලා ඇවිත් කියලා.”

“මිස් ෆෝන් එක දාලා ගිහින් තිබ්බෙ සුපර් මාර්කට් එකේ ෆ්රිජ් එකේ. ෆෝන් එක රිං වෙනකොට තමයි මෙහෙ වැඩ කරන කෙනෙක් හොයාගෙන තියෙන්නේ”

කොහොමද අක්කාගේ සිහිය?

පින්තූරේ ගත්තේ මෙතනින්

Sunday, December 9, 2012

මතකයන්......


කඳු මතින් සිනාසෙන සඳ තාම එළියයි ද
දොළ අයිනේ දඟ කරපු දණ්ඩි පැටවුන් කොහි ද
මැයි මාර ගහ තාම රතු මලින් පිරිලා ද
එදා අපි ඇවිද ගිය මල් පාර පාළුයි ද

හැන්දෑවෙ පාරුවෙන් එගොඩහට යනවා ද
නෙළුම් මල් මිටියකුත් අරගෙනම එනවා ද
පන්සලේ ඝන්ඨාරෙ හඬ තාම ඇහෙනව ද
බෝමළුව අමදින්න මං නැතුව බැහැ නේ ද

දැදුරු ඔය ඉස්මත්තෙ ගල් පඩිය පාළුයි ද
නොනවතින කිචිබිචිය නැති අඩුව දැනෙනව ද
ගතින් බොහො දුරස් මුත් හිත තාම මං ළඟ ද
ආදරය කියාදුන් ඒ දෑස මතකයි ද 


Tuesday, October 16, 2012

ඔබ....


විටෙක 

සිත රිදවන 
නෙතු හඞවන 
නපුරු වී රුදු 
වදන් තෙපලන....  

තවත් විටෙක 

මිහිරි තෙපුලක් 
කනට මුමුණන 
යලි යලිත් මට 
සිනහ කැන්දන.... 


ෆෝන් එකක් නිසා වෙච්ච දෙයක්...


ෆෝන් එකක් එහෙම නැත්තම් ජංගම දුරකථනයක් කියන්නේ අද අපි කාටත් නැතුව බැරි දෙයක්. අද බැලුවොත් පුංචි ළමයෙක්ගේ ඉදන් වැඩිහිටි කෙනෙක් දක්වා හැමෝගෙම අතේ ජංගම දුරකථනයක් තියනවා. කොටින්ම කිව්වොත් ජංගම දුරකථනයක් කියන්නේ නැතුවම බැරි දෙයක් බවට පත් වෙලා. මේ ජංගම දුරකථන නිසා අපේ වැඩ පහසු වුනත් සමහරුන්ට නම් නොසිතූ කරදර වලට මුහුණ දෙන්න වෙලා තියනවා.

අපේ නැදෑ වෙන මල්ලි කෙනෙක් ඉන්නවා. මෙයාට තවම අවුරුදු 16යි. ඉතින් ඒ වයසේ හැමෝටම වගේ දැන් ජංගම දුරකථනයක් තියනවනේ. ඉතින් මෙයාටත් ඕනේ වුණා ෆෝන් එකක් ගන්න. කොහොමහරි ගෙදරට කරදර කරලා ෆෝන් එකක් අරන්. ටික කාලෙකට පස්සේ මෙයාට සල්ලි හදිස්සියක් ඇවිත්. ගෙදරින් ඉල්ලන්නත් බෑලු. කොහොමහරි සල්ලි ඕනේ වුණ හේතුව නම් දන්නේ නෑ. ඉතින් මෙයා යාලුවෙකුගේ මාර්ගයෙන් ෆෝන් එක විකුණලා. යාළුවා තමයිලු ෆෝන් එක විකුණලා දුන්නේ. මෙයාටත් ඉතින් සල්ලි හම්බවෙච්ච නිසා වැඩිය විපරම් කරලා නෑ. 

ගෙදරින් දන්නෙත් නෑ දැන් මෙයා ෆෝන් එක විකුණලා කියලා. ඔහොම ටික දවසක් ගිහින්. ඊට පස්සේ සතියේ මෙයාලගේ ගෙදරට පොලිසියෙන් ඇවිත්. ඇහුවලු ෆෝන් එක පෙන්නලා මේ ෆෝන් එකේ අයිතිකාරයා කවුද කියලා. මල්ලි කියලා එයාගේ ෆෝන් එක හැබැයි සතියකට කලින් විකුණුවා කියලා. කොහොමහරි පොලිසියෙන් ඇවිත් තියෙන්නේ මේ මල්ලිව අත්අඩංගුවට ගන්න. හේතුව තමයි එයාගේ ෆෝන් එකේ 18+ වීඩියෝ ක්ලිප් එකක් තිබීම. පොලිසියෙන් ආවට පස්සේ තමයි දැනගෙන තියෙන්නේ මෙයා බාල වයස්කාරයෙක් කියලා. ඒ මොහොතේම දෙමව්පියන් එක්ක පොලිසියට එන්න කියලා. පොලිසියට ගියාම තමයි දැනගෙන තියෙන්නේ ෆෝන් එක ගත්ත කෙනා 18+ වීඩියෝ ක්ලිප් එකක් තියන ෆෝන් එකත් එක්ක පොලිසියට මාට්ටු වෙලා. එය කියලා අහවල් කෙනාගෙන් තමයි ෆෝන් එක ගත්තේ කියලා මල්ලිගේ යාළුවා ගැන කියලා. මල්ලිගේ යාළුවාගේ ගෙදරට පොලිසියෙන් ගිහින් ඇහුවම මල්ලි ගැන කියලා. 

ෆෝන් එකේ දැන් අයිතිකාරයා කියනවලු එය ෆෝන් එක ගන්නකොටම ඒ  වීඩියෝ ක්ලිප් එක තිබුන කියලා. මල්ලි කියනවලු එහෙම එකක් තිබුනේ නෑ කියලා. කොහොමින් කොහොමහරි පොලිසියේ අය තුන් දෙනාටම දැඩි ලෙස අවවාද කරලා දඩයකුත් නියම කරලා. මල්ලිගේ අම්මල ඒ දඩය ගෙවල මල්ලිවත් එක්කරගෙන ගෙදර ඇවිත්. ඊට පස්සේ ආයේ ෆෝන් එකක් අල්ලන්නවත් හිතෙන්නේ නැති වෙන්න බැන්න කියලා තමයි මල්ලි කිව්වේ. 

ෆෝන් එකක් මිලට ගනිද්දී වගේම විකුණද්දීත් අපි සෑහෙන්න සැලකිලිමත් වෙන්න ඕනේ. අපි නොහිතන විදියට ඒ නිසා අපි නොහිතන කරදරයකට මුහුණ දෙන්න වෙන්න පුළුවන්. ෆෝන් එක විකුද්දී විකුණන කෙනා කවුද, ෆෝන් එක විකුනද්දී මොන තත්ත්වයෙන්ද තිබුනේ කියන එක සහන් වෙන රිසිට් එකක් ගත්තනම් හොයි. ඒ රිසිට් එක පරිස්සම් කරලා තියාගන්න එකත් හරිම වැදගත්. නැත්තම් අපි නොහිතන විදියට නොහිතන කරදරේකට මුහුණ දෙන්න වෙයි! 

පින්තුරය ගුගල් වෙතින් 

Thursday, October 11, 2012

අපි නොදන්න කඩ්ඩ!



ඉංග්‍රිසි කියන්නේ ජාත්‍යන්තර භාෂාවක්. අපි හැමෝටම ජීවිතේ අනිවාර්යයෙන් දවසක ඉංග්‍රිසි අවශ්‍ය වෙනවා. ඉතින් ඒ නිසා අද ලංකාවේ බොහෝ දෙනෙක් ඉංග්‍රිසි ඉගෙන ගන්න පෙළඹිලා තියනවා. ඒක ඇත්තටම හොඳ දෙයක්. ඒත් ඉතින් අද හැමදේකටම වෙලා තියනවා වගේ ඉංග්‍රීසි භාෂාවත් තමන්ගේ තත්ත්වය පෙන්න්වන්න පුළුවන් දෙයක් හැටියට භාවිත වෙනවා. සිංහලෙන්ම කියනවනම් ඇඩ් එකට කඩ්ඩ වනන අය වැඩියි. ගොඩක් වෙලාවට එහෙම කරන්නේ ඉංග්‍රීසි භාෂාව ගැන හරි දැනීමක් නැති අය කියන එක නම් අත්දැකීමෙන්ම කියන්න පුළුවන්. ඉතින් ඒ නිසා අපිට මුහුණ දෙන්න වුණ සිදුවීමක් තමයි මේ.
  
උසස් පෙළ ඉවර වෙලා කැම්පස් පටන් ගන්නකම් ගෙදර ඉන්න බැරි නිසා මම පොඩි රැකියාවක් කළා. ඒ ආයතනය තිබුන ගොඩනැගිල්ලෙන් වෙනත් තැනකට අරන් ගියා මම වැඩකරන දවස්වල. ඉතින් මේ කියන දවස්වල ඒ ආයතනයට එන ලියුම් එහෙම ආවෙ පරණ ලිපිනයටමයි. අලුත් ලිපිනයට ඒ ලියුම් එවන්න කියල දැනුම් දීලා තිබුණත් එහෙම වුණේ නෑ ටික දවසක් යනකන්. අලුත් තැන ඉදන් මෙතන තිබුණෙ ඒ හැටි දුරකින් නෙවෙයි. ඉතින් අපි කවුරුහරි එතනට ගිහින් ලියුම් අරන් එන එක තමයි කළේ.

දවසක් මමයි තව අක්කා කෙනෙකුයි ගියා ලියුම් අරන් එන්න. ඒ ගොඩනැගිල්ලේ වෙන ඔෆිස් එකක් තිබුණා. එහාට තමයි ලියුම් ඔක්කොම යන්නේ. එතන පිළිගැනීමේ නිලධාරිනිය විදියට හිටියේ නිතරම ඉංග්‍රීසියෙන් කතාකරන තමන් පොෂ් යැයි හිතාගත්ත අක්කා කෙනෙක්. අපි ඉතින් හැමවෙලේම ලියුම් හොයාගෙන යන නිසා එයාට අපිව කරදරයක් වෙලා තිබුණද දන්නෙත් නෑ. අපි ගියාම මෙයා අපිව ගොඩක් වෙලා රස්තියාදු කරවනවා. ලියුම් නැත්තම් නෑ කිව්වනම් ඉවරනේ. මෙයා ඉතින් හරි බිසී කියලා පෙන්නලා අපිව රස්තියාදු කරලා තමයි හැමදාම ලියුම් ටික දෙන්නේ. අපිත් ඉතින් වෙන කරන්න දෙයක් නැති නිසා ගියා.

ඔන්න එදත් අපි යනකොට මෙයා ටෙලිෆෝන් එකෙන් ලොකු කතාවක්. ඇහුන විදියට නම් පෞද්ගලික කතාවක් වගේ. අපි දෙන්නා හිටගෙන හිටියා එතනට වෙලා. මෙයාටත් හොඳට පේනවා අපි ඉන්නවා කියලා. ඒත් ගනන් ගත්තේ නෑ. අපි දෙන්නටත් හිටන් ඉදල එපාවෙලා එතන තිබ්බ පුටුවෙ වාඩිවෙලා හිටියා. ඒත් මේ කතාව ඉවරවෙන පාටක් නෑ. අපි දෙන්නටත් හොඳටම එපාවෙලා. මොනව කරන්නද ඉතින්. කියන්නම එපැයි. අපි එනකොට සිංහලෙන් කතා කර කර හිටපු මෙයා අපිව දැක්කා විතරයි ඉංග්‍රීසියට මාරු වුණා. “ඉයස් ඩාලින්”, “නෝ ඩාලින්”, ”සෝ ප්‍රිටී ඩාලින්” වගේ ඒවා අපිට අතරින් පතර ඇහුනා. අපිත් ඉතින් නෑහුණා වගේ හිටියා. අපිට එයා කියන ඒවා තේරෙයි කියලා වෙන්න ඇති එහෙම කළේ.

ඔන්න පැයකට විතර පස්සේ මෙයාගෙ කතාව ඉවර වුණා. තවත් වෙලා ඉන්න බැරි නිසා අපි දෙන්නා ටක් ගාලා නැගිටලා ගිහින් ඇහුවා  අපිට ආපු ලියුම් තියනවද  කියලා. මෙයා ඉතින් අපි දෙන්නට අමුතු බැල්මක් දාලා කට උල් කරලා ඇතුලේ හිටපු එක්කෙනෙක්ට කිව්වා,

“බලන්න මෙයාලගේ ලියුම්ස් තියනවද කියලා ” .

අපි දෙන්නට ඉතින් හොඳටම හිනා. අපි දිව හපාගෙන ලේන්සු කටේ ඔබාගෙන හිනාව නවත්තගන්න ෆුල් ට්‍රයි එක දුන්නා. ලියුම් ගෙනත් දීපු ගමන් මුකුත් කියන්නෙත් නැතුව ලියුම් ටික ඩැහැගෙන එළියට පැන්නා. එළියට ඇවිත් පාර කියලා බලන්නැතුව ඇති වෙනකම් හිනා වුණා. පව් අප්පා ඒ අක්කා. එයාට වැරදුණේ කොතනද කියලා හිතාගන්න බැරි වෙන්න ඇති.

අපි දෙන්න ඉතින් ඔෆිස් එකට ඇවිල්ලා වෙච්ච දේ රඟපාලාම පෙන්නුවා අනිත් අයට. කට්ටියට ඒක කොච්චර හිතට ඇල්ලුවද කියනවනම් එදා ඉදන් අපේ ඔෆිස් එකෙත් ලියුම් වලට “ලියුම්ස්” කියලා තමයි කිව්වේ.  

Tuesday, October 9, 2012

නස්රුදීන්ගේ කතාව සහ මගේ කතාව



නස්රුදීන් ගැන කවුරුත් අහලා ඇතිනේ. ඉතින් නස්රුදීන්ගේ කතාවක් තමයි මේ.

දවසක් රජතුමාට ඕනේ වුණාලු ලෝකේ ඉන්න ලොකුම් මෝඩයෝ තුන්දෙනාව හොයාගන්න. ඉතින් රජතුමායි නස්රුදීනුයි බූරුවෝ පිටේ නැගලා මෝඩයෝ හොයන්න පිටත් වුණාලු.

දවසෙම ඇවිද්දාලු. ඒත් තවම් එක මෝඩයෙක් වත් හොයාගන්න හම්බ් වුණේ නෑ ලු. රජතුමාටයි නස්රුදීන්ටයි හොඳටම මහන්සියි ලු. දැන් හොඳටම රෑ වෙලාලු. මේ  දෙන්නා ඔහොම යනකොට විදී ලාම්පුවක්  ළඟ මනුස්සයෙක් මොනවද හොයනවලු. නස්රුදීන් මේ මනුස්සයගෙන් ඇහුවලු මොනවද හොයන්නේ කියලා. මේ මනුස්සයා කිව්වලු ගෙදර යතුර නැති වුණා, ඒක හොයනවා කියලා.

නස්රුදීන් ඇහුවලු කොතනදිද නැති වුණේ කියලා. එතකොට ඒ මනුස්සයා කිව්වලු පාරෙන් එහා පැත්තෙදි නැති වුණේ ඒත් මෙතන එළිය තියන නිසා මෙතනදි හොයනවා කියලා.

ඉතින් එතනින් ටිකක් එහාට ගිහින් රජතුමාට නස්රුදීන් කිව්වලු රජතුමනි ඒ තමයි ලෝකෙ ලොකුම මෝඩයන්ගෙන් එක්කෙනෙක් කියලා. රජතුමා කිව්වලු එක්කෙනෙක් නම් හොයාගත්තාට අනෙක් මෝඩයෝ දෙන්නා හොයාගන්න බැරි වුණා නේද කියලා.

එතකොට නස්රුදීන් කිව්වලු රජතුමනි අපි ඒ මෝඩයෝ දෙන්නාවත් හොයාගත්තා කියලා. දැන් රජතුමාට හරිම පුදුමයිලු. ඉතින් රජතුමා ඇහුවලු කවුද අනිත් මෝඩයෝ දෙන්නා කියලා. එතකොට නස්රුදීන් කිව්වලු ඇයි රජතුමනි, රජ වාසලේ අච්චර වැඩ තියෙද්දී මෝඩයෝ හොය හොය ඇවිදින අපි දෙන්නා තම්යි අනිත් මෝඩයෝ දෙන්නා කියලා.

ඒ නස්රුදීන්ගේ කතාව.

දැන් මගේ කතාව.

උසස් පෙළ කරලා ප්‍රතිඵල ආවට පස්සේ තමයි මිනිස්සු අනිත් අය ගැන කොච්චර උනන්දු වෙනවද කියලා මට දැනගන්න ලැබුණේ. පළවෙනි පාර උසස් පෙළ කළාම බලාපොරොත්තුවෙන් හිටපු විෂය හදාරන්න ලකුණු මදි වුණානේ. ඉතින් මග තොටදි වගේම ගෙදරට කෝල් කරලාත් ප්‍රතිපල අහන අයගෙන් අඩුවක් තිබුනේ නෑ. ගොඩක් අය කතා කළේ කණගාටුව ප්‍රකාශ කරන්න. ඒගොල්ලෝ මට කතා කළේ කලින් මගේ ප්‍රතිඵල දැනගෙන. ඒක ඇත්තද කියලා දැනගන්න. මටත් ඉතින් ඕවට උත්තර දීල ඉවරයක් නෑ. එක ඇන්ටි කෙනෙක් මගෙන් හතර පාරක්ම ඇහුවා එකම දවසෙ.

හැමෝම කතා කරලා බනිනවා. අපේ ඉස්කෝලෙට බනිනවා. අපේ ඉස්කෝලේ හොඳ ගුරුවරු නෑලු. අපරාදේ වෙන ඉස්කෝලෙකට යන්න තිබ්බලු. කොහොමත් අපේ ඉස්කෝලේ ඒ ලෙවල් රිසල්ට්ස් සවුත්තුයිලු. මමත් ඉතින් එකේ ඉඳන් දහයටයි දහයෙ ඉඳ එකටයි ගනන් කර කර ඕවට උත්තර දෙනවා. තවත් සමහරු අහනවා ටියුෂන් ගියේ කා ගාවටද කියලා. ඊට පස්සේ කියනවා අපෝ ඒ සර් හොඳ නෑනේ. මේ සර් තමයි හොඳ. එය ගාවට යන්න තිබ්බනේ කියලා. මමත් ඉතින් ඒක තමයි කියනවා. ඔය වගේ හේතු ගොඩයි.

හොඳ වෙලාවට අපේ ගෙදර අයගෙන් නම් කිසිම පීඩනයක් තිබ්බෙ නෑ. එත් අපි හැමෝටම ඇති වෙලා තිබුනේ කට්ටියගේ කණගාටුව ප්‍රකාශ කරන එක. කතා කරපු හැමෝම හිතන්න ඇති මම රිසල්ට්ස් අවුල් නිසා අප්සට් වෙලා ඉන්නවා කියලා. මට නම් කිසිම අප්සට් එකක් තිබ්බේ නෑ. කොයි ඉස්කෝලේට ගියත් මොන ටියුෂන් පන්තියට ගියත් විභාගේ ලියන්නේ මම නෙ. මම පාඩම් කළේ නැත්තම් මේ මොනවා කළත් වැඩක් නෑ. ඉතින් පළවෙනි සැරේ විභාගේ අවුල් වෙන්න හේතු මොනවද කියලා මම හොඳට දැනගෙන හිටියා. ඒව ඉතින් ඔය අහන අයට තේරුම් කරලා දීල වැඩක් නැති නිසා මම එයාලා කියන දේකට එහෙයි කියාගෙන හිටියා.

තවත් සමහරු කියලා තිබ්බලු බැරි වැඩ කරන්න යනවට හොඳ වැඩේ. පුළුවන් දෙයක් කරගෙන ඉන්න කියලා. ඒවත් ඉතින් ආරංචි වුණා. හිත රිදුනත් ඒ ගැන කරන්න දෙයක් තිබුණේ නෑ. කොහොමහරි ඊළඟ පාර හොඳට  කරනවා කියලයි හිතාගත්තේ.

මට අදටත් හිතාගන්න බැරි කරුණක් තමයි මිනිස්සු තමන්ගේ දේට වඩා අනුන්ගේ දේ ගැන මෙච්චර උනන්දු ඇයි කියලා. මම කියන්නේ අනුන් ගැන් සැලකිලිමත් වෙන් එක ගැන නෙමෙයි. අනුන්ගේ ඕපදූප හොයන එක ගැන. අද ගොසිප් අඩවි වලට මෙච්චර ජනප්‍රියතාවයක් ලැබිලා තියෙන්නෙත් ඒ නිසා තමයි.

කොහොම වුණත්  මිනිස්සු විවිධාකාරයිනේ. එහෙම ඕපදූප හොයන කට්ටිය හිටියේ නැත්තම් අපිටත් කම්මැලිකම නැති කරගන්න විදියක් නැති වෙනවානේ කියලවත් සතුටු වෙමු. 

Friday, October 5, 2012

සංවේදී වීම වරදක්ද?



සංවේදී බව කියන්නේ මොකද්ද? සරලවම කිව්වොත් හැඟීම් දැනීම. අපි බොහෝ විට සංවේදී වෙන්න උත්සහ කරනවා. වෙනත් කෙනෙකුගේ දුකකදි කරදරයකදි ඒ දුක දැනෙනවා නම් ඒක තමයි සංවේදී බව කියන්නේ. ජීවිතයේ විවිධ අවස්ථාවල් එනවා සංවේදී වීම අත්‍යවශ්‍ය. ඒ වගේම සංවේදී වීම අනවශ්‍ය අවස්ථාත් එනවා. සංවේදී විය යුත්තේ දුකකදී පමණක් නෙවෙයි. වෙනත් අයෙකුගේ සතුටකදී පවා සංවේදී වීම අත්‍යවශ්‍යයි. වෙනත් අයෙකුගේ සතුටක් දෙස බලා සතුටු වීමේ හැකියාවත් ඉතා වටිනවා.

සමහර අවස්ථාවල සංවේදී වීම සමාජය අපෙන් බලාපොරොත්තු වෙනවා. නමුත් සමහර අවස්ථාවල සංවේදී වීම නිසා සමාජය ඔබ ගැන වැරදි වැටහීම් ඇති කරගන්න පුළුවන්. සාමාන්‍යයෙන් ගැහැණු ළමයි, පිරිමි ළමයින්ට වඩා සංවේදියි කියලා සමාජයේ පිළිගැනීමක් තියනවා. උදාහරණයක් වශයෙන් යම්කිසි සිදුවීමකට ප්‍රතිචාර දක්වන විදිය වෙනස්කම් දක්වන්න පුළුවන්. කිසියම් ශෝකජනක සිදුවීමකට ගැහැණු ළමයෙක් හැඬීමෙන් ප්‍රතිචාර දක්වන්න පුළුවන්. ඒත් ඒ සිදුවීමටම පිරිමි ළමයෙක් හැඬීමෙන් ප්‍රතිචාර දැක්විය යුතු නැහැ. “ Boys don’t cry” කියලා කියන්නෙත් ඒ නිසා තමයි. මෙය සැමවිටම සත්‍ය නැහැ. එහෙත් යම් තරමකට මෙහෙම පිළිගැනීමක් තියනවා.

නමුත් යම්තාක් දුරට අපි හැඟීම් වලට ඉඩදිය යුතුයි. හැඟීම් වලට වහල් විය යුතු නෑ. තීරණ ගැනීමේදී එය ගොඩක් වැදගත්. සමහර අය ඉන්නවා අති සංවේදියි. ඔවුන්ට දුක හිතෙන් පොතක් කියෙව්වත් හැඬෙනවා. ශෝකාන්ත චිත්‍රපටියක් බැලුවත් හැඬෙනවා. තමන් අවට තියන් පොඩි දෙයක් ගැන පවා සංවේදියි. බොහෝම පොඩි දෙයක් ගැන පවා ඔවුන් හුඟක් දුර හිතනවා. අපි නොහිතන බොහොම සුළු දේවල් ගැන පවා. මේ නිසා අපි කියන පොඩි දේකින් වුණත් අපි නොහිතන විදියට ඔවුන්ගේ හිත් රිදෙන්න පුළුවන්. මේ වගේම කිසිම් දෙයක් ගැන සංවේදී නොවන ගල් හිතක් තියන අය අපි අතරෙ ඉන්නවා.  අනිත් අයට පේන්නේ ඔවුන් කිසිවක් ගනන් ගන්නේ නැති අය කියලා. එහෙත් හැඟීම් පිටතට නොපෙන්නුවාට ඇතුළතින් ඔවුන් බොහෝ සංවේදී අය වෙන්න පුළුවන්. හැම වෙලේම සතුටින් ඉන්න කිසිම දෙයක් ගනන් ගන්නේ නැහැ කියලා පෙන්නගෙන හිටියට තනිව සිටින විට ඔවුන් බොහෝ දුකින් සිටිනවා වෙන්න පුළුවන්.

හිත් රිදීම් ඇතිවෙන එක සාමාන්‍ය දෙයක්. අනව්ශ්‍ය ලෙස ස්ංවේදී වීම නිසා අනවශ්‍ය සිත් රිදීම් ඇතිවෙන්න පුළුවන්. නමුත් බොහෝවිට එය පුද්ගලයාගේ වරදක් නොවෙයි. එය ඔහුගේ හෝ ඇයගේ සංවේදී බව නිසා ඇතිවන්නක්. නමුත් මෙසේ සංවේදී වීම වරදක් බවයි බොහෝ දෙනා දකින්නේ. එය එම පුද්ගලයාගේ අඩුපාඩුවක් හැටියටත් සමහරවිට සැලකෙනවා. ඔබත් මෙසේ යම් කෙනෙක් ගැන කියා ඇති.

“ ඔව් ඉතින් එයාට පුළුවන් ඕනේ දේකට අඬන්න තමයි.”

මෙවැනි දෙයක් ඉතා සංවේදී පුද්ගලයෙකුට අත්දකින්න සිදු වූ විට ඔහු හෝ ඇය සිතනවා එසේ සංවේදී වීම වරදක් බව. විශේෂයෙන්ම කුඩා කාලයේදී එහෙම වුණාම හැඟීම් පිට නොකර සිටීමට පවා පුරුදු වෙනවා. මේ නිසා මානසික රෝගී තත්ව පවා ඇතිවෙන්න පුළුවන්. තමන්ගේ හැඟීම් පිට නොකර බොහෝ කල් සිටි විට තමයි ආතතියක් ඇතිවෙන්නේ. ආතතිය තමන්ට වගේම අනිත් අයටත් හානිදායක වෙන්න පුළුවන්. මේ ආතතිය පිට වෙන්නේ කෝපයක් ලෙසින් වෙන්න පුළුවන්. සංවේදී මිනිසුන්ව සිට හැඟීම් පිට නොකිරීම නිසා දැඩි ආතතියකට ලක් වූවන් තමයි නිතරම කෝප ගන්නේ. නිරන්තරයෙන්ම කෝප ගැනීමේ හානිදායක බව ඔබත් මමත් දන්නවා.

සංවේදී වීම් වරදක් නොවෙයි. අද ලෝකය මෙවන් තැනක් බවට පත් වෙලා තියෙන්නේ සංවේදී මිනිසුන්ගේ හිඟකම නිසා. ඔබත් සංවේදී නොවන්නට තීරණය කළහොත් උදව් ඇවැසි මිනිසුන්ට යන කල කුමක්ද?

පින්තූරය ගූගල් වෙතින් 

Thursday, October 4, 2012

ප්‍රශ්නයක්!

මේක පොඩිම පොඩි ප්‍රශ්නයක්... 

බලන්නකෝ පහළ පින්තූරේ. 


මේ තියෙන්නේ බස් එකක්ලු... (එහෙම නැතත් ඒ වගේ හිතාගන්න හරිද? )

බස් එකක් කිව්වට අර පොඩි බස් හරිද? අර රෝසා බස් තියෙන්නේ. අන්න එයින් එකක් හරිද? 

මේ බස් එක පාරේ යනගමන් ගත්ත ෆොටෝ එකක් තමයි උඩින් දාලා තියෙන්නේ. 

ප්‍රශ්නෙ තමයි මේ බස් එක පාරේ යන්නේ මොන පැත්තටද? 

මේ පැති දෙක නම් කරලා තියනවා R සහ L කියලා. 

හැබැයි යන පැත්ත විතරක් කිව්වට මදි. උත්තරේට හේතුවත් කියන්න ඕනේ. 

අපි බලමු කවුද හරියටම උත්තරේ දෙන්නේ කියලා...... 

ප. ලි. 
මේක "පැදවීම දකුණෙන් වාහනයක්". ඩූඩ් කියපු නිසා මේ කොටසත් එකතු කළා. 

ප. ප. ලි. 
මෙන්න උත්තරේ....

උඩ පින්තූරෙ තිබුණේ මෙන්න මේ වගේ බස් එකක්ලු... 


දැන් යන පැත්ත හිතාගන්න පුළුවන් නේ... හේතුව තමයි දොර පේන්නේ නැති එක... 

(මම L R කියලා නම් කළේ පින්තූරේ ගැන හිතලා...)


Wednesday, October 3, 2012

ලැබේවිද තව වරක්..



සිතුවෙමි
මුළු ජීවිතය කියා,

කැපවුණෙමි
රැකගැනීමට
දිවා රෑ නොබලා,

නොවැටහුණි
බොහෝ දේ ගිලිහී ගිය බව
ඒ නිසා,

දැනෙන විට ඒ බව
බොහෝ දුර ගොස් අනෙක් අය

බලාසිටිමි මම
තව වරක් ලැබෙන තුරු .....



Monday, October 1, 2012

පොඩි එකාට තේරුණ දේ




අපේ නෑදෑ වෙන පොඩි එකෙක් ඉන්නවා. පොඩි එකෙක් වුණාට හරිම පණ්ඩිතයි. තාම මොන්ටිසෝරි. ඒ වුනාට කතාව නම් 60 පැනපු සීයා කෙනෙක් වගේ. මෙයා ඉතින් කොයි වෙලෙත් අපේ ගෙදර තමයි. මෙයාට ඉන්නවා අක්කා කෙනෙක්. එයා එක වසරෙ. මේ දෙන්නා කොයි වෙලෙත් වලි. වලි බේරන්න වෙන්නෙත් මටම තමයි. මොනවා වුණත් මෙයා ඉන්නකොට නම් පාලුවක් නෑ.


මෙයා තාම මොන්ටිසෝරිනේ. ඉතින් මෙයාට දවසක් උගන්නලා ලංකාවේ ජාතික පක්ෂියා, ජාතික වෘක්ෂය, ලංකාවේ ජනාධිපති, ප්‍රධාන ඇමතිවරු, ලංකාවේ දිගම ගඟ, උසම කන්ද වගේ බරපතල දේවල් ටිකක්. අපිට නම් ඕවා ඉගැන්නුවේ ඉස්කෝලේ ගියාට පස්සෙනේ. ටීචර් ඒ ටික පොතේ ලියලා දීල කිව්වලු ගෙදරදි හොඳට පාඩම් කරන් එන්න කියලා. ඉතින් ගෙදර ආවාට පස්සේ අපිට වෙන වැඩක් කරන්න නෑ. මෙයා මේ එක එක කිය කිය පස්සෙන් එනවා. පව්නේ කියලා මමත් ඉතින් ප්‍රශ්න අහ අහ පාඩම් කෙරෙව්වා.


දැන් මෙයාට මේ ටික කට පාඩම්. හැබැයි ඉතින් අවබෝධයෙන් පාඩම් කරපු එකක් නෙවෙයි. එයාලා දන්නවැයි ඕවගේ වැදගත්කම්? වැඩේ තියෙන්නේ මෙයාගේ අක්කාවත් මේවා දන්නේ නෑ. ඉතින් මෙයාගේ වැඩේ අක්කාගෙන් එක එක ප්‍රශ්න අහනවා. අක්කා දන්නැති වුණාම හූ හූ ඕකවත් දන්නැද්ද කියලා අක්කව කේන්ති ගස්සනවා. ආයෙත් දෙන්නා වලි.


අපේ ගෙවල් ළඟ ගෙදරක අන්කල් කෙනෙක් ඉන්නවා. එයා යූ. එන්. පී එකේ ප්‍රබල පාක්ෂිකයෙක්. කැපුවත් කොළ. කොච්චර යූ. එන්. පී. එකට කැමතිද කියනවානම් එයාලාගේ ගෙදර අවුරුද්දට කිරිබත් හදන්නෙත් කොළ පාටට. ගෙදර ගාලා තියෙන්නෙත් කොළ පාට. ගේට්ටුවත් කොළ පාට. අන්කලුයි ඇන්ටියි විතරයි ගෙදර ඉන්නේ. එයාලට ළමයි නෑ. ඉතින් ඒ දෙන්නා මේ පොඩි දෙන්නට හරිම ආදරෙයි. ඇන්ටි තමයි පොඩි එක්කෙනාගේ මොන්ටිසෝරියේ ටීචර්.


දවසක් එයාලාගේ ලියුමක් අපේ ගෙදරට වැරදිලා ඇවිත් තිබුණා. ඉතින් ඕක දෙන්න මම එහෙ ගියා. පොඩි දෙන්නත් ඉතින් මම යන දිහා කොහෙද අහල කිව්වට පස්සේ එන්න පොර කනවා. එහෙ ගියාම එයාලා දෙන්නට මාර සැලකිලි නේ. මමත් ඉතින් ඔන්න ඔහෙ එක්ක ගියා. එහෙ ගිහින් ලියුමත් දීලා ඇන්ටිත් එක්ක පොඩ්ඩක් කියව කියව හිටියා. අන්කලුත් එතන පත්තරයක් බල බල හිටියා.

 ඇන්ටි එකපාරටම මල්ලිගෙන් අහනවා “පුතා, ඔයාට ඉස්කෝලෙදි කියලා දීපුවා මතකද? “

 මෙයත් ගත් කටටම් ඔව් කිව්වා.

”එහෙනම් කියන්න බලන්න ලංකාවේ ජාතික පක්ෂියා කවුද කියලා? “

දැන් මෙයාට එකපාරටම මේක අමතක වෙලා. හැමෝගෙම මූණු දිහා බලනවා. ඇන්ටි කිව්වා “ ඇයි පුතා ඉස්කෝලෙදි හොඳට කිව්වනේ ඔයා” කියලා. 

දැන් එයාගෙ අක්කා පටන් ගත්තා වැඩේ.

“ හූ හූ අපෝ මහලොකු වැඩකාරයා. ඕකවත් මතක නැද්ද? “
දැන් මෙයාට ලැජ්ජයි කේන්තියි ඔක්කොම. මෙයා ටික වෙලාවක් කල්පනා කරලා එක පාරටම කිව්වා "ලංකාවේ ජාතික පක්ෂියා තමයි අතිගරු  [ආණ්ඩුවේ ප්‍රභල දේශපාලන නායකයෙකුගේ නමක්] ."


පත්තරේ බල බල හිටපු අන්කල් එක පාරටම ඔලුව උස්සලා කිව්වා ”ඔයාට විතරයි පුතා හරියටම ඕක තේරුනේ කියලා”

ප. ලි. කිසිම දේශපාලන පක්ෂයකටවත්, කිසිම පුද්ගලයෙකුටවත් අපහාස කිරීමේ චේතනාවක් නොමැති බව කාරුණිකව සලකන්න. 

පින්තූරේ ගූගල් වෙතින්

Sunday, September 30, 2012

දඩයක්කාරයෙකුට බිරිඳක්ව - මගේ පොත් කතා



මේ දවස් වල නම් ටිකක් කාර්යබහුල වෙලා ඉන්නේ. ටික දවසකට කලින් යාළුවෝ කට්ටියක් එක්ක ආවනේ අපේ ගෙදර. ඉතින් මේ දවස් වල එයාලා එක්ක තමයි ඉන්නේ. මේ යාළුවෝ තමයි  කොළඹ ජාත්‍යන්තර පොත් ප්‍රදර්ශනේට ගිහින් ගත්තු පොත් ටික. එයාලා ගෙදර එක්ක ඇවිත් අලුත් ඇඳුම් එහෙම අන්දලා කියවන්න පටන් ගත්තා. මේ පාර නම් හිතේ හැටියට පොත් ගන්න ලැබුණේ නැත්ද මන්දා. පොත් ගන්න කියලා එකතු කරගෙන හිටපු සල්ලි ටිකත් වියදම් වුණානේ හදිස්සියකට. තාම ගෙදරින් යැපෙන නිසා කරදර කරන්නත් බෑනේ ගොඩක්. ඒ නිසා පොත් හුඟක් ගත්තේ නෑ. හිතාගෙන හිටපු පොත් ටික නම් ගත්තා.  ගත්ත පොත් ටික ගැන නම් තෘප්තිමත්. ඉතින් මම ගත්ත පොත් ලැයිස්තුව දාන්නම්. මහ ගොඩක් නම් නෑ.

     
*බිඳුණු බිලින්දා - Cathy Glass ගේ Damaged හි සිංහල පරිවර්තනය - දිලීප ජයකොඩි [සුරස පොතක්]

*රිදී තිරංගනාව - සුනේත්‍රා රාජකරුණානායක [සරසවි ප්‍රකාශන]

*දඩයක්කාරයෙකුගේ බිරිඳ - Majorie Michael ගේ I Married A Hunter හි සිංහල පරිවර්තනය - සුජීව දිසානායක [සූරිය ප්‍රකාශන]

*සුදු කලු - Harper Lee ගේ To Kill A Mocking Bird හි සිංහල පරිවර්තනය -[ විදර්ශනා ප්‍රකාශකයෝ ]

*ෂර්ලොක් හෝම්ස් - මර උගුල  චන්දන මෙන්ඩිස් [කතෘ ප්‍රකාශනයක්]


මේ ටික තමයි ගත්තේ. සිටුවර පුවත ගන්න ගියේ අන්තිම දවසේ. එදා හොයාගන්න බැරි වුණා. ඊට පස්සේ නංගිගේ යාළුවෙක් ගත්තා කිව්ව නිසා හොයන්න ගියෙත් නෑ. කියවල බලලා හොඳයි නම් ගන්න බැරියැ. මේ දවස් වල ඒවා කියවනවා. ඉතින් ඒ කියවපු පොතක් ගැන විස්තර ඔයාලා එක්ක බෙදා ගන්නයි මේ හදන්නේ.

පොත තමයි දඩයක්කාරයෙකුගේ බිරිඳ. මේ පොත Majorie Michael ගේ I Married A Hunter හි සිංහල පරිවර්තනය යි. සිංහලට පරිවර්තනය කරලා තියෙන්නේ සුජීව දිසානායක මහත්මයා. මේ පොතේ තියෙන්නේ ලොව ඉමහත් ප්‍රසිද්ධියක් දිනා ගනිපු දකුණු අප්‍රිකාවේ ප්‍රිටෝරියා නුවර ජීවත් වෙච්ච දඩයක්කාරයෙක් සහ අප්‍රිකානු සෆාරි චාරිකා සංවිධායකයෙකු වුණ ජෝජ් මිචෙල් ගේ ජීවිතය හා බැඳුණු සිදුවීම්. පොතේ ක්තුවරිය වුණ මාජෝරි මිචෙල්, ජෝජ් මිචෙල් ගේ බිරිඳ. ඔවුන් දෙදෙනා තම දියණියන් වූ කැරොල් සහ ජූන් සමග අප්‍රිකානු සෆාරි චාරිකා වල යෙදෙද්දී ලද අත්දැකීම් තමයි මේ පොතට පාදක වෙලා තිබෙන්නේ.

මම කොහොමත් චාරිකා සටහන් කියවන්න කැමතියි. ඒ සමහරවිට හැබැහින්ම ඒ තැන් වලට යන්න අවස්ථාව තවමත් ලැබිලා නැති නිසා වෙන්න ඇති. ලංකාවේ වුණත් ගොඩක් තැන් වලට මම ගිහින් නෑ. ( ඒක කොහෙත්ම ආඩම්බරයට කරුණක් නම් නෙවෙයි) ඒත් ගොඩක් චාරිකා සටහන් කියවද්දි ඒ තැන් වලට ගියා වගේ දැනෙනවා. මේ නිසා චාරිකා සටහන් මගේ ප්‍රියතම කැටගරියක්.

මෙය හොඳ පරිවර්තනයක්දැයි කියන්නට මම මෙහි මුල් කෘතිය කියවා නැහැ. ඒත් පරිවර්තනයේ භාෂාව හොඳයි. සුමටව ගලාගෙන යනවා. මගේ දැනීමේ හැටියට නම් පරිවර්තනයක් එහි මුල් කෘතියේ රස නොමරා පරිවර්තය කිරීම අපහසු කාර්යයක්. මම හිතන්නේ මෙම පරිවර්තනය ඒ අතින් හොඳයි. අප්‍රිකානු වචන පවා මෙහි භාවිත වෙනවා. ඒත් ඒ කියවන්නාට කිසිම බාධාවක් නොවෙන විදියට. ඒ නිසා කතාවේ ගලායාමට බාධාවක් සිදු වෙන්නේ නෑ


විවිධ සිදුවීම් ඉදිරිපත් කිරීම නම් උසස් මට්ටමක තිබුනා. ඒ සිදුවීම චිත්තරූප මැවෙන අන්දමට ඉදිරිපත් කරලා තියනවා. විශේෂයෙන්ම ඒ රටවල ගෝත්‍රික ජනතාව විවිධ රෝග සඳහා යොදා ගන්නා ප්‍රතිකාර ක්‍රම පුදුම උපදවන සුළුයි. ඒ ගැන පුංචි උදාහරණයක් දෙන්නම්.

“ අප්‍රිකානු වන වාසී සෑම ගෝත්‍රයකම සුළු ආපදා වලදී ඔවුන්ටම ආවේනික වූ ප්‍රතිකාර විධි ඇත. බිචුවානාලන්තයේදී මා වරක් දුටු දන්ත වෛද්‍ය ක්‍රමය උදාහරණයක් ලෙස සඳහන් කළ හැකි එකකි. එය තැති ගන්නා සුළුය. එහෙත් අප්‍රිකාවේ දුෂ්කර වනාන්තර ප්‍රදේශ වල බොහෝ විට ඒ ක්‍රමය භාවිත වේ.

රෝගියා බිම උඩුබැලි අතට වැතිරේ. මිනිස්සු කිහිප දෙනෙක් ඔහුගේ කට විවර කොට හක්ක තදින් අල්ලා ගනිති. අනතුරු “ දන්ත වෛද්‍යවරයා” නරක් වූ දතට එරෙහිව උල් ලී කැබැල්ලක් තබා ගලකින් ඒ ලී කැබැල්ලට පහර දෙයි. එබඳු තියුණු පහර තුනකින් දත ගැලවී යයි. එහෙත් එම දන්ත වෛද්‍යවරයා එය පුරුදු වූයේ කවුරුන් යොදා ගෙනද යන්න මට පුදුමයක් විය.”

කොහොමද මේ වගේ දත් ගලවන විදියක් අපි අතරෙත් තිබුනා නම් එහෙම? දත් ගලවනකොට හොඳ සනීපයක් දැනෙයි. මේ වගේ විවිධ ප්‍රතිකාර ක්‍රම හොඳින් විස්තර කරලා තියනවා. අප්‍රිකානු ගෝත්‍රික ජනතාව ගැන් බොහොමයක් විස්තර එයින් දැනගත හැකියි. ඒ ක්‍රම සෞඛ්‍යයට, සනීපාරක්ෂාවට අහිතකරයි වගේ පෙනුනට නවීන උපකරණ ආදිය නැතුව ඒ දේවල් කරන්න ක්‍රමයක් ඔවුන් සොයාගෙන තියනවා.

ඒ වගේම ජෝජ් මිචෙල් ජීවිතයේ මුහුණ දුන් දුක් කම්කටොලු හා ඔහු එයින් මිදීමට ගත් උත්සාහයන්ද මේ පොතේ ඇතුලත්. ස්වෝත්සාහයෙන්ම කුඩා කාලයේ සිට දියුණු වුණ හැටි ලස්සනට විස්තර කරලා තියනවා. එය නම් කියවා බලන්නම වටිනවා.

පොත කියවලා ඉවර වුණාම දැනෙන්නේ හරියට අප්‍රිකාවේ සෆාරි චාරිකාවක් ගිහින් ආවා වගේ. මිචෙල් පවුලත් දිවියෝ, අලියෝ, පිඹුරෝ  වගේ විවිධාකාරයේ සතුන් රැසකුත් ස්වාසි ගෝත්‍රිකයන් ඇතුළු අප්‍රිකානු වන වාසී ගෝත්‍රිකයනුත් සමග ඒ කියවීමේ අත්දැකීම විඳින්න කියලා මම ඔයාලටත් ආරාධනා කරනවා. 

පින්තූරය නම් මගේ.

Saturday, September 29, 2012

“ඕන වෙනකොට ළඟට ගන්නයි එපා වෙනකොට විසි කරන්නයි”



මිනිස්සු කියන්නේ හරි පුදුම ජාතියක්. පණ දෙන්න වගේ ළඟින් ඉන්න මිනිස්සු වෙනස් වෙන්න යන්නේ තත්පර 10කටත් අඩු කාලයක්.  යහපත් මිනිස්සු මේ ලෝකේ ඉන්නේ කොච්චර අඩුවෙන්ද? එහෙම නැත්තම් මට තවම යහපත් මිනිස්සු මුණ ගැහිලා නැද්ද? 100% හොඳ මිනිස්සු නම් අපි අතරේ නැහැනේ. ඒත් අඩුම ගානේ තවත් කෙනෙක් ගැන හිතන්න පුළුවන් කීයෙන් කී දෙනාද අපි අතරෙ ඉන්නේ?

අපිට මුණ ගැසෙන හැම කෙනාම අපිට කැමති වෙන්නේ නෑ. කිසිම හේතුවක් නැතුව අපි සමහර පුද්ගලයන්ව අප්‍රිය කරනවා නේද? අපිවත් ඒ වගේ අප්‍රිය කරන මිනිස්සු කී දෙනෙක් මේ ලෝකෙ ඇත්ද? සමහර අය නම් පණ දෙන්න වගේ කතාව. ඒත් අපිට කරදරයක් වුණ වෙලාවට පැත්තවත් බලන්නේ නෑ. මම හොඳින්ම අත්විඳලා තියන දෙයක් තමයි සමහර අයට උදව්වක් ඕනේ වුණාම කරන වර්ණනා කිරිල්ල. මටවත් හිතාගන්න බෑ මේ කියන්නේ මම ගැනද කියලා. එච්චරට මම හොඳයිලු. හැමෝටම උදව් කරනවාලු. ඒත් ඒ හැම දෙයක්ම උදව්වක් ගන්නකල් විතරයි. ඊට පස්සේ පැත්තවත් බලන්නේ නෑ.

අද හැම දෙයක්ම මිල මුදල්, සමාජ තත්වය මත පදනම් වෙලා. අපේ උසස් පෙළ පන්තියේදි රසායන විද්‍යා ගුරුතුමිය කිව්ව දෙයක් තමයි දැන් අපිට ජීවිතේ මුණගැහෙන හොඳම යාළුවෝ ටික මුණගැහිලා ඉවරයි කියන එක. පාසලේදි අපි ගොඩක් වෙලාවට යාළු මිත්‍රකම් ඇතිකරගනිද්දි ඔය වත් පොහොසත්කම් එහෙම බලන්නේ නෑනේ. ඒ වුණත් එහෙම බලපාපු අවස්ථා නැත්තේමත් නෑ. ඒ ගැන ඕනේතරම් අත්දැකීම් ඇති ප්‍රසිද්ධ යැයි සම්මත පාසල් වල අයට. ඒත් මම හිතන විදියට පිරිමි ළමයි අතර ඒ වගේ ඒ වගේ භේද නෑ කියන එක. මම ගියේ බාලිකා පාසලකට. එහෙ නම් ඕනේ තරම් ඔය භේද තිබුණා.

සාමාන්‍ය දවස්වලට උන්නද මළාද කියලා හොයලා බලන්නේ නැති සමහරුන්ට උදව්වක් ඕනේ වෙන වෙලාවල් තමයි බලන්න වටින්නේ. එතකොට කියන්නේ මම කීප දවසක් ඔයාගේ ලෑන්ඩ් ෆෝන් එකට ට්ර්යි කළා. ඒත් ආන්සර් කලේ නෑනේ කියලා. මට ඉතින් හිතා ගන්න පුළුවන්. එතකොට ඉතින් ආ කවුරුවත් ගෙදර ඉන්න නැතුව ඇති කියලා ෂේප් වෙනවා. උදව්ව කළාට පස්සේ මිසින් ඉන් ඇක්ෂන්. අපි උදව්වක් කරන්නේ ආපහු උදව්වක් බලාපොරොත්තුවෙන් නෙවෙයි. කරපු උදව් ගැන තැන තැන කියවන එකත් හොඳ නෑ තමයි. ඒත් එහෙම උදව් කරපු පස්සේ මූණට හම්බුණත් අහක බලාගෙන යනකොට නම් පුදුම කලකිරීමක් ඇති වෙන්නේ.

අපේ උසස් පෙළ පන්තියේ හිටියා ළමයි දෙන්නෙක්. මෙයාලා අඹ යාළුවො නොවුණත් සෑහෙන කිට්ටුවෙන් ආශ්‍රය කළා. එක්කෙනෙක් ශිෂ්‍ය නායිකාවක්. එයාලාට ඉතින් නිතරම වැඩ නේ. පන්තියේ නෑ කොයි වෙලාවකවත්. ඒ නිසා වැඩ බොහොමයක් අතපසු වුණා. ටියුෂන් පන්තිත් සෑහෙන අතපසු වුණා. එයාලා දෙන්නම් ගියේ එකම ටියුෂන් පන්තියකට. ඉතින් ඇයට අතපසු වෙන සටහන් යෙහෙළිය තමයි ලියලා දුන්නේ. උසස් පෙළ විභාගයට ආසන්නතම කාලයේදී (මැයි මාසයේ විතර) අතපසු වුණ සටහන් සම්පූර්ණ කරගන්න කියලා ඇය යෙහෙළියගේ ජීව විද්‍යා විෂයේ සටහන් ටික ඉල්ල ගත්තා. දන්නවනේ ඉතින් සටහන් ටික කිව්වට සටහන් වල තරම? අවුරුදු 2  1/2ක සටහන් නේ. ඊට සති 2කට විතර පස්සේ මෙන්න ඇය කියනවා සටහන් ටික ඇය අතින් නැති වුණා කියලා. අර යෙහෙළිය පත්වුණ අපහසුතාව වචනයෙන් විස්තර කරන්න බෑ. විභාගයට මාස 2යි. සටහන් අතුරුදන්. වෙනත් අයෙකුගෙන් ලියපු සටහන් ෆොටෝ කොපි කරගත්තත් තමන්ගේ සටහන් තරම් ඒවා හරියන්නේ නෑනේ. සටහන් ඉල්ලාගත් කෙනා මෙයාගේ මූණවත් බලන්නේ නෑලු. දකින කොට මගහැරලා යනවලු. ඒ දවස්වල ඉස්කෝලේ එන්නෙත් නෑනේ. කොහොමහරි දෙන්නම උසස් පෙළ සමත් වුණා. දැන් අර ශිෂ්‍ය නායක යෙහෙළිය රැකියාවක් කරනවා. අනිත් යෙහෙළිය පෞද්ගලික අධ්‍යාපන ආයතනයක උපාධිය හදාරනවා.

අපි යාළුවෝ කියලා හිතාගෙන ඉන්න අයත් ඔහොම නම් අනිත් අය ගැන කවර කතා ද? මේ සිද්ධියෙන් අපි නම් හොඳ පාඩමක් ඉගෙනගත්තා. ඒත් ඒ අයට කවදාවත් ඒක අමතක වෙන එකක් නෑ නේද? එකට කෑවත් බොක්ක වෙනස් කියන්නේ ඒ නිසා තමයි. මේ ලෝකේ අපි හිතන තරම් ලස්සන තැනක් නෙවෙයි. පරිස්සම් වෙන එක කාටත් හොඳයි. මොකද මිතුරු වෙසින් එන මේවගේ අය අපි ළඟම ඉන්න පුළුවන් නිසා.

පින්තූරය ගූගල් වෙතින්...

Wednesday, September 26, 2012

කම්මැලිද නැත්තම් නිදිමතද? (දෙවනි කොටස)



මේකේ පළවෙනි කොටස දාල නම් දැන් දවස් කිහිපයක් වෙනවා. එක එක වැඩ රාජකාරි නිසා දෙවනි කොටස් දාන්න ටිකක් පරක්කු වුණා. ඒ ගැන සමාවෙන්න හොඳේ. පළවෙනි කොටස කියෙව්වෙ නැත්තම් මෙතනින් ගිහින් කියවලා එන්නකෝ.

එදා කිව්වේ උදේ පාන්දරම සහ දිවා ආහාරයෙන් පස්සේ නිදිමතක් එහෙම නැත්තම් කම්මැලිකමක් ආවොත් ඒක මගහරවා ගන්නේ කොහොමද කියලා. අද කියන්න බලාපොරොත්තු වෙන්නේ කම්මැලිකමක් නැත්තම් නිදිමතක් එන්න පුළුවන් තවත් අවස්ථා කිහිපයක් ගැන.

වේලාව-: හවස නැත්තම් සති අන්ත වල

ලක්ෂණ-: ඔබ සේවා ස්ථානයේදී හොඳට කාර්යක්ෂමව වැඩ කරනවා. ඒත් ගෙදර ආවම හවසටත් සති අන්තයේදිත් කිසිම වැඩක් කරන්න බැරි තරම් තෙහෙට්ටුවක්, කම්මැලිකමක් දැනෙනවා.

හේතු සහ කළ යුතු දේ-:

ඔබ දවස පුරාම මහන්සි වෙලා හොඳට වැඩ කරනවා කියන්නේ ඔබේ ශරීරයේ ඇඩ්‍රිනලින් හෝමෝනය හොඳින් ස්‍රාවය වෙනවා. මේ නිසා ශරීරයේ pH සමතුලිතතාවය භාෂ්මික සිට ආම්ලික දක්වා වෙනස් වෙනවා. මේ තමයි හවසට එහෙම නැත්තම් සති අන්තයේදී ඇතිවන තෙහෙට්ටුවට හේතුව. මේ නිසා දේහයේ ශක්ති ප්‍රමාණය වෙනස් වෙනවා.

මේ වෙනස බොහෝම පහසුවෙන් මගහරවා ගන්න පුළුවන්. ඒ සඳහා හොඳින් හුස්ම ගැනීම, ගැඹුරු ලෙස ආශ්වාස කිරීම කරන්න පුළුවන්. හොඳින් පිරිසිදු ජලය පානය කරන එකත්  හොඳයි. ඒ වගේම ශරීරයේ රුධිර සංසරණය ක්‍රමවත් වෙන්න ටිකක් දුවලා පැනලා ඉන්න එකත් හොඳයි.

මේ දැනෙන මහන්සිය මගහරව ගන්න කියලා මත්පැන් ළං කරගන්න එක නම් එච්චර හොඳ දෙයක් නෙවෙයි. ඒකෙන් වෙන්නේ මහන්සිය නැති කරන එක නෙවෙයි මහන්සිය වැඩි කරන එක. අපි මත්පැන් පානය කළාම ඒවා බිඳ හෙළන්න අක්මාවටයි වකුගඩු වලටයි වැඩියෙන් වැඩකරන්න වෙනවා. මේ නිසා නින්දටත් බාධා ඇති වෙනවා.

බොහෝ වෙලාවට මුලින්ම මත්පැන් පානය කරන අයට මේක හොඳින්ම අත්දකින්න පුළුවන්. එයාලාට මත්පැන් පානය කළාට පස්සේ වෙනදාට නැති තෙහෙට්ටුවක් දැනෙවි. ඒත් එහෙම කියලා මත්පැන් නම් අත්හදා බලන්න යන්න එපා!

ඉහිල් වෙන්න, සැහල්ලු වෙන්න මත්පැන් වලට වඩා හොඳ ක්‍රම ඕනේ තරම් තියනවා. සංගීතයට සවන් දෙන් එක, හොඳ තේ කෝප්පයක් බොන එක වගේම හොඳ පොතක් කියවන එකත් ඉහිල් වෙන්න හොඳ ක්‍රමයක්.

හැකි විදියට පුංචි ව්යායාමයක් කරන එකත් ඉහිල් වෙන්න හොඳ ක්‍රමයක්. මිනිත්තු 20ක් විතර හොඳට ඇවිදින්න. සතියකට 3පාරක් විතර මෙහෙම් කරන්න පුළුවන් නම් හොඳයි. නින්දට යන්න ආසන්න වෙලාවට නම් ව්යායාමයේ යෙදෙන්න එපා. හොඳ නින්දක් ලබන්න ඒක බාධාවක්.


සමහර දවස් තියනවා අපිට මුළු දවස පුරාම ඉවසගන්න බැරි කම්මැලිකමක් එන. කිසිම හේතුවක් නැතුව දවස පුරාම ඈනුම් යනවා. ඒ වගේ දවස් වලට මොකද කරන්න පුළුවන්?

මොකක් හරි වැඩක් කරන්න කම්මැලි නම් ඒ වැඩේට ටිකක් අවධානය යොමු කරලා බලන්න. ඒ ගැන අත්දැකීම් තියන කෙනෙක්ගෙන් අහලා බලන්න. එතකොට ටිකක් හරි කම්මැලිකම අඩුවෙයි.

දිනපතාම පුරුදු වෙලා ඉන්න දේවල් ටිකක් වෙනස් කරන්න බලන්න. පුංචි දෙයක් සමහරවිට ගොඩක් වැදගත් වෙන්න පුළුවන්. දිනපතා අහන රේඩියෝ චැනල් එක මාරු කරලා බලන්න. හැමදාම වැඩට යන පාර වෙනුවට ටිකක් වෙනස් පාරකින් ගිහින් බලන්න. දිවා ආහාරයට විශේෂ දෙයක් එකතු කරගන්න. මේ වගේ පුංචි දේවල් වලින් පුළුවන් ඔබේ තෙහෙට්ටුව නැති කරගන්න.

ජීවිතේ පුංචි වෙනසකට පුළුවන් ලොකු දෙයක් කරන්න. ඒ නිසා විනෝදය ගැනත් ටිකක් හිතන්න. දිගටම වැඩ ගැනම හිතන්න එපා. මානසික ආතතියකට ලක් වුණාම අපේ ශරීරයේ හිමොග්ලොබින් මට්ටම අඩු වෙනවා. මේ නිසා සෛල වලට රුධිර සැපයුම අඩු වෙනවා. මේ නිසා තමයි තෙහෙට්ටුව ඇති වෙන්නේ. ඒ නිසා මානසික ආතතිය ගැන සැලකිලිමත්වීම හරිම වැදගත්.


ඔයාලාගේ ජීවිත වලට වැදගත් දෙයක් එකතු වෙන්න ඇති කියලා මම හිතනවා. ඔයාලාට පුළුවන්නම් ඔයාලාට තෙහෙට්ටුවක්, මානසික ආතතියක් දැණුනු වෙලාවට සැහල්ලු වෙන්න, ඉහිල් වෙන්න පාවිච්චි කරන ක්‍රම පහතින් සටහන් කරලා යන්න. මට ඒක ගොඩක් වැදගත් වෙයි.. 

පින්තූරය ගූගල් වෙතින් 

Tuesday, September 25, 2012

පොත් සල්පිල හා තවත් කතා



කලින් පෝස්ට් එකේ දෙවනි කොටස දාන්නත් තියනවා. ඒත් පොත් සල්පිල හෙටින් ඉවර වෙනවනෙ. ඒ නිසා ඒක ගැන ලියන්නයි හිතුවෙ.


පොත් සල්පිල ගැන මගේ මතකය නම් ගොඩක් ඈතට දිව යන එකක්. අපි පොත් සල්පිලට යන්න පටන් ගත්තේ කොයි කාලේද කියලා හරියටම මතක නැති වුණත් අපි මතක ඇති කාලෙක පටන්ම පොත් සල්පිලට යනවා කියලා නම් මතකයි. ගොඩක් වෙලාවට අපි නම් යන්නේ පටන් ගන්නම දවසෙ. එදාට වැඩිය සෙනග නැති නිසා පොත් තෝරගන්න ලේසියි. හැම් සැරේම වගේ පොත් සල්පිල ආරම්භ කරන්නේ සෙනසුරාදා දවසක නිසා එහෙම යන්න පුළුවන් වුණා. ඒත් මේ සැරේ පටන් ගත්තේ අඟහරුවාදා දවසක. අපි ඉතින් මේ දවස්වල ගෙදරනේ කැම්පස් වහලා නිසා. ඒ නිසා මේ සැරේත් පටන් ගන්න දවසේ යන්න පුළුවන් වුණා.


මීට අමතරව අපි පොත් සල්පිලේ අන්තිම් දවසට හරි ඊට කලින් දවසෙ හරි යන්නත් පුරුදු වෙලා ඉන්නවා වෙලාවක් තිබුනොත්. ඒ නම් යන්නේ පාවිච්චි කරපු පොත් එහෙම් නැත්තම් බාගේන් බුක්ස් ගන්න. අපි තවම යැපෙන්නේ ගෙදරින්. පොත් ගන්න කියලා එහෙමටම ලොකු මුදලක් වියදම් කරන්න අමාරුයි. අධ්‍යාපනික පොත් පත් වලටත් සෑහෙන ගානක් වියදම් වෙනවනේ. කොච්චර පොත් ගත්තත් අපි දෙන්නා සතියක් යනකොට ඒ ඔක්කොම කියවලා ඉවරයි. ඒ නිසා කොච්චර පොත් ගත්තත් මදි. ඒ නිසා අපි බාගේන් පොත් තියන පැත්තේ ගැවසෙනවා වැඩියි.


පොත් සල්පිල ගැන් ලියවුණු ලිපි කිහිපයක්ම කියෙව්වා මම. වට්ටම් නම් අඩුයි මේ සැරේ. විජේසූරිය එකට එහෙම කිට්ටු කරන්නවත් බෑ. ඒත් කොහොම කොහොම හරි හිතේ තිබුණ පොත් ඔක්කොම වගේ ගන්න පුළුවන් වුණා. හිතාගෙන හිටපු පොත් වලින් ගන්න බැරි වුණේ සිටුවර පුවත හා තුන් තකතීරු කම් කරපු කෙනෙක් මං කියන පොත් දෙක විතරයි. හෙටත් යන්න හිතන් ඉන්න නිසා ඒ පොත් දෙකත් ගන්න බලාපොරොත්තු වෙනවා.


පාවිච්චි කරපු පොත් පත් විකුණන කඩවල් හෙවත් බාගේන් බුක් ෂොප්ස් ගැන තමයි මම කියන්න බලාපොරොත්තු වෙන්නේ. මේ සැරේ බාගේන් බුක් ෂොප්ස් නම් හරිම අඩුයි. ”කේ” ශාලාවේ කඩවල් කිහිපයක් සහ “ජේ” ශාලාවේ කඩවල් කිහිපයක් තමයි තිබුණේ. කලින් තිබුණු පොත් සල්පිල් එක්ක බලනකොට මේ හරිම අඩු සංඛ්‍යාවක්. ගිය පාර නම් තනිකරම ශාලාවක් තිබුණා. ඒ වගේම මෙහි තිබුණ පාවිච්චි කරපු පොත් වලත් අඩුවක් තමයි තිබුණේ. ඒවගේ මිලත් කියන්න තරම් අඩුවක් තිබුණේ නෑ.


මේ පොත් පාවිච්චි කරපු ඒවාම වෙන්න ඕනේත් නෑ. මුද්‍රණ දෝෂ තියන පොත්, සුළු සුළු හානි වෙලා තියන පොත් වගේ විව්ධ පොත් පත් මේ කඩවල් වල තියනවා. අපිට නම් මේ කඩවල් වලින් බොහොම වටිනා පොත් පත් බොහෝම අඩු මිලකට හම්බ වෙලා තියනවා. දැනට මුද්‍රණයේ නැති පොත් පත් වගේම බොහෝම පැරණි පොත්පත් මේ කඩවල් වලින් මිලට ගන්න පුළුවන්. හැබයි ඉතින් ටිකක් මහන්සි වෙලා හොයන්න ඕනේ මේ පොත් පත් හොයාගන්න.


ලංකාවේ නමගිය පොත් සාප්පු වලින් මේ පොත් විකුණන්න ස්ටෝල්ස් කරනවා. ඒ එයාලගේ පොත් සාප්පු වලින් ඉවත් කරන පොත්  පත් සඳහා. ඒ වගේම ප්‍රධාන ලෙසම පාවිච්චි කරපු පොත්පත් විකුණන කඩවල් පවා තියනවා. මේ දෙගොල්ලන්ම කොළඹ ජාත්‍යන්තර පොත් ප්‍රදර්ශනයේ ඉන්නවා. ඒත් මෙවර නම් මට සතුටු විය හැකි මට්ටමට මෙවැනි පොත් තිබුණේ නෑ. පොත් ප්‍රමාණ ය වගේම හොඳ පොත් අඩුයි මෙවර. මීට මාස 3කට පමණ පෙර පාවිච්චි කළ පොත් පත් සල්පිලක් පැවැත්වුණා කොළඹ මහජන පුස්තකාලයේ. එහි නම් හොඳ පොත් පත් තිබුණා. එය සංවිධානය කරලා තිබුණේ සරසවි පොත්හල මගින්. එහිදී නම් වටිනාකම රුපියල් 5000ක් පමණ වෙන පොත් රුපියල් 1000කට පමණ මිලට ගැනීමට හැකිවුණා. එය නම් වටිනා අවස්ථාවක්.


මොනවා වුණත් කොළඹ ජාත්‍යන්තර පොත් ප්‍රදර්ශනය කියන්නේ හොඳ ප්‍රවණතාවයක්. ලංකාවේ ගොඩක් දෙනෙක් ට පොත පත මිලට ගන්නට ලැබෙණ වටිනා අව්ස්ථාවක්. දැන් එය සංස්කෘතික අංගයක් තරම්ම ජනතාව අතරට ගිහින්. පොත් ගන්න, යාළුවෝ එක්ක විනෝද වෙන්න, මැගී කන්න ගොඩක් දෙනෙක් පොත් සල්පිලට යනවා. මේ නිසා පොත් පත් වලට ආදරය කරන අයට වගේම අනිත් හැමෝටම මේ ඉතාම වැදගත් අවස්ථාවක්. හැබැයි ඉතින් විලාසිතාවට යන්නන් වාලේ ගිහින් පොත් අරගෙන වැඩක් නෑ. ගන්න පොත් කියවන්න ඕනේ. මම දන්න පවුලක් ඉන්නවා ගිය සැරේ පොත් සල්පිලට ගිහින් පොත් ගොඩක් ගත්තා. ඒත් තවම ඒවා තිබ්බ තැනමයි ලු. ඒවගේ නම් ඉතින් වැඩක් නෑ. තමන් කියවන්නේ නැත්තම් කියවන කෙනෙක්ට හරි ඒකෙන් ප්‍රයෝජනයක්  ගන්න දෙන්න.


තාමත් ඔයාලා පොත් ප්‍රදර්ශනේට ගියේ නැද්ද? හෙට වෙනකන් අවස්ථාව තියනවා. හොඳ පොතක් කියන්නේ හරියට හොඳ යාළුවෙක් වගේ. ඉතින් ඔයාලාටත් හොඳ යාළුවෝ ටිකක් වගේම හොඳ පොත් ටිකකුත් ජීවිතේට එකතු කරගන්න ලැබෙන්න කියලා ප්‍රාර්ථනා කරනවා! 

Friday, September 14, 2012

කම්මැලි ද නැත්තම් නිදිමත ද?



වෙහෙසකාරි දවසක් අවසානයේ අපිට බලාපොරොත්තු වෙන්න පුළුවන් හොඳම දේ තමයි සුවබර නින්දක් . හොඳ නින්දක් ලැබුවාම අපි අවදි වෙන්නේ ප්‍රබෝධමත් සිතකින්. ඒත් මේ නිදිමත සමහර වෙලාවල අපිට හරිම කරදරයක් වෙනවා. ඉඳලා ඉඳලා වැදගත් වැඩක් කරන්න පටන් ගත්ත ගමන් කොහේවත් නැති නිදිමතක් ඇවිත් ඒ වැඩේ අවුල් කරලා දානවා. ඔෆිස් එකේ වැදගත් මීටිමක් වෙලාවට නිදිමතක් ආවොත් එහෙම? ප්‍රධානියෝ ඔක්කොම  ඉන්න තැනකදි නොනවත්වා ඈනුම් යන්න පටන් ගත්තාම? ඒක ඔබේ රැකියාවටත් බලපාන්න ඉඩ තිබෙනවා. මේ නිසා අනවශ්‍ය වෙලාවට එන නිදිමත පලවා හරින ක්‍රම ටිකක් තමයි අද ඔයාලට කියන්නේ.

*නිදිමත උදේම ඇවිත්!
ලක්ෂණ-: ඔබ නින්දට යන්නේ මධ්‍යම රාත්‍රියටත් කලින්. ඒත් උදේට නැගිටින්න හිතෙන්නෙම නෑ ඇඳටම ඇලිලා වගේ. නැගිටින්න වෙන්නේත් ඔලුවෙ කැක්කුමක් එහෙමත් නැත්තම් බෙල්ලේ අමාරුවක් අරන්.

කළ හැකි දේ-:

මෙහෙම දේවල් වෙන්නේ අපි ගොඩක් වෙලාවට නැගිටින්න සුදුසු වෙලාව තෝර ගන්නේ නැති  නිසා. මුළු රාත්‍රියේම අපිට එක විදියට නින්ද යන්නේ නෑ. නින්ද නැති කාල සීමාවක්, අඩ නින්දේ ඉන්න කාල සීමාවක් පහු කරලා අපි ගැඹුරු නින්දකට පිවිසෙනවා. මේ ගැඹුරු නින්දට පිවිසුන ගමන්ම එලාම් එක වැදුනොත් එහෙම? ගැඹුරු නින්දෙදි මොළය විවේක ගන්නවා. මේ වෙලාවේ අපි හදිස්සියේ නැගිට්ටොත් එහෙම මොළයට ඒ හදිසි තත්වයට අනුගත වෙන්න යම් කාලයක් ගත වෙනවා. ඒ නිසා තමයි උදේ නැගිට්ට ගමන්ම කම්මැලිකමක් නිදිමතක් දැනෙන්නේ. මේකට කරන්න පුළුවන් දේ තමයි ටිකක් වේලාසනින් නින්දට යන එක. නින්දට යනවා කියන්නේ ඇඳට යන එකට නෙවෙයි. ඇඳට ගිහින් බාහිර දේවල් ගැන හිතන එක නවත්තලා දාලා ජංගම දුරකථනය එහෙම පැත්තකින් තියලා ලයිට් එක ඕෆ් කරලා ඇස්දෙක පියාගෙන හිත එකඟ කර ගත්තාම නින්ද නිතැතින්ම ළඟාවෙනවා. මේ විදියට කලාම අපි ගැඹුරු නින්දේ ඉන්නේ මධ්‍යම රාත්‍රියේ දී. ඊට පස්සේ අඩ නින්දකට එනවනේ. ඒ කාල සීමාවේදී නැගිටින්න හිතාගෙන එලාම් එක සෙට් කරලා තිබ්බම වැඩේ ගොඩ. ප්‍රබෝධමත් විදියට නැගිටින්න පුළුවන්.

නැගිට්ටාම හිසේ කැක්කුමක්, හක්කේ හරි බෙල්ලේ අමාරුවක් හරි තියෙනවානම් ඒකට හේතුව තමයි නින්දේදි දත්මිටි කන එක. නින්දෙන් දත්මිටි කන එක නිසා ගැඹුරු  නින්දකට පිවිසෙන්න තිබෙන අවස්ථාවත් නැති වෙනවා. ඔබ යම් කිසි දෙයක් ගැන සිත් තැවුලෙන් ඉන්නවා නම් නොදැනීම නින්දේදි දත්මිටි කනවා වෙන්න පුළුවන්. මේකට නම් ඉතින් කරන්න තියෙන්නේ සිත් තැවුල නැති කරගන්න එක තමයි.

නැගිට්ටට පස්සේ මේ නිදිමත නැති කරගන්න විදියක් නැද්ද? මොකද ආයි නිදාගන්න කියලද? මෙහෙම් වෙලාවට කරන්න පුළුවන් දේවල් ගොඩක් තියෙනවා. ඔබේ උදේ කෑම වේල ජනේලයක් අයිනට වෙලා පිටත බලමින් කන්න පුළුවන් නම් ගොඩක් හොඳයි. උදේ ඉර එළිය උදව්වක් වේවි ඔබේ නිදිමත නැති කරගන්න. ඒ වගේම කාර්යාලයට නැත්තම් පාසලට යන ගමනෙන් කොටසක් ඇවිදගෙන යන්න පුළුවන් නම් ඒකත් නිදිමත නැති කරන්න උදව්වක් වේවි. මිතුරෙක් හෝ අසල්වාසියෙක් සමග හිනාවෙලා කතා කරන්න. ඔබේ නිදිමත නැතිවේවි. හැකියාවක් තියෙනවනම් ඔබ ප්‍රිය කරන කෙනෙක්ගේ මූණ බලන්න උදේම. ප්‍රතිඵල දන්නවා ඇතිනේ හැමෝම.


දවල් කෑමෙන් පස්සේ එන නිදිමත-
ලක්ෂණ-: දවල් කෑමෙන් පස්සේ එනව නිදිමතක්. කිසිම වැඩක් කරන්න හිතෙන්නේ නෑ. හරියට පොඩි කෝමා තත්වයක් වගේ.


කළ හැකි දේ-:

මෙයට ගොඩක් වෙලාවට හේතු වෙන්නේ දිවා ආහාරයේ බර  වැඩි කම. මේ ගැන නම් මීට කලින් පෝස්ට් එකකිනුත් කියලා ඇති. බර වැඩි ආහාරයක් දිවා ආහාරය වශයෙන් ගත්තාම ජීර්ණය පහසු කරන්න ආහාර ජීර්ණ පද්ධතියට රුධිර සැපයුම තාවකාලිකව වැඩි කරනවා. ඒ නිසා මොළයේ රුධිර සැපයුම සුළු වේලාවකට අඩු වෙනවා. මේ තමයි නිදිමතට හේතුව.

දිවා ආහාරයේ ප්‍රමාණය ටිකක් අඩු කරන්න පුළුවන් නම් හොඳයි. මදි පාඩුවට පලතුරු ටිකක් කන්න. එහෙම නැත්තම් වාඩි වෙලාම ඉන්නෙ නැතුව ටිකක් ඇවිදලා එන්න. ඔෆිස් එක වටේ හරි කමක් නෑ. රසවත් පොතක කොටසක්, පුවත්පතක් එහෙම නැත්තම් බ්ලොග් එකක් හරි කමක් නෑ කියවන්න. හැබැයි තවත් නිදිමත වැඩි වෙන ජාතියේ ඒවා නම් කියවන්න එපා. පඩිපෙළක් නැගලා බහින්න. ඒකත් හොඳයි.

නැත්තම් ගේම් එකක් ගහන්න. ළඟ ඉන්න යාළුවත් එක්ක පොඩ්ඩක් කතා කරන්න. මොකක් හරි වැඩකට එළියට යන්න වෙනවානම් ඒකත් මේ වෙලාවෙදි යොදාගන්න පුළුවන්. මේ වගේ පොඩි පොඩි දේවල් වලින් දවල්ට හැදෙන නිදිමත අඩු කරගන්න පුළුවන්.

මේ මොකක් වත් හරියන්නේ නැත්තම් විනාඩි 5ක් විතර ඇස් පියාගෙන් ඉන්න. කාගෙවත් බාධාවක් නැතුව. ගෙදර නම් ඉන්නේ කරන්න වැඩකුත් නැත්තම් (මේ අපි වගේ) ටිකක් නිදාගන්න.

තවත් පොඩි දෙයක් කියන්නම්. හැම වෙලාවෙම ශරීරයට අවම වෙහෙසක් දෙන්න තමයි අපි පුරුදු වෙලා ඉන්නේ. මේ නිසාත් කම්මැලිකමට ශරීරය හුරු වෙනවාලු. ඒ නිසා එදිනෙදා වැඩ වලදි පොඩ්ඩක් ඇඟ මහන්සි කරවන්න. එතකොට නිදිමත නිකන්ම ඇරිලා යයි.

පෝස්ට් එක ටිකක් දිග වැඩියි වගේ, ඒ නිසා ඉතිරි කොටස වෙන පෝස්ට් එකකින් දාන්නම්. එතකන් කියලා තියෙන දේවල් අත්හදා බලන්නකෝ. 


පින්තූර ගූගල් වෙතින්