Wednesday, December 31, 2014

2014 උගත් පාඩම් පිළිබඳ වාර්තාව



ගිය අවුරුද්දෙ තමයි මෙහෙම එකක් මුලින්ම ලියන්න පටන් ගත්තෙ. මේ අවුරුද්ද ගැනත් ලියන්න ඕනේ ඉතින් ඒක නිසා…

අධ්‍යාපනික


1)පාඩම් කිරීමට පුස්තකාලය භාවිතා කිරීම ඇඟට ගුණය. එහෙත් බ්‍රේක් එකක් ගැනීමට සිතා බැල්කනියට යාම බොහෝ කාලය නාස්ති කරවන්නකි. එය බොහෝ ඕපදූප කතා වල උල්පතයි.

2)ස්ටඩි ලීව් එකේ පාඩම් කිරීමට ඉතුරු කරගැනීම ඔබව ඉතා අපහසුතාවයට පත් කරයි.
   
හේතු

  • අපේ ෆැකල්ටිය නුවරට සීතලම කාලයට එක්සෑම් දැමීමට බොහෝ වෙහෙස මහන්සි වී කටයුතු කරන බැවින් ස්ටඩි ලීව් එකේ එතරම් පාඩම් කිරීමට නොහැක.
  • ස්ටඩි ලීව් එකේ දී ගෙදරින් කෑම බීම විශාල ප්‍රමාණයක් ලැබෙන බැවින් ඒවා කෑමෙන් පසුව නිදා ගැනීම හැර වෙන දෙයක් කිරීමට නොහැක.

3) පේෂන්ට් ලා කෙරෙහි කිසි විටකත් විශ්වාසය නොතබන්න. අවසාන මොහොතේ ඔවුන් පොල්ල තබනු ඇත.

මිතුරන්

1) කිසිම විටෙක යාළුවෙක්ට කොල්ලෙක් සෙට් කිරීමට වෙහෙස මහන්සි නොවන්න. මක් නිසාද යත් සති කිහිපයකින් කොල්ලා වෙන කෙල්ලෙක් සමඟ හිච් වනු ඇත.
2)අනිත් අයගේ දේවල් කරට අරන් කිරීම මිතුරාත් මුදලත් දෙකම නැති කරයි.
3)මිතුරන් හොල්මන් ෆිල්ම් බලන විට කොමඩි බැලීමෙන් මිතුරන්ගෙන් බැනුම් ඇසීමට සිදුවනු ඇත.
4)මිතුරන්ට ෆිල්ම් ලබා දිමේදී ප්‍රවේසම් විය යුතුය. බොහෝවිට ඔබට ඒ ෆිල්ම් එක ඩවුන්ලෝඩ් කර දීමෙන් නොනැවතී, කතාවද තේරුම් කර දුන් පසු “එහෙම තමයි මමත් හිතුවේ” කියා අසා ගැනීමට සිදුවනු ඇත.
5)යාළුවන් සමඟ ට්‍රිප් යාමට ප්ලෑන් කළ පසුව වසර තුනකින් පමණ එම ට්‍රිප් යාමට හැකි වනු ඇත.

මම

1)වේදිකා නාට්‍ය නැරඹීමේදී ඉදිරි පේළියක සිටීම නාට්‍ය නැරඹීම වෙනස් අත්දැකීමක් කරවයි. ( එහෙත් මෙහිදී ගුරුවරුන්ගෙන් ප්‍රවේසම් විය යුතුය)
2)කවුරු මොනවා කීවත් දත් ගැලවීම හෙනම බයානක ක්‍රියාවලියකි.
3)කවි ලිවීමට වඩා එම කවි වල තේරුම කියාදීම ඉතා අපහසුය.
4)බොහෝ බයානක යැයි පෙන්වන පුද්ගලයන් සිතන තරම් බයානක නැත.
5)කොටස් වශයෙන් කතා ලිවීම නොකළ යුතුය. කොටස් කිහිපයක් ලිවීමෙන් පසු එම කතාව ලිවීම ඔබට  එපා වනු ඇත.



තවත් ගොඩාක් තියෙනවා ඉතින්…. ඒත් මම හිතන විදියට 2014 මට කියලා දීපු හොඳම දේ තමයි ගොඩක් ගැඹුරු තුවාල වුණත් කාලයක් යද්දි සනීප වෙනවා කියන එක.

බ්ලොග් ලෝකෙ යාළුවෝ හැමෝටම 2015 සියළු ප්‍රාර්ථනා ඉටු වෙන සුබ නව වසරක් වේවා කියලා ප්‍රාර්ථනා කරනවා... 

Monday, December 22, 2014

තිමිර 03


කතාවේ මුල් කොටස් බැලුවේ නැත්තම් බලලම එන්නකෝ... 

මම ඔෆිස් එකට එනකොට එහේ හෙනම කලබලයක්. කවුරුවත් වැඩ කරන පාටක් නම් නැහැ. හැමෝම තැන් තැන් වලට වෙලා කතාව.

“මොකද ශාලි මේ වෙලා තියෙන්නේ? මොකක් හරි කරදරයක් වත් වෙලා ද?”

“කරදරයක් නම් තමයි. ඊයේ ප්‍රොටෙස්ට් එක කවර් කරන්න ගියපු අසංකයි, වාසලයි ගියපු වාහනේ ඇක්සිඩන්ට් වෙලාලු. දෙන්නටම අමාරුයිලු ටිකක්.”

“එහෙමද? හරි වැඩේනේ. මොන හොස්පිටල් එකේද ඉන්නේ?”

“කලුබෝවිල ලු. තව ටිකකින් කට්ටිය යයි මගෙ හිතේ.”

“එහෙනම් අපි දෙන්නත් යමු නේ?”

“ඔව් ඔව් යමු යමු”

මදැයි ඉතින් වෙච්ච දේ. ගොඩක් අමාරුද දන්නේ නෑ ඒ දෙන්නට. ඔෆිස් එකේ කට්ටිය එක්ක දවල් හොස්පිටල් ගිහින් ඒ දෙන්නව බලලා ආවා. ඒ හැටි අමාරුවක් නම් නෑ. ඒත් ටික දවසක් රෙස්ට් කරන්න කිව්වලු. මගෙ අසයින්මන්ට් එකට නම් අවුලක් වෙන එකක් නෑ නේ. තව කල් තියෙනවනේ.

හවස මම ටවුන් එක පැත්තෙ  ගියේ බඩු වගයක් ගන්න. සතියේ දවසක් වුණත් පුදුම සෙනඟක් හිටියේ. ඉතින් ඇවිදලා ඇවිදලා මහන්සි නිසා මොනවහරි බොන්න හිතාගෙන කඩේකට ගොඩ වුණේ. බීම එකකුත් අරන් බඩු මලු ගොඩකුත් උස්සගෙන ඇවිත් ඉඩ කඩ තිබ්බ එකම එක මේසෙන් වාඩි වුණේ. පුදුම මහන්සියක්නේ අප්පා. ආ මේ මොකද්ද? මේසේ උඩ තිබ්බේ කලු පාට සටහන් පොතක්. කවුද මේ පොතක් දාලා ගිහින්. මම පොත ළඟට අරන් පෙරළලා බැලුවේ අයිතිකාරයෙක් ගැන සඳහන් වෙනවද බලන්න.

මුල්ම පිටුවේ මෙහෙම ලියලා තිබ්බා….

මම කවුද
මම කවුද කියලා මම වත් දන්නවද
මට මම වෙන්න පුළුවන්ද
මට මගේ කියලා දෙයක් තියෙනවද
ඉතින්
ඔබ හිතන විදියට
මම කවුද

හ්ම්ම් .... පුදුම අදහස් තියෙන කෙනෙක්. ඇත්තටම කාගෙද මේ පොත?

“එක්ස්කියුස් මී මිස්”

පිටිපස්සෙන් ඇහුන සද්දෙට මම හැරිලා බැලුවා. පිටිපස්සේ හිටියේ මම කවදාවත් දැකලා නැති කෙනෙක්.

ම්ම්ම්..... කවුද මේ?

“ ඇයි?” ?මම ඇහුවෙ මොනවත් හිතාගන්න බැරුව.

“මිස්, ඔය අතේ තියන පොත මගේ”

“ආ ඇත්තද? මම මෙතන වාඩි වෙනකොට මේ පොත මේ මේසේ උඩ තිබ්බා.”

“එහෙමද? දැන් මම ආවනේ. මට දෙනවද දැන් පොත?”

මෙයාගෙ කතාව බලන්නකො.  හරියට මම පොත හොරකම් කළා වගේ නේ කතාව. පුදුම මනුස්සයෙක්නෙ. මට තරහත් ගියා ඒ කතාවට.

“ආ ගන්න” මට ආව තරහටම ටිකක් සැරට එහෙම කියවුණා. පොත මගෙන් උදුරලා ගත්තේ හරියට ඒක මම ගෙදර ගෙනියන්න ගත්තා වගේ.

“හ්ම්. දැන් තමයි මට නිදහසේ හුස්ම ගන්න පුළුවන්.” එහෙම කියපු එයා ආපහු හැරිලා ගියා. මොන ලෝකෙන් ආව කෙනෙක්ද ඒ? හරියට මාව හොරෙක් ගාණට දාලා කතා කළේ. මොළේ අමාරු කාරයෙක්ද කොහෙද! ඇත්තටම දැන් ඉන්න මිනිස්සු නම් පුදුමයි. මහ ආඩම්බරකාර කොල්ලෙක්..එයාගෙ මහලොකු පොත මම හොරකම් කරයි කියලද දන්නේ නෑ හිතුවෙ. අඩුගානේ මට ස්තූති කළේ වත් නෑනේ. ඒත් මම ස්තූති කරන්න තරම් දෙයක් කළෙත් නෑනේ. කොහෙද යන ආඩම්බරකාර කොල්ලෙක්.

බීම වීදුරුව උගුරට දෙකට බීපු මම එතනින් යන්න නැගිට්ටා.



Saturday, December 20, 2014

ඒ තවත් අමුතු දවසක්....

කතාව ලියන එකත් අතරමගින් නතර කරලා මේ ලියන්නේ මට ලියන්නම ඕනේ කියලා හිතුන දෙයක්. නිමිත්ත වුණේ මේ පෝස්ට් එක. ඊට ගොඩක් සමාන කතාවක් ගැනයි මේ ලියන්නේ.

එදා අමුතු දවසක් වෙන්න ඇති. ඊට ටික දවසකට පස්සේ ඉරයි හඳයි මුණගැහෙන්න ඇති. ඒත් ඒ අමුතු දවසේ හඳට හිතුණ විදියටම හඳට ඉරේ රැස් මදි වෙන්න ඇති. එහෙම නැත්තම් හඳ බලාපොරොත්තු වුණාට වඩා ඒ ඉරේ රැස් වැඩි වෙන්නත් ඇති.

ඊට පස්සේ ඒ වගේ අමුතු දවස් එන්න නැතුව ඇති. හඳ වෙනදා වගේම ඉන්න ඇති. රෑට අහස එළිය කරන්න ඇති. ඒ හඳට එළිය දෙන්න ඉරවල් දෙකක් පායලා තියෙන්න ඇති.

ඒ ඉරවල් දෙකම හඳට ළං වෙන්න තරු වලින් උදව් ඉල්ලන්න ඇති. ඒත් තරු එක ඉරකට නම් පොඩ්ඩක්වත් කැමති නැතුව ඇති.

තරු ගිහින් එක ඉරක් හඳෙන් ඈත් කරලා අනිත් ඉර ළං කරන්න ඇති. ඒත් හඳට ඇත්තටම ඕනේ වුණේ අර තරු හඳෙන් ඈත් කරපු ඉර වෙන්න ඇති.

ඒත් තරු ඒ ඉර හඳෙන් ඈත් කළේ ඒ ඉර තවත් හඳවල් ගොඩකට එළිය දෙන නිසා කියලා හඳ නොදන්නවා නෙවෙයි වෙන්න ඇති.

ඉතින් හඳ ඒ ඉර අමතක කරලා අනිත් ඉර ගැන හිතන්න ඇති. ඒත් ඒ බවක් තරු වලට අඟවන් නැතුව ඉන්න ඇති.

හ්ම්ම්.. හඳ පොඩ්ඩක්වත් ඇඟෙව්වෙ නෑ තරු වලට. ඉර ගැන හිතනවා කියලා. තරු ඉඳහිට ඉර ගැන කියලා විහිලු කලාම හඳ, තරු එක්ක අමනාප වෙලා හිටපු දවස් පවා තියෙන්න ඇති.

අඳුරේ උන්නු මන්දකිණියකට මේ ඉර ගැන ආරංචි වෙන්න ඇති. මොන මොනවහරි වෙන්න ඇති. තවත් අමුතු දවසක තරු වලටත් හොරාම ඉර ගිහින් ඒ මන්දාකිණියෙ පායන්න ඇති.

හඳට මේ බව ආරංචි වුණාම සතුටු වෙනවා කියලා පෙන්නන්න ඇති. ඒත් හිත යටින් ගොඩක් දුක් වෙන්න ඇති.

ඒත් ඒ හැම දුකක්ම හංගගෙන ගිහින් ඉරටයි, අලුත් මන්දාකිණියටයි සුබ පතනවා තරු හොරෙන් බලන් ඉන්න ඇති.

ඒත්....

ඉරකට වුනත් පුළුවන්ද…
ඒ තරමටම වෙනස් වෙන්න…
හඳ දිහා බලන් ඉන්න ගමන්  
මන්දාකිණියක් ගැනත් හිතන්න
හොරෙන්ම ගිහින්
තවත් මන්දාකිණියක පායන්න?

ඉතින්
හඳට පුළුවන් වෙන්න ඕනෙද
මේ හැම දෙයක්ම ඉවසන්න?

ඉතින් කතාවෙ අගයි මුලයි දන්නවා වුනාට ඒ කිසිම දෙයක් ගලපගන්න බැරි නිසා මේක ලියවුණේ අන්තිමට.

අමුතු දවසක
මිලින වූයේ
පිපෙන්නට උන් නමුත්
කිසිදිනෙක
නොපිපි මලක්....

ඒ මල ආයේ දවසක වත් පිපෙන එකක් නැති වේවි….


ලිව්වේ 
වරදකාරී හැඟීමෙන් පෙළෙන තරුවක්... 



Saturday, December 6, 2014

තිමිර 02

පළවෙනි කොටසට... 


ඔෆීස් ඇරෙන වෙලාවට බස් වල පුදුම සෙනගක්. ගෙදරට එනකොට ආයෙ හුස්මක් කටක් ගන්නවත් පණ නැහැ. ඒත් ඉතින් අපි වගේ පොදු ජනතාවට ඉතින් බස් පිහිටම තමයි.

“ මොකද දෝණි අද වේලාසනින්?” අම්මා ඇහුවේ මම ගෙට ගොඩවෙනකොටම.

“අද විශේෂ වැඩක් තිබුණේ නෑ. ඒකයි වේලාසනින් ආවේ. අම්මට ඉතින් මම වේලාසනින් ආවත් වැරදි” මම කිව්වෙ ටිකක් අමනාපෙන්.

“ එහෙම නෑ දෝණි. මම කිව්වේ වෙනදට ඔයා ගෙදරට ගොඩ වෙන්නේ කළුවර වැටුණටත් පස්සෙ නිසා.”

“එහෙම තමයි අම්මේ පත්තර රස්සාව.”  මම කිව්වා.

“ ඒක තමයි. අපි කොච්චර කිව්වද ඔයාට ඔය රස්සාවෙන් අයින් වෙන්න කියලා. කොහෙද ඉතින් තියෙන හිතුවක්කාරකම නේ” අම්මා ඉතින් හැමදාම කියන්නේ ඕක.

“මොකද මොකද මේ අම්මලගෙයි දූලගෙයි රණ්ඩුව?” අප්පච්චි ඇහුවේ ගෙට ගොඩවෙන ගමන්.

“හැමදාම ඇදෙන රණ්ඩුව තමයි අප්පච්චි. අම්මා කියනවා මට රස්සාවෙන් අයින් වෙන්නලු. මම කොච්චර ආසාවෙන්ද හිටියේ ජර්නලිස්ට් කෙනෙක් වෙන්න?”

“ ඔන්න ඔහේ දෝණිගේ ආසාවනෙ සඳා. අපි එයාට ඉඩ දෙමු.” අප්පච්චි හැමදාම මගේ පැත්තේ.

“අප්පච්චිලා දූලා ඕනේ එකක් කර ගන්න එකයි ඇත්තේ.” අම්මට .තරහ ගිහින් ඒ පාර.

හැමදාම ඔය හේතුව නිසා අම්මයි මමයි වලි. ඒත් ඉතින් අප්පච්චි මම ආස දේ නේ කියලා ඉඩ දීලා තියෙන්නේ. අම්මා නම් කියන්නේ මේ රස්සාව ගෑණු ළමයෙක්ට ගැළපෙන්නේ නැති ලු. ඒත් ඉතින් මම හැමදාම ආසාවෙන් හිටියේ ජර්නලිස්ට් කෙනෙක් වෙන්න.

ඇඟ සෝදගෙන තේ එකක් බිව්වට පස්සේ මහන්සිය කොහෙන් ගියාද නැහැ. අලුත් අසයින්මන්ට් එකට අද ඉඳලම වැඩ පටන් ගන්න හිතුවෙ. කොයි එකටත් පරණ ලිපි ටික කියවලා ඩ්‍රෆ්ට් එකක් හදන් ඉන්න ඕනේ. ඊට කලින් මූණුපොත පැත්තේ ගිහින් එන්න ඕනේ. අයියෝ. අදත් ඩොන්ගල් එක ලෙඩ දෙනවා.

“මල්ලී අනේ මේ ඩොන්ගල් එකේ අවුලක්. පොඩ්ඩක් ඇවිත් බලනවකෝ” මම මල්ලිට අඬගැහුවෙ එයා ඉතින් තාක්ෂණික බට්ටෙක් නිසා.

“අපෝ තමුසෙගෙ ඩොන්ගල් එක. ඕක හොඳයි ඉතින් වෙන මොනවත් නැතුවට”

“හරි ඉතින් කියවන්නැතුව ඕක හදලා දෙනවකෝ”

“අපෝ මොකද්ද මේ දූවිලි ගොඩක් උස්සන් ඇවිත්” මල්ලි කිව්වෙ මගෙ මේසේ උඩ තිබ්බ “ලංකාවේ පුරාණ වලව්”ෆයිල් එක දැකලා.

“ඒ මගේ අලුත් අසයින්මන්ට් එක  හලෝ. ලංකාවේ පුරාණ වලව්”

“අපෝ තමුසෙට හරියන්නෙ ඔය වගෙ පෞරාණික ඒවා තමයි.” එයාටත් ඉතින් මාව බයිට් එකට ගන්න තියෙනම් වෙන මොනවත් ඕනේ නැහැ.

මල්ලී ඩොන්ගල් එක හදලා දුන්නට පස්සේ මම මූණුපොත් පැත්තේ ගිහින් බැලුවා. හ්ම්ම්.. විශේෂ දෙයක් නැහැ. විශේෂයක් නැති වුණත් හැමදාම ඒ පැත්තේ යැවෙන්නේ පුරුද්දක් වගේ.

මම ආපහු ලිපි ටික කියවන්න ගත්තා. ලක්මාල් අයියා කොච්චර හොඳට ලිපි ටික ලියලා වුණත් මට ඕනේ වුණේ නැහැ ඒ ස්ටයිල් එක කොපි කරන්න. එතකොටම වගේ තමයි අත් අකුරින් ලියපු පොඩි කොළ කැල්ලක් ආටිකල් ටික අස්සේ තිබිලා මට හම්බ වුණේ.

ගල්කන්ද වලව්ව
කන්දවත්ත
කුරුණෑගල

කියලා එඩ්‍රස් එකක් ලියපු පොඩි කොළ කෑල්ලක්. ආටිකල් ඔක්කොම බැලුවත් ඒ වගේ නමක් තියන වලව්වක් ගැන ලියවිලා තිබුණේ නැහැ. එහෙනම් මේ ලක්මාල් අයියා ඊට පස්සේ ලියන්න හිතාගෙන හිටපු වලව්වක් වෙන්න ඕනෙ. එයාට කලබල ඇති කරපු වලව්ව නම් නෙවෙයි. ඒක ඉතින් මේ ලංකාවේ හැමෝම දන්න සුප්‍රසිද්ධ වලව්වක් නේ.

කොහොමහරි අඳුරෙ අතපත ගගා හිටපු මට මේකත් ඇති. මේ ගැන විස්තර ටිකක් හොයලම මගේ වැඩේ පටන් ගන්න ඕනේ.

උදේ මම නැගිටල කුස්සියට යනකොට අම්මා කිරිබත් හදන්න පටන් අරන්.

“ඇයි අම්මේ අද කිරිබත් හදන්නේ?” මම ඇහුවෙ මොකක්හරි මට අමතක වෙච්ච දෙයක්ද කියලා බලන්න.

“ අද ආච්චි අම්මා එනවා කිව්වා දෝණි.” අම්මා කියද්දි මට ආවේ කියන්න බැරි තරම් සතුටක්. ඒත් ඉතින් අද මට ගෙදර නතර වෙන්න හැටියක් නෑනේ.

“අනේ අම්මා, ආච්චි අම්මව දවසක් දෙකක් නතර කරගන්න ඕනේ හොඳද? මට අද නිවාඩු ගන්න හැටියක් නෑ.” මම කිව්වෙ අලුත් අසයින්මන්ට් එක ගැන හිතලා වුණත් අපේ බොස් ගෙන් නිවාඩුවක් ඉල්ලගන්නවට වඩා ලේසියි කණ කැස්බෑවා විය සිදුරෙන් අහස බලන වෙලාවට ඉබ්බෙක්ගෙන් පිහාටු ඉල්ල ගන්න එක.

ආච්චි අම්මා කියන්නේ අපේ අප්පච්චිගේ අම්මා. එයා තමයි අපි පොඩි කාලේ අපිව බලාගත්තේ. කොහොමත් අම්මාගෙ පැත්තේ ආච්චි අම්මා ගැනවත් සීයා ගැනවත් අපි දන්නේ නෑ. අපි දන්න එකම දේ ඒ දෙන්නම අපි ඉපදෙන්න කලින් මේ ලෝකෙන් ගිහින් කියලා විතරයි. මාමලා වුණත් අපේ ගෙදර එන්නේ එහෙම නෑ. අහම්බෙන් වගේ හම්බ වුණොත් විතරයි. ඒ ඔක්කොම අම්මාගෙයි අප්පච්චිගෙයි සම්බන්ධෙට අම්මාගේ ගෙදරින් විරුද්ධ වුණ නිසා ලු. ඒ ගැන අපි විස්තර අහනවට වත් අම්මා කැමති නෑ.


“එහෙනම් අම්මා මම යනවා. රෑ වෙනවනම් කෝල් එකක් දෙන්නම්.” එහෙම කියාගෙන ගෙදරින් ආවෙ අදවත් අසයින්මන්ට් එක පටන් ගන්න හිතාගෙන. කොයි එකටත් අනිත අයගෙනුත් විස්තර අහලා වාසල මල්ලිටත් කෝල් එකක් දීලා බලන්න ඕනෙ. බලමුකො. මොකද වෙන්නෙ කියල.  

Friday, December 5, 2014

තිමිර 01

"රන්දි, අන්න බොස් ඔයාට එන්න කිව්වා."


"මේ පාර මොන මරාලයක්ද දන්නේ නෑ."

"ඇයි ඔයා මොනවද කළේ?"

"මොනවත් නැහැ. වඳින්න යන්නේ නැතුවත් දේවාල ඉහේ කඩන් පාත් වෙන කාලයක් මේක."

"හරි හරි. දැන් යන්න. නැත්තම් පරක්කු වුණ එකටත් බැනුම් අහන්න වෙනවා."


"සර් මට කතා කළාද?"

"ඔව් ඔව් එන්න රන්දිකා. මම ඔයාට කතා කළේ අර ලංකාවේ පුරාණ වලව් ගැන තිබ්බ සීරීස් එක ඔයාට බාර දෙන්න. ලබන මාසෙ ඉඳන් අතිරේකෙට ඒක දානවා කියලා මම එඩිටර්ට කිව්වා."

"ඒත් සර්..."

"ඒ සීරිස් එක කලින් කලේ ලක්මාල් නේ. මිනිහා ආයෙ ලියන්නේ නැහැ. රට ගියාට පස්සේ ආරංචියක්වත් නෑනේ."

"ඒත් සර්…"

"මොකද? බාරගන්න බැරි නම් කෙළින්ම කියන්න. පස්සෙ මග දාලා එන්න බැහැ. ඔයාට අවශ්‍ය ට්‍රාන්ස්පෝට් අපි දෙනවා. ගිහින් නතර වෙන්න අවශ්‍ය නම් ඒ පහසුකම් සේරම මෙහෙන් බලාගන්නවා. ෆොටෝග්‍රැෆර්ට වාසල අඬගහගන්න. තව මොනවත් දැනගන්න ඕනෙද?"

මහ පුදුම මනුස්සයෙක්නේ. ගහෙන් ගෙඩි එන්නා වගේ ඔක්කොම.

"නෑ සර්."  මම කිව්වා.

"හරි එහෙනම්. පරණ ලිපි ටික කියවලා අදහසක් ගන්න. දැන් යන්න පුළුවන්."

මම එහෙමම ඩෙස්ක් එකට ආවා. මගේ ඔලුවත් කැරකෙන්න වගේ. මොකද්ද මේ වුණේ? අද මම මොන නැකතකින් එළියට බැහැලද මන්දා. කවුද හිතුවේ මෙහෙම දෙයක් මගේ ඔලුවට කඩන් පාත්වෙයි කියලා.

"මොකද බොස් කිව්වෙ?" ඒ ශාලි.

"අර ලංකාවෙ පුරාණ වලව් සීරිස් එක මට බාර දෙනවයි කිව්වෙ!"

"මොකක්. උඹ ඇත්තමද මේ කියන්නෙ?"

"ඔව්. ලබන මාසෙ අතිරේකෙ ඉඳන් පටන් ගන්නෙයි කිව්වෙ."

"අනේ මන්දා බං. උඹ දන්නවද? ඕක කලින් ලිව්ව ලක්මාල් අයියාට රටින් පිටවෙන්න වුණෙත් ඔය මොකක් හරි පරණ කේස් එකක් ඇදලා ලොකු තැන් වලින් තර්ජන ආපූ නිසා ලු."

"මට මොනවත් කියන්න වත් චාන්ස් එකක් දුන්නේ නෑ. හරියට මම ඉල්ලල ගත්ත එකක් වගේ සර්ගේ කතාව."

"අපෝ අපි නොදන්නවයැ ඒක. මිනිහ හරියට ඉන්නෙ මේ සෙක්ෂන් එක අපේ. එයා ඉන්නෙ අපිව දාලා ගියොත් අපිට මොනවත් කරගන්න බැරි නිසා වගේ නේ."

"හ්ම්ම්. ඔව්. අනේ මන්දා ඉතින්. මට මේක කරන්නම වෙනවා. මම යනවා පරණ ලිපි ටික සුගත්ගෙන් ඉල්ල ගන්න."

මම එහෙම කියලා එළියට ආවා. මම කොහොමත් අලුත් අසයින්මන්ට් වලට බය කෙනෙක් නෙවෙයි. ඒත් මේක මහ අමුතුයි. හැමෝම ඒ සීරීස් එක ගැන එක එක ඒවා කියනවා. කොහොමත් ඒ වගේ ට්‍රාන්ස්පෝට්. ඇකමඩේශන් හම්බ වෙන සීරීස් එකකට කවුරුවත් එපා කියන්නෙ නැති වුණත් මේක නම් හැමෝම මඟ ඇරියා.

“ලංකාවේ පුරාණ වලව්” කියලා ගහලා තිබ්බ ෆයිල් එක හොයාගන්නත් මට සෑහෙන්න වෙලාවක් ගියා. ආයේ ඒක කවුරුවත් පටන් ගන්න එකක් නෑ කියලා හිතපු නිසාද කොහෙද ඒක තිබ්බෙ රාක්කෙක යටම තට්ටුවේ දූවිලි ගොඩකින් වැහිලා.

මම ඒකත් අරන් ඇවිත් වාඩි වුණා. ඒකෙ තිබ්බෙ ආටිකල් 11යි හරියටම. ඒ කියන්නේ පටන් අරන් අවුරුද්දයි කරලා තියෙන්නේ. ලක්මාල් අයියා අන්තිමට ලියලා තියෙන්නේ දැනට ලංකාවේ ප්‍රසිද්ධ ඇමති කෙනෙක් ගැන. එයාගේ වලව්ව ගැන තමයි ලියන්න අරන් තියෙන්නේ. ඒත් ඒක ලියාගෙන යද්දි එයාලා කරපු මහා පරිමාණ වංචාවක් ගැන එළි වෙලා තියෙනවා. ඒ නිසා ලක්මාල් අයියට ගොඩක් තර්ජන ආවලු. අන්තිමට එයා නෝනයි, බබයි එක්ක රටෙනුත් පිට වෙලා.

මම ඒ ලිපි ටික කියවන්න පටන් ගත්තා. ඒ වලව් වල මොන තරම් රහස් සැඟවිලා තියෙන්න ඇත්ද? ගොඩක් අය නම් දැන් ඒ වලව් විකුණලා දාලා පිටරටවල් වලට ඇවිත්. ගොඩක් ලිපිවල තියෙන්නෙත් ඉස්සර කාලේ විස්තර. මම හිතන්නේ ගොඩක් අය කැමති නැහැ පුද්ගලික විස්තර පත්තර වල යනවට. ඒ අතර දැනට හෝටල් වශයෙන් පවත්වගෙන යන වලව් කීපයකුත් තිබ්බා.

“මොකද වලව් වලට යටවෙලා අද කන්නවත් කල්පනාවක් නැද්ද?” ශාලි අහනකම් ම මම හිටියේ ඒ ආටිකල් වලට යට වෙලා.

"ඔව් නේ. මට වෙලාව යනවාවත් තේරුනේ නැහැ. යමු කන්න." මම ෆයිල් එක පැත්තකින් තියලා නැගිටින ගමන් කිව්වා.

"දැන් කවදා ඉඳන්ද ඕක පටන් ගන්නේ?"

"මට හිතාගන්න බැහැ, කොයිකටත් තව විස්තර ටිකක් හොයලා බලන්න ඕනෙ."

ඊට පස්සෙ ඉතින් අපේ කතා බහ වෙන්වුණේ සුපුරුදු ඕපාදූප වලට. ඒ අතරෙ අපේ සගයො ටික අලුත් අසයින්මන්ට් එක ගැන මට සුබ පතන්නත් අමතක කලේ නැහැ. එයාලා කිව්වේ පුළුවන් තරම් ඉක්මනට ඕකෙන් අයින් වෙන්න කියලා.

“රන්දි උඹ නම් අරූ වගේ ගොන් වැඩ කරන්නේ නැතුව ශේප් එකේ ඕක ලියපන්. බලන්න් අරූට වෙච්ච දේ? දැන් රටෙත් නැහැ. “ ඒ ධනුෂ්ක.


මෙහෙම දේවල් ඇහෙනකොට නම් මට බය නොහිතුනාමත් නෙවෙයි. ඒත් ඉති මොනවා කරන්න ද? සර් ළඟට ගිහින් මට මේක බාරගන්න බැහැ කියන්නයැ. ඔන්න ඔහෙ බාරගත්ත එකේ කරලම දානවා.

මතු සම්බන්ධයි... 

ප ලි : මේ මම බ්ලොග් එකට කොටස් වශයෙන් ලියන පළවෙනි කතාව. ඒ නිසා වැරදි, අඩුපාඩු පෙන්නලා දෙන්න පුළුවන්නම් ගොඩක් වටිනවා.