Saturday, April 11, 2015

ජෙම් බිස්කට්

මං පොඩි කාලෙ ඉස්කෝලෙ නිවාඩු දීපු ගමන්ම හැම නිවාඩුවකදීම මාව ගමේ ගිහින් නවත්තනවා. ඒ රස්සාවල් කරන් ගමන් පොඩි එවුන් දෙන්නෙක් බලාගන්න එකෙන් පොඩ්ඩක් හරි අම්මලට සහනයක් ලැබෙන්න ඕනේ නිසා වෙන්න ඇති. මමත් නිවාඩු දෙනවයි කියලා දැනගත්ත ගමන්ම බලන් ඉන්නේ මාව ගමේ ගිහින් නවත්තනකල්. අම්මලට නිවාඩු ගන්න බැරි වුණොත් ආච්චි හරි පුංචි හරි එනවා මාව එක්ක යන්න. 

අම්මා එක්ක යනවට වඩා ආච්චි හරි පුංචි හරි එක්ක යන්න මම කැමතියි. ආච්චි එක්ක යනකොට පොල්ගහවෙල ස්ටේෂන් එකෙන් බැහැලා ස්ටේෂන් එකේ කැන්ටින් එකෙන් ඉඳි ආප්පයි, පරිප්පු හොදියි අරන් දෙනවා මට කන්න. ඒ දවස් වල මම කැමතිම කෑමක් ඉඳි ආප්ප. ගෙදරදි බත් කටක් කවාගන්න දාහක් වද විඳින්න ඕනේ වුණත් තනියම ඒ ඉඳි ආප්ප පිඟානම ඉවර කරනවා මම කිසි කතාවක් නැතුව. ඒ වුණාට ආච්චි මට මාලු හොදි නම් අරන් දෙන්නෙ නැහැ. ඒ මම බඩේ අමාරුවක් හදාගනියි කියල බයේ. ඒ වුණාට පුංචි එක්ක යනකොට නම් කොහොමහරි කංකෙඳිරි ගාලා මාලු හොදිත් ඉල්ලගන්නවා. ඉතින් පුංචි එක්ක යද්දි හැමදාම මට බඩේ අමාරුව. 

ආච්චිලාගේ ගෙදර ගිහින් දවස් දෙකක් විතර ඉන්නකොට මට නංගි නැති පාලුව දැනෙන්න ගන්නවා. ආච්චිලාගෙ ගෙදර වටේටම මාමලා හිටියත් එයාලාගෙ දුවල පුතාල ඔක්කොම මට වඩා ගොඩක් වැඩිමල්. ඉතින් මට සෙල්ලම් කරන්න කවුරුවත් නැහැ. දවස් දෙක තුනක් ගියාට පස්සෙ මම ආපහු කංකෙඳිරිය පටන් ගන්නවා. 
"අනේ ආච්චි අම්මේ, අපි පුංචිලාගෙ ගෙදර යමුකෝ." 
පුංචිලාගෙ ගෙදර තියෙන්නෙ ගොඩක් දුර. බස් දෙකකින් ගිහිල්ලා ආයෙ හුඟක් දුර පයින් යන්නත් ඕනෙ. ඒත් ඉතින් මගෙ කරච්චලේ ඉවසන්න බැරි නිසාම ආච්චි මාව එහේ ගිහින් නතර කරලා එනවා. පුංචිගෙ දුව මට අවුරුදු දෙකයි බාල. ඉතින් මට සෙල්ලම් කරන්න හොඳ සගයෙක්. ඉතින් එදා ඉඳන් සෙල්ලම් ගෙවල්, කඩ, ඉස්කෝල ඕවා වරදින්නෙ නැහැ. පුංචි වැඩ කළේ සමූපකාරෙ. අපිව ගෙදර තනියම දාලා යන්න බැරි නිසා අපිවත් එක්ක යනවා කඩේට. බයික් එකේ යන්නෙ. නංගි ඉස්සරහ. ඊට පස්සෙ බාප්පා. ඊට පස්සෙ මම. බාප්පව හයියෙන් අල්ලගෙනයි යන්නෙ. බයික් එකේ යන්න පුදුම බයයි මම. පුංචි පිටිපස්සෙන් මාවත් අල්ලගෙන. 

බයික් එකේ යද්දි වැරදිලාවත් පාර දෙපැත්ත නම් බලන්නෙ නෑ මම. ඉස්සරහ පේන්නෙත් නැහැ බාප්පා ඉන්න නිසා. උඩට ගත්ත හුස්ම පහළට දාන්නෙත් සමූපකාරෙ ගාවදි මාව උස්සලා බිමින් තිබ්බට පස්සෙ. ඊට පස්සෙ පටන් ගන්නෙ නංගිගෙයි මගෙයි සෙල්ලම. ටිකක් රස්නෙ පැත්තක් එහේ. ඉතින් වැලි නාගෙන අපි දෙන්නා සෙල්ලම් ගෙවල් හදනවා. 

ටිකක් දවල් උනාම පුංචි අපි දෙන්නට අඬගහනවා බිස්කට් දෙන්න. කඩේ ඉස්සරහම වීදුරු පෙට්ටිවල දාලයි බිස්කට් තියෙන්නෙ. ඒ බිස්කට් කිරල දෙන්නෙ. මම ආසම ජෙම් බිස්කට්. රෝස පාට, කහ පාට, කොළ පාට, සුදු පාට අයිසින් උඩින් දාලා තියෙන චූටිම චූටි බිස්කට්. මුලින්ම කන්නෙ බිස්කට් එක. ඊට පස්සෙ තමයි අයිසින් කන්නෙ. අයිසින් ටිකක් ඝනකමයි. ඒ වුණාට හපලා කන්නෙ නැහැ. කටේ දාගෙන ඉන්නවා නිකන්ම දිය වෙලා යනකල්. ඒ නංගිත් එක්ක තරඟෙට. කාටද අයිසින් ටික වැඩිම වෙලාවක් කටේ තියන් ඉන්න පුළුවන් බලන්න. තව තියෙනවා ලොකුම ලොකු මාරි, තව වේෆර්ස්, තව මැද්දෙ හිලක් තියෙන කහපාට බිස්කට් එක, ඒ ජාතියෙම චොකලට් බිස්කට් එක. චොකලට් ක්‍රීම් බිස්කට් එක නම් හම්බ වෙන්නෙ ඉඳල හිටල. 

තව එක එක ජාතියෙ පැණිරස කෑම. ලොකු කහපාට පෙපර්මින්ට්, තව හූණු බිත්තර, නාරං බික්. ඒවා නම් තියෙන්නෙ බෝතල් වල දාල කවුන්ටරේ උඩ. මම ටොපි කන්න කැමති නැති නිසා ටොපි දෙන්නෙ නංගිට විතරයි. මුලින්ම මම පෙපර්මින්ට් වලට කැමති වුණේ නැහැ. ඇයි අප්පා. තඩි බෙහෙත් පෙත්තක් වගේ නෙ. ඒත් පස්සෙ තමයි රස දන්නෙ. බිස්කට් කාලා ඉවර වෙලා තඩි පෙපර්මින්ට් එකකුත් කටේ දාගෙන අපි දෙන්නා දුවන්නෙ ආපහු සෙල්ලම් කරන්න. පුංචිල තේ බොනවා. අපි නම් තේ බොන්නෙ නැහැ. 

දවල් අව්ව සැර වෙනකොට අපි දෙන්නා කඩේ පිළට එනවා. නංගිට තිබුණා අකුරු සෙට් එකක්. අපි දෙන්නා ඒකෙන් තරඟෙට වචන හදනවා. මම එයාට වඩා ලොකු පන්තියක හිටපු නිසා මම දන්නවා වැඩිපුර වචන. ඒ අකුරු සෙට් එකේ එක අකුරකින් තියෙන්නේ එකයි. සමහර වචන හදන්න ගියාම අපි දෙන්නටම එකම අකුර ඕනේ වෙනවා. එතකොට තමයි පටන් ගන්නෙ රණ්ඩුව. ගොඩක් වෙලාවට රණ්ඩුවට මුල "ස" යන්න. අපි දෙන්නා "ස"යන්න දෙපැත්තට අදිනවා. ඊට පස්සෙ තමයි ගහගන්න පටන් ගන්නෙ. හොඳටම රණ්ඩුව දරුණු වුණාම පුංචි ඇවිත් අපි දෙන්නව දෙපැත්තට කරනවා. ඊට පස්සෙ අපි දෙන්නම පුංචිගෙ ඔඩොක්කුවේ ඔළුව තියාගෙන අඬනවා. ඒ අඬන ගමනුත් මම හෙමීට නංගිට පාරක් ගහනවා. 
"අනේ මේ කෙල්ල! මගෙ ඔඩොක්කුවේ ඉඳන් මගේම ළමයට ගහනවනේ.." පුංචි කියන්නෙ හිනා වෙවී. 
"ඉතින් පුංචි, ඔයා එයාගේ අම්මා වෙන්න කලින් නේ මගේ පුංචි වුණේ?" මම එහෙම කියන්නෙ හුඟක් අහින්සක මූණක් හදාගෙන.
ඔහොම දවස් ගත වෙලා ආපහු ඉස්කෝලේ පටන් ගන්න දවස් ළං වුණාම මාව එක්ක යන්න් ආපහු අම්මා එනවා. පුංචි මගේ ඇඳුම් එහෙම් නවලා බෑග් එකට දාල දෙනකල් නංගි එතන්ට වෙලා බුම්මගෙන ඉන්නවා. යන්න ලේස්ති වුණාම බෑග් එක නැහැ. නංගි බෑග් එක හංගලා. අම්මයි පුංචියි එකතුවෙලා බෑග් එක හොයනකොට නංගි අඬන්න පටන් ගන්නවා. එතකොට මාත් අඬනවා. 
"අනේ ලොකු අම්මෙ, අක්කව තව එක දවසක් තියලා යන්නකෝ.." 
ඒත් එතකොට පුංචි බෑග් එක හංගපු තැනින් හොයාගෙන. දැම්මම ගියෙ නැත්තම් බස් එක බැරි වේවි. පුංචි කියනවා. නවත්තන්නෙම නැතුව අඬන නංගියි, පුංචියි වැට ගාව ඉඳන් අපි යන දිහා බලන් ඉන්නවා. මමත් අඬ අඬම අම්මත් එක්ක ආපහු යනවා. 

පේරාදෙණිය ඉස්පිරිතාලෙට හැරෙන පාර ළඟ පලතුරු එහෙම විකුණන පොඩි කඩයක් තියෙනවා. බස් හෝල්ට් එක ළඟම. සමහර දවස් වලට එතන ජෙම් බිස්කට් විකුණන්න තියෙනවා. 

"අනේ අපි අතනින් ජෙම් බිස්කට් ගමුකෝ." මම යාළුවන්ට කියනවා. 
"පිස්සුද ඔයාට. ඔය පාර අයිනෙ තියෙන ඒව කන්න? ඕව කාලා පලු දාල, ඉදිමිලා එනවකෝ. අපි නම් බලන්නෙවත් නැහැ." යාළුවෝ මට සැර දානවා. 

ඉතින් ඉඳල හිටලා දවසක නුවරදි ජෙම් බිස්කට් ගත්තාම එදාට නම් සතුටෙ කෙළවරක් නැහැ. ජෙම් බිස්කට් එකේ රහ ඇතුලෙන් මම සංඝමිත්තා එකේ කෙළවරක් නැතුව කියවන යාළුවෝ හතර දෙනෙක් මැද්දෙ ඉඳන් ආපහු සමූපකාරෙ  පඩිය උඩට යනවා. ඒ නංගිත් එක්ක ජෙම් බිස්කට් අහුර මැද්දෙ තියාගෙන බිස්කට් ටික කාලා දාලා අයිසින් ටික කටේ දාගෙන කාටද වැඩිම වෙලාවක් ඉන්න පුළුවන් කියලා තරඟයක් තියන්න..... 

 
 

Friday, April 10, 2015

තිමිර 14

කතාවේ මුල් කොටස් බැලුවේ නැත්තම් මෙතනින් බලන්න. 
තිමිර 03
තිමිර 04
තිමිර 05
තිමිර 06
තිමිර 07
තිමිර 08
තිමිර 09
තිමිර 10
තිමිර 11
තිමිර 12
තිමිර 13

"අම්මා...." 

ඒ ආමන්ත්‍රණේ ඇහුණ ගමනුයි අත්තම්මා දොර දිහාවෙ බැලුවෙ. ඈ එක්වරම සුදුමැලි වුණා. ශශික පැනලා අල්ලගත්තෙ නැත්තම් එහෙම ඇය එතනම ක්ලාන්ත වෙනවා. කට්ටිය ඉක්මනටම වතුර ඉහලා, පවන් ගහලා ඈව යථා තත්වෙට ගත්තා. ඒ මුළු වෙලාවෙම අම්මා හිටියේ ඉකි බිඳිමින්. 

මොනව? එතකොට අපේ අම්මද සඳා මැණිකෙ. අම්මා තාත්තව කසාද බඳිනවට අම්මලාගේ පැත්තේ නෑදෑයෝ විරුද්ධ වුණා කියලා දැනගෙන හිටියට ඔච්චර ලොකු සිදුවීමක් ඒ පිටිපස්සෙ තියනවයි කියලා මම ජීවිතේට හිතුවෙ නැහැ. 

අම්මා තාමත් අඬනවා. ඒ වගේමයි අත්තම්මත් අඬනවා. 

"ඇයි දුවේ මාව බලන්නවත් ආවෙ නැත්තෙ?" 

"අයියලා මට තර්ජනය කරලයි තිබ්බෙ වලව්ව පැත්ත පළාතේ එන්න එපයි කියලා." 

" ඉතින් දුවේ දැන් අයියලා ලංකාවෙ නැහැනේ." 

"ඉතින් අම්මේ මම දැනගෙන හිටියේ නැහැ නේ.." 

හ්ම්ම්... අම්මට කොච්චර සතුටු ඇත්ද? ඒ වගේම ඇති අත්තම්මාටත්.. අවුරුදු විසි පහකට විතර පස්සෙ වගේ තමයි ඒ දෙන්නා මුණ ගැහුණේ එහෙම බැලුවම. එයාලා තාමත් කතා කරනවා... කතා කරනවට වැඩියෙන් කරන්නේ අඬන එක. 

එයාලා දිහා බලන් ඉන්නකොට ශශික ආපහු මගෙ ළඟට ඇවිත්. 

"සඳා මැණිකෙට එයාගේ අම්මව ආපහු හම්බ වුණා නේද?" ශශික එහෙම ඇහුවෙ එයත් අම්මලා දිහාම බලන් හිටපු නිසා වෙන්න ඇති. 

"ඔව් නේ. මම නම් කීයටවත් හිතුව් නැහැ මෙහෙම දෙයක්. මට නම් තාමත් පුදුමයි." මම කිව්වෙ ඒ වුණ දෙයින් මම තාමත් කම්පනය වෙලා වගේ ඉන්න නිසයි. 

"එයාලගෙ ප්‍රශ්නෙ නම් විසඳුණා. ඒත් මගෙ ප්‍රශ්නෙ නම් තාමත් එහෙමමයි." 

"මොකද්ද ඔයාගෙ ප්‍රශ්නෙ?" 

"ඇයි ඉතින්, ඔයා තාම මගෙ ප්‍රශ්නෙට උත්තරයක් දුන්නෙ නෑනෙ." 

"මොකද්ද ඔයාගෙ ප්‍රශ්නෙ?" 

"ඇයි මම උදේ ඔයාගෙන් අහපු ප්‍රශ්නෙ? මේ ටිකට ඒක අමතක වුණාද?" 

ඇත්තමයි. කලබල අස්සෙ මට අමතකම වෙලා ගියා ඒ ප්‍රශ්නෙ. මොනව කියන්නද මම? මම කැමති වුණත් ශශිකගෙ අම්මලා මට කැමති වෙයිද? එයාලා වලව්ව්ක නේ? ඒත් දැන් බලනකොට මමත් වලව්වක නේද? මමත් ගල්කන්ද වලව්වෙ මිනිබිරියක් නේද? 


"ඇත්තටම ශශික මම මුලින් ඔයාට උත්තරයක් දෙන්න බැරුවයි හිටියේ. ඔයාගේ අම්මලා මට කැමති වේවිද දන්නේ නැති නිසා." 

"දැන් ඉතින් ඒකේ අනිත් පැත්ත වෙයිද් දන්නේ නැ නේද රන්දි. දැන් ඔයාලත් වලව් කාරයෝ නේ." 

"අනේ විහිලු කරන්න එපා ශශික." 

"ම්ම්ම්... පොඩ්ඩක් ඉන්න. ඒ කියන්නේ ඔයා මට ආදරෙයි කියන එකද ඒ කිව්වෙ?" ශශික මගෙන් ඇහුවමයි මටත් තේරුණේ ඒ මම කිව්වෙ මොකද්ද කියලා. දැන් ඉතින් කියපු දෙයක් ආපහු ගන්න පුළුවන් ද?

මම අහක බලාගත්තෙ ඒ නිසා. 

"අනේ රන්දි කියන්නකෝ. මට ආදරෙයි නේද?" ශශික එහෙම ඇහුවෙ තවත් කිට්ටු වෙලා මගේ මූණට එබෙන ගමන්. 

"ඔව් ශශික.. මම ආදරෙයි.." මම එහෙම කිව්වෙ අහක බලාගෙන. 

"ඔහොම බැහැ. මගෙ දිහා බලාගෙන කියන්න." ශශික එහෙම කිව්වා.. බිමට හැරිලා තිබ්බ ඇස් දෙක උස්සලා එයා දිහා බලන්න කල්පෙකට වඩා කාලයක් ගත වෙන්න ඇති මට. 

"මම ආදරෙයි.." මම කිව්වෙ ශශිකගේ ඇස් දෙක දිහා බලාගෙනම... 



~~~~~~~~~~~~නිමි~~~~~~~~~

ප.ලි: කාලයක් තිස්සේ ඔයාලා කියවපු "තිමිර" කතාව මෙයින් අවසාන වෙනවා. ඉතින් ඉවර කරන්න හිතුවටත් වඩා ගොඩාක් කාලයක් ගියත් මේ කතාව ඉවර වෙනකල් රැඳිලා හිටපු ඔයාලා ඔක්කොටම ගොඩක් ස්තූතියි. කාල වෙලාවත් එක්ක ආයෙ නම් දිග කතා ලියවෙන්නෙ නැති වේවි. ඒත් ඉඩ ලැබෙන විදියට ආයෙ බ්ලොග් එකේ මොනවහරි කුරුටු ගාන්න හැකි වේවි කියලා මම හිතනවා.. 

Thursday, April 9, 2015

තිමිර 13

කතාවේ මුල් කොටස් බැලුවේ නැත්තම් මෙතනින් බලන්න. 
තිමිර 03
තිමිර 04
තිමිර 05
තිමිර 06
තිමිර 07
තිමිර 08
තිමිර 09
තිමිර 10
තිමිර 11
තිමිර 12

මම එතන වාඩි වෙනකොටම වෑන් එකේ ඩ්‍රයිවරුයි, ශාලියි දෙන්නම දුවගෙන ආවේ හොඳටම බය වෙලා. ඒත් මට ඒ හැටි අමාරුවක් තිබ්බෙ නැහැ. 

"මේ ළමය එක පාරටම පැන්න නේ. මම දැක්කෙ නැහැ." වෑන් එකේ ඩ්‍රයිවර් එහෙම කිව්වෙ එයාගෙ අතේ වැරැද්දක් නැහැ කියලා කියන්න වෙන්න ඇති. එයා හරි. මම තමයි පාර බලන්නෙ නැතුව පැන්නෙ. මෙතන මගෙ වැරැද්ද සම්පූර්ණයෙන්ම. 

"ඔව්.. මම පාර බලන්නෙ නැතුවයි පැන්නෙ. මගෙ වැරැද්ද..." මම එහෙම කිව්වෙ මගෙ වැරැද්දක් නිසා ඒ මනුස්සයා අපහසුතාවෙට පත් වෙන්න ඕනේ නැති නිසා. 

"ඔයාට ගොඩක් තුවාලද?" ශාලි හොඳටම බයවෙලා.. "මේ ඔයාගෙ කකුලෙන් ලේ එනවත් එක්ක. අපි හොස්පිටල් එකට යමු " 

"නෑ අනේ.. මට අමාරු නැහැ. අපි යන ගමන් බෙහෙත් දාගෙන යමු." මම එහෙම කිව්වෙ ඇත්තටම මට ඒ හැටි අමාරුවක් තිබුණේ නැති නිසයි. ඉස්පිරිතාලෙ ළඟ තිබුණ නිසා වෑන් එකේ ඩ්‍රයිවරුයි, ලොකු මැණිකෙයිත් ආවා මාත් එක්ක ඉස්පිරිතාලෙට යන්න. මට ඒ හැටි අමාරුවක් තිබ්බෙ නැතත් ඇක්සිඩන්ට් එකක් නිසා එයාලා මාව ඇඩ්මිට් කරගත්තා. 

තුවාල වෙන එක නම් ඉවසන්න පුළුවන්. ඒත් තුවාල සුද්ධ කරන එකයි, ඒවට බෙහෙත් දාන එකයි තමයි මට ඉවසන්න බැරි. නර්ස් තුවාල සුද්ධ කරන්න ඕනේ බඩුත් අරන් එනකොට මම හිටියේ සිහිය නැති වෙන තරමට බය වෙලා. 

"මොකද මේ? ඔයා බය වෙලාද ඉන්නෙ?" නර්ස් ඇහුවෙ හිනාවෙවී. ඒ වෙනකොට වෑන් එකේ ඩ්‍රයිවරුයි, ලොකු මැණිකෙයි, ශාලියි මගේ ඇඳ වටේට වට වෙලයි හිටියේ. මෙතන කෑ ගැහුවොත් මටමයි ලැජ්ජාව. 

"බය වෙන්න එපා ළමයො. පොඩි ළමයිනුත් ඉන්නවා හොඳට තුවාලවලට බෙහෙත් දානකල්." නර්ස් ආයෙමත් හිනාවෙවී කියන්නෙ. මට පෙන්නන්නම බැරි වැඩක් තමයි ඔය ඉන්ජෙක්ෂන් විදින්න ගියාමයි, තුවාල වලට බෙහෙත් දාන්න ගියාමයි පොඩි ළමයි ඔයිට වඩා හොඳට ඉන්නවයි කියන එක. ඇයි අපට රිදෙන්නෙ නැහැ කියලද එයාල හිතන් ඉන්නෙ? මහ පුදුම ලෝකයක් මේක. 

ඒ අස්සෙ මේ කවුද නර්ස්ගේ පිටිපස්සට වෙලා හොරෙන් හිනා වෙන්නෙ? 
ශශික! මෙයා කොහොමද මෙතන්ට ආවෙ? 

"ශශික! ඔයා මොකද මෙහෙ?" මම ඇහුවෙ මේ මොනවත් හිතාගන්න බැරුව. මෙයා මම යන යන තැන ඉන්නවද? 

"මම ආවෙ ශාලි කෝල් කරපු නිසානෙ." ශශික කිව්වෙ ශාලි දිහා බලන ගමන්. ඒ පාර මම බැලුවෙ ශාලි දිහා. මෙයා මොකටද එයාට කතා කළේ? 

"අනේ රන්දි. මම ඔයාලාගේ අම්මට කතා කරන්න යනකොට වැරදිලා ශශිකගේ නම්බර් එක තමයි ඩයල් වෙලා තියෙන්නෙ." ශාලි කිව්වෙ සමාව ඉල්ලන බැල්මක් එක්ක. 

බලන්න ඉතින්. ශාලිත් මහ පුදුම වැඩ තමයි කරන්නෙ. දැන් එයා අම්මටත් කෝල් කරලා. දැන් අම්මා ආවම තමයි මෙතන වැඩේ දෙකක් වෙන්නෙ. 

"ඇයි ශාලි ඔයා අම්මට කෝල් කළේ? මට එච්චර අමාරු නෑනේ." මම එහෙම කිව්වෙ නුරුස්නා හැඟීමකින්. 

"අම්මට කියන්නේ නැතුව කොහොමද රන්දි? නැත්තම් ඔයා ගෙදර ගියාට පස්සෙ ඔයාට හොඳටම බනියි කිව්වෙ නෑ කියලා.." එක අතකට ශාලි කියන කතාවෙත් ඇත්තක් නැතුවමත් නෙවෙයි. 

"ඒ වුණාට ශාලි අම්මා දැන් ඇවිත් දෙවනත් කරයි මෙතන. ඔයා දන්නවනේ අම්මගේ හැටි." මම එහෙම කිව්වෙ අපේ අම්මා පොඩි දේටත් සෑහෙන්න කලබල වෙන කෙනෙක් නිසයි. 

ඒත් ඒ ගැන හිතන එක නවත්තන්න මට සිද්ධ වුණේ නර්ස් මගේ තුවාලෙට බෙහෙත් දාන්න පටන් ගත්ත නිසයි. මුලින්ම සර්ජිකල් ස්පිරිට් වලින් තුවාලෙ හෝදනකොට දැවිල්ල වැඩිකමට මගෙ ඇස් වලින් කඳුළුත් පැන්නා. ඊට පස්සෙ නම් මම ඇස් දෙක තද කරලා වහගෙනයි හිටියෙ. ශාලිගෙ අතකිනුත් තද කරලා අල්ලන් හිටියේ මම බෙහෙත් දාලා ඉවර වෙනකල්. 

තුවාලෙට බෙහෙත් දාලා ඉවර වුණාට පස්සෙයි මට යන්තම් සහනයක් දැනුණේ. වේදනාවෙ නම් අඩුවක් තිබ්බෙ නැහැ. ඩොක්ටර් නම් කිව්වෙ සීරුම් තුවාල මිසක් ගොඩක් ගැඹුරු තුවාල නැහැයි කියලා. වේදනාව අඩු වෙන්නෙයි කියලා වේදනා නාශක පෙති දෙකකුත් දුන්නා මට බොන්න. 

නර්සුයි, ඩොක්ටරුයි එතනින් ගියාට පස්සෙයි ශශිකගෙ කතාව පටන් ගත්තෙ. 

"අපෝ මහලොකු චණ්ඩි. කතාව නම් ගමකට ගහන සයිස්. ඒ වුණාට සර්ජිකල් ස්පිරිට් ටිකක් ගෑවුණාම අඬන්න ගන්නවා." 

"මමනෙ ඉතින් දන්නෙ කොච්චර මට රිදුණද කියලා. ඔය කිසිම හිතක් පපුවක් නැතුව දත් ගලවලා දාන දත් දොස්තරලා දන්නවද ඕවා?" 

"ආ එතකොට අපිට හිතක් පපුවක් නැහැ? අනේ අනේ.. මෙහෙමත් කතා අහන්න වුණා නේ මට ඇත්තටම." ශශික එහෙම කියලා අහක බලාගත්තා. එවෙලේ නම් මට දුක හිතුණත් එක්ක එයා ගැන. ඒත් මම මොනවත් කිව්වෙ නැහැ. 

"අත්තම්ම කොහෙන්ද මෙතන්ට සෙට් වුණේ?" ශශික අත්තම්මා දිහාවට හැරිලයි එහෙම ඇහුවෙ. 

"පුතේ මේ දුව මට බෙහෙත් ගන්න ෆාමසියට යනකොට නේ මේ වාහනේට හැප්පුනේ.." අත්තම්මගේ කටහඬේ තිබුණේ හරියට එයත් මට වුණ දේට වග කියන්න ඕනෙ වගේ හැඟීමක්. ඒත් මෙතනදි නම් සම්පූර්ණ වැරැද්දම මගේ. 

"අනේ ශාලි, ඩොක්ටර්ගෙන් අහන්නකෝ මට දැන් ගෙදර යන්න පුළුවන්ද කියලා? " මම එහෙම ඇහුවෙ මට දැන් ඕනෙ වෙලා තිබ්බෙ ඉක්මනටම ගෙදර යාගන්න නිසා. ශශික වගේම එයා දේපු තෑග්ගත්, කවියත් මගෙ හිතට සෑහෙන්න බරක් එකතු කරලයි තිබ්බෙ. මගේ කරදරේ ඉවසන්න බැරි හින්දමයි ශාලි ආපහු ඩොක්ටර් හම්බ වෙන්න ගියේ. 

"ඔයා ඇක්සිඩන්ට් වුණා කිව්වම මම ගොඩක් බය වුණා රන්දි.." ශශික එහෙම කිව්වේ මගෙ ළඟටම ඇවිත්. මොන වගේ උත්තරයක් දෙන්නද කියලා හිතාගන්නවත් බැහැ. මගෙ කන් දෙක ගිනි ගන්නවා වගෙයි මට නම් දැනෙන්නේ. හොඳ වෙලාවට ශාලි ආපහු ආවෙ. ඒ නිසා ශශිකට උත්තරයක් දෙන්න අවස්ථාවක් මට ලැබුණේ නැහැ.  

"පොලීසිය එනකල් ඔයාට ඉන්න වෙනවලු ශාලි. ඇක්සිඩන්ට් එකක් නිසා කට උත්තරයක් දෙනකම් ඔයාට ඉන්න වෙනවලු." ශාලි එහෙම කියාගෙනමයි ආවෙ. මදැයි ඉතින්. දැන් තව වෙලාවක් ඉන්න වෙනවා මෙතන. 

"අත්තම්ම එහෙනම් යන්න. ගොඩක් ස්තූතියි මෙහෙට ආවට.." මම එහෙම කිව්වෙ තවත් ඇයව රස්තියාදු කරවන එකේ තේරුමක් නැති නිසයි.

"අනේ දුව මම හින්දයි ඔයාට මෙහෙම දේකට මූණ දෙන්න වුණේ. අනිත් එක ඔයා ළඟ වැඩිහිටි කවුරුවත් ඇත්තෙත් නෑනේ. මම ඉන්නම් ඒක නිසා." ඇය එහෙම කිව්වෙ මගෙ ඔලුවත් අතගාන ගමන්. 

එතකොටමයි මගේ ෆෝන් එක ආපහු රින් වෙන්න පටන් ගත්තෙ. 

"හලෝ" 

"දෝණි මම මේ ඉස්පිරිතාලෙට ඇවිල්ලයි ඉන්නෙ. කෙහෙද ඔයාලා ඉන්නෙ?" ඒ අම්මා. 

"ඕ පී ඩී එක ගාව 14 කාමරේ කියල එකක් තියෙනවා අම්මෙ. එතන ඉන්නෙ මම."

"හරි දෝණි මම ඉක්මනට එන්නම්" අම්මා සෑහෙන්න කලබල වෙලා. පව්... වෑන් එකේ ඩ්‍රයිවර්ටත් බනීවිද දන්නේ නැහැ. මට ගොඩක් අමාරුයි කියලා හිතනවද දන්නෙ නෑ. කමක් නෑ. දැන් ආවම දකිවි නේ මට අමාරු නැහැයි කියලා. 

අම්මා 14 කාමරෙන් ඇතුල් වෙද්දිම අපි හැමෝම දොර දිහා බලාගෙනයි හිටියෙ. මම බලාපොරොත්තු වුණේ අම්මා සෑහෙන්න කලබලයක් ඇති කරයි කියලයි. පොඩි දේටත් ඉක්මනට කලබල වෙනවා අපේ අම්මා. 

ඒත් අම්මා කාමරේට ඇතුල් වුණ ගමන් අම්මාගේ කටින් පිට වුණේ මම කොහෙත්ම බලාපොරොත්තු වෙච්ච ආමන්ත්‍රණයක් නම් නෙවෙයි. 

"අම්මා......." 

මතු සම්බන්ධයි... 



Wednesday, April 8, 2015

තිමිර 12

කතාවේ මුල් කොටස් බැලුවේ නැත්තම් මෙතනින් බලන්න. 
තිමිර 03
තිමිර 04
තිමිර 05
තිමිර 06
තිමිර 07
තිමිර 08
තිමිර 09
තිමිර 10
තිමිර 11

කල්පනා ලෝකෙක ගිලිලා හිටපු මම ආපහු මේ ලෝකෙට ආවෙ ශශිකගෙ මෝටර් රථයෙ නලා හඬින්. ඇති යන්තම් දැන්වත් ආවා. 

"රන්දි, මම එන්න වෙලා ගියෙ නැනේ?" ශශික ඇහුවෙ වාහනෙන් එළියට ඔළුව දාල. 

"අපෝ නැහැ. ඔයා ඉක්මනට ආවා. කෝ ඉතින් දෙන්න මගේ තෑග්ග. මට දැනටමත් හොඳටම පරක්කුයි." මම එහෙම කිව්වෙ ඔරලෝසුව දිහා බලමින්. 

"තෑග්ග දෙන්නම්. වාහනේට නගින්නකෝ." ශශික එහෙම කිව්වම මම පුදුම වුණා. මෙයා මාව පැහැරගෙන යන්නවත්ද දන්නෙ නෑ හදන්නෙ. 

"ඉතින් දැන් පරක්කුයි කිව්වෙ. මම ඔයාව ඔෆිස් එක ළඟින් දාන්නම්. යන ගමන් තෑග්ග දෙන්නම්කො." 

මටත් හොඳටම පරක්කු නිසා ශශිකගේ වාහනේට නැග්ගා. ශශික වාහනේ හරවගෙන ප්‍රධාන පාරට ගත්තා.

"කෝ තෑග්ග?" මම එහෙම ඇහුවේ මෙච්චර හදිස්සියේ මාව හොයාගෙන ඇවිත් දෙන්න හදන තෑග්ග මොකද්ද කියලා දැනගන්න කුතුහලයක් ඇති වුණ නිසාමයි. 

"පොඩි ළමයෙක් වගේ ඔයානම්. ආ මෙන්න." ශශික එහෙම කිව්වෙ ලොකු පාර්සලයක් මගේ අතට දෙන ගමන්. ඒත් ඒක එච්චර බර නම් නැහැ. පෙනුමෙන් නම් පොතක් වගේ. ඒත් පොතකට වඩා ප්‍රමාණයෙන් නම් ලොකුයි. 

"මම මේක කඩල බලන්නද?" මම එහෙම ඇහුවෙ ඇතුලෙ තියන දේ දැනගන්නකන් මට ඉවසිල්ලක් තිබ්බෙ නැති නිසා. 

"ඔය ඉතින්, පොඩ්ඩක්වත් ඉවසන්න බැරිද ඔයාට? ඔෆිස් එකට ගිහින් කඩල බලන්නකෝ. ඊට පස්සෙ කියන්න මට ඒක හොඳද කියලා." ශශික එහෙම කියපු නිසා මට ඉවසන්න සිද්ධ වුණා. මාව ඔෆිස් එක ගාවින් බස්සපු ගමන් මම ඇතුලට දුවලා ගියේ මේක ඇතුලේ මොකද්ද තියෙන්නේ කියලා බලන්න. 

බෑග් එක මේසේ උඩින් තියලා මම මුලින්ම කළේ හෙමීට තෑග්ගෙ දවටනේ ඉරපු එක. ඇතුලේ තියෙන්නෙ මොකද්ද කියලා දන්නෙ නැති නිසා ඒකට හානියක් වෙයි කියලා බයට ගොඩක් හෙමින් තමයි මම දවටනේ අයින් කළේ. ඒත් ඇතුලේ තිබ්බෙ නම් මම කිසිසේත්ම බලාපොරොත්තු නොවෙච්ච දෙයක්. 

ඒ තමයි චිත්‍රයක්... 

චිත්‍රෙ ගෑණු ළමයෙක්ගෙ. අවන්හලක මේසයක් ළඟ වාඩිවෙලයි හිටියේ. ඇගේ ඉස්සරහ බීම වීදුරුවක්. ඒ වගේම ඇගේ ඉස්සරහ මේසේ උඩ දිග ඇරපු සටහන් පොතක්. තවත් කිට්ටු වෙලා බැලුවමයි ඒ චිත්‍රෙ ඉන්න ගෑණු ළමයව මම අඳුර ගත්තෙ. 

ඒ තමයි මම... 

ශශිකව මුලින්ම හම්බ වුණ දවසෙ, අර එයාගෙ පොත මම හොරකම් කරන්න හැදුවයි කියලා මට සැරකරපු දවසෙ මම හිටපු විදිය තමයි ඒ චිත්‍රෙ ඇඳලා තිබුණෙ. 

චිත්‍රෙත් එක්ක තව කාඩ් එකකුත් තිබුණා. ඒ කාඩ් එකේ ලියලා තිබුණේ කවියක්. 

මගේ සඳවතට... 

නොසිතු සේ ඇසිල්ලක 
මගෙ ලොවට පායලා 
සඳරැස් සිසිල දෙනවද.... 

වළාවක පැටලිලා 
සිහින අරගෙන ආපු 
සඳවත මගෙම වෙනවද....


මගෙම විතරක් වෙනවද..... 

එක පාරටම මට හිතාගන්නත් බැරි වුණා. මොනවා කියන්නද කියලා. මම පියවි ලෝකෙට ආවෙ දුරකතනය නාද වෙන හඬින්.  ඒ ශශික. 

"හෙලෝ" මම කටහඬ මටවත් අඳුරගන්න බැරි විදියට බිඳිලයි තිබ්බෙ. එයාට මොනවද කියන්නේ කියලා හිතාගන්නවත් බැරිවුණා මට. 

"චිත්‍රෙ හොඳයි ද? 

"ඔව්." 

"කැමතිද ඒ චිත්‍රෙට?" 

"ඔව්."
 

ඊට පස්සෙ අපි දෙන්නම නිහඬව හිටියේ කියන්න තරම් දෙයක් හොයාගන්න බැරි වුණ හන්දා වෙන්න ඇති.

"මම එහෙනම් තියන්නම්." විනාඩි කිහිපයක නිහඬතාවයකට පස්සේ ශශික එහෙම කිව්වා. 

"හ්ම්." 

"හදිස්සියක් නැහැ. හෙමීට හිතලා බලලා මට උත්තරයක් දෙන්නකෝ." ශශික එහෙම කියලා ෆෝන් එක කට් කළා. මම තාමත් හිටියේ කම්පනය වෙලා වගේ. 

ඒත් එක පාරටම මගෙ මේසෙ ළඟට කඩන් පාත් වුණේ අපේ ඔෆිස් එකේ සහෝදර ජනතාව. 

"කෝ බර්ත්ඩේ ගර්ල් අපිට කේක් එකක්වත් ගෙනාවෙ නැද්ද?" එහෙම ඇහුවෙ ධනුෂ්ක. 

"අනේ මම එද්දි පරක්කු වුණා නේ. මම දැන් මේ යන්නයි හැදුවෙ." මම එහෙම කිව්වෙ නැත්තම් මේ කට්ටියගෙන් මට බේරුමක් නැති වෙන නිසා. 

"ආන්න එහෙම එන්න නංගී හරිද? නැත්තම් ඔයාට අද ගෙදර යන්න වෙන්නේ නැහැ.." ඒක නම් ඇත්ත. කේක් දුන්නේ නැත්තන් අද මෙයාල මාව නැති කරාවි. මම ශාලිවත් ඇදන් කේක් එකක් ගේන්න යන්න එළියට බැස්සා. 

"කොහාටද දැන් යන්නෙ?" ශාලි එළියට බැස්සෙ අව්වෙ ගිහින් එයාව කළු වෙයි කියලා කුරු කුරු ගාන ගමන්. 

"ඉස්පිරිතාලෙ ළඟ කඩෙන් ගමු නේ? එතන කේක් රසයි." මම එහෙම කිව්වෙ කුඩේ ඉහලන ගමන්. හොඳටම අව්ව. ඒත් අපි පයින්ම ඉස්පිරිතාලේ ගාවට ඇවිදන් ගියා. ඒත් කහෛර හරියට කිට්ටු වෙද්දිමයි මම දැක්කෙ දැකලා පුරුදු කෙනෙක් කහ ඉර ගාව හිටන් ඉන්නවා. ඒ එදා පන්සලේදි මට මුණ ගැහුණු අත්තම්මා. ගල්කන්ද වලව්වෙ ලොකු මැණිකේ. 

"අත්තම්මා මොකද මෙතන?" මම එහෙම ඇහුවෙ මීට කලින් කවදාවත් ඇයව මෙහෙදි දැකපු බවට මතකයක් තිබ්බෙ නැති නිසා. 

"මම ක්ලිනික් එකට ආවා දුව. දැන් මේ බෙහෙත් ටික ගන්න ෆාමසියට යන්නයි ඕනෙ. ඒත් මේ පාරෙ හරියට වාහන නේ." ෆාමසිය තිබ්බෙ පාරෙන් එහා පැත්තෙ. ඔෆිස් ටයිම් එක නිසා පාරේ වාහන පිරිලා. 

"මට බෙහෙත් තුණ්ඩුව දෙන්නකෝ. මම පාර පැනලා ගිහින් බෙහෙත් ටික අරන් එන්නම්." මම එහෙම කිව්වෙ ඒක ලේසි නිසයි. ෆාමසියට ගිහින් බෙහෙත් අරන් එනකොට නම් පාරෙ වාහන එච්චර තිබුණේ නැහැ. හදිස්සියට මම පාරෙ එක පැත්තක් විතරයි බැලුවෙ. ඒක නිසා අනිත් පැත්තෙන් ආව වෑන් එක දකිනකොට මම හිටියෙ පාර මැද්දෙ.. 

"දඩස්" වේගෙන් ඇවිත් බ්‍රේක් ගහලා නැවැත්තුවත් එතකොටත් වෑන් එක මගෙ ඇඟේ වැදිලා ඉවරයි. කකුලක දරාගන්න බැරි වේදනාවක් ආව හින්දා මම එහෙමම වාඩි වුණා.

මතු සම්බන්ධයි... 

තිමිර 11

කතාවේ මුල් කොටස් බැලුවේ නැත්තම් මෙතනින් බලන්න. 
තිමිර 03
තිමිර 04
තිමිර 05
තිමිර 06
තිමිර 07
තිමිර 08
තිමිර 09
තිමිර 10

ඒ විහාරේ පිහිටල තිබුණේ හරිම ලස්සන පරිසරේක. නගරයෙන් ඈතට වෙන්න පිහිටලා තිබුණ නිසා හරිම නිස්කලංක ගතියක් තමයි ඒ පරිසරයේ තිබුණේ. කලබලකාරී පරිසරයෙන් මිදිලා ඉඳල හිටලා හරි මේ වගේ තැනකට එන එක හොඳයි කියලයි මට හිතුණේ. 

අපි දානේ වෙලාවට කලින් ගිහින් හිටපු නිසා ටිකක් වටපිට ඇවිදලා බලන්නත් අවස්ථාව ලැබුණා. සාමකාමී, නිහඬ පරිසරය හිතට ගෙනාවේ පුදුම නිදහස් හැඟීමක්. 

දානෙ වෙලාවනම් ටිකක් කලබලකාරියි. ඒත් කිසිම් අඩුපාඩුවක් නොවෙන විදියට දානේ පිළිගන්වන්න අපි උත්සහ කළා. දානේ වෙලාව ඉවර වෙලා පොඩි විවේක කාලෙකුත් තිබ්බා. ඒ වෙලාවේ සිල් සමාදන් වෙලා හිටපු උපාසක අම්මලා කීප දෙනෙක් එක්කත් අපි කතාබහ කළා. 

ඒ අයත් එක්ක කතාබහ කරලා ආපහු එන්න හැරෙනකොටයි මම දැක්කේ බෝමළුවට යන ගල් පඩිපෙළ ගොඩාක් අමාරුවෙන් නගින ආච්චි කෙනෙක්. මම් එතනට දුවලා ගියේ ඈට උදව් කරන්න. 

මම ඇගේ අතින් අල්ලගෙන ඈව පඩිපෙළ උඩටම එක්ක ගියා. බෝමළුවේ ඇය වාඩි වුණේ හරිම පිළිවෙළට. 

"ඔයාට ගොඩාක් පින් දුවේ. ඉස්සර වගේ දැන් මට වාරු නැහැනේ." ඇය එහෙම කිව්වෙ මගෙ ඔළුවත් අතගාන ගමන්. ඊට පස්සෙ ටිකක් කල්පනාකාරීව මගේ මූණ දිහා බලන් හිටපු ඈ සුසුමක් හෙළුවා. 

"ඇයි අත්තම්මෙ, මොකක් හරි ප්‍රශ්නයක්ද?" මම එහෙම ඇහුවා. ඇය මගේ අත්තම්මගේ වයසෙම ඇති. මට අත්තම්ම මතක් වුණා. 

"නෑ දුව. මට දුව දැකලා පුරුදුයි වගේ දැනුණා." ඈ එහෙම කිව්වෙ නැවතත් සුසුමක් හෙළමින්. ඊට පස්සෙ ඈ ඇස් පියාගෙන වඳින්න පටන් ගත්තා. මමත් එහෙමම වාඩි වෙලා හිටියේ එතන හරිම නිස්කලංක නිසායි. 

ඈ වැඳලා ඉවර වෙලා අපි ආපහු පහළට එනකල්ම අපි අතරෙ කතාවක් තිබ්බෙ නැහැ. ඇය වැඩිය කතා බහ කරන්න ප්‍රිය නැති කෙනෙක් විදියටයි මම දැක්කෙ. පඩිපෙළ පාමුලදි ඇය "දුවට තෙරුවන් සරණයි" කියලා බණ මඩුවට ඇතුල් වුණේ මම ආපහු මොනවත් කියන්නත් කලින්. 

ඇය ආපහු යන දිහා බලන් හිටපු මම ආපහු හැරුණේ ඇය මොන වගේ කෙනෙක්ද කියලා තේරුම් ගන්න උත්සහ කරන ගමන්. 

"අනේ ඉස්සර මොන තරම් කලඑළියට හිටපු කෙනෙක්ද දැන් මේ තනිවෙලා ඉන්නෙ?"  මම ආපහු හැරෙනකොටමයි එහා පැත්තේ නැන්දා කෙනෙක් කියපු දේ ඇහුනේ. 

""ඇයි නැන්දේ එහෙම කිව්වෙ? කවුද ඒ?" මම ඇහුවේ ඈ කවුද කියලා දැනගන්න කුහුලක් මටත් ඇති වෙලා තිබුණ හින්දා. 

"ඇයි දුව දන්නෙ නැද්ද? ඒ තමයි අර ගල්කන්ද වලව්වෙ ලොකු මැණිකේ." 

"ආ එහෙමද? මම දැනගෙන හිටියේ නෑ." මම එහෙම කියලා ආපහු ශාලිලා හිටපු හරියට ආවා. එහෙනම් ඒ තමයි ගල්කන්ද වලව්වෙ ලොකු මැණිකෙ. මාව දැකලා පුරුදුයි වගේ කිව්වෙ ශශිකගේ අම්මා කියපු විදියට මම සඳා මැණිකේ වගේ නිසා වෙන්න ඇති. ඒ කතාව අහපු වෙලාවෙ ඉඳන් මම ඈව මුණ ගැහෙන්න කැමැත්තෙන් හිටියත් මේ වගේ අනපේක්ෂිත වෙලාවක ඈව මුණගැහෙයි කියලා නම් මම කීයටවත් හිතුවෙ නැහැ. පව්. දරුවො වෙනුවෙන් ජීවිතේම කැප කරලත් අන්තිමට තනිවෙන්න වුණ හැටි. 

පන්සලේ ඉඳන් ආපහු එනකල්ම මම කල්පනා කළේ ඇය ගැන. තමන්ගේ එකම දුව දකින්න කොච්චර ඕනෙකමකින්ද එයා ඉන්නවා ඇත්තේ. ඒත් දුව කොහෙද ඉන්නෙ කියලවත් දන්නේ නැහැ. සඳා මැණිකෙට මොනව වෙන්න ඇද්ද? තාම ලංකාවෙ ඉන්නවද? එහෙම නැත්තම් පිට රටකටවත් ගිහින්ද ලොකු මැණිකේ ජීවත්වෙලා ඉන්නකල් ඇයට සඳා මැණිකෙව දකින්න ලැබෙයිද? ඔන්න ඔය වගේ ප්‍රශ්න ගොඩකින් මගේ හිත පිරිලයි තිබ්බෙ. එයාලට උදව් කරන්න තිබ්බනම් කොච්චර හොඳද? ඒත් මම කොහොමද උදව් කරන්නෙ? ඉතින් ඒ ප්‍රශ්න එකකටවත් උත්තර තිබ්බෙ නැහැ මම ළඟ. 

දින, සති ගෙවිලා ගියා. මොනවත් විශේෂත්වයක් නැතුව. ඒත් ශශිකගෙන් එන කෙටි පණිවිඩ, දුරකතන ඇමතුම් නම්  නතර වුණේ නැහැ. ඒත් ඒ යාළුකමක් විතරයි කියලයි මට නම් හිතුනෙ. මොකද ඉන් එහාට යන දෙයක් ගැන ඉඟියක්වත් තිබුණේ නැහැ. 

එක දවසක් මම උදේ ඔෆිස් යන්න ලේස්ති වෙලා එනකොට අම්මා කිරිබත් හදලා. 

"ඇයි අම්මේ අද කිරිබත් හැදුවෙ?" මම එහෙම ඇහුවෙ මේසෙට වාඩි වෙන ගමන්. 

"අනේ අනේ. ඒකවත් මතක නෑ මේ ළමයට. අද ඔයාගෙ උපන්දිනේ නේ. සුබ උපන්දිනයක් ඔයාට." එහෙම කිව්වෙ අම්මා මට උණුසුම් හාද්දක් දෙන ගමන්. ඇත්තමයි. මට හාන්කවිසියක්වත් මතක නැති වුණා. 

"අනේ අම්මේ, මට අමතක වුණා මේ වැඩත් එක්ක." මම එහෙම කියලා කිරිබත් කන්න වාඩි වුණා. ඔෆිස් එකට මොනවත් අරන් නොගියොත් එහෙ ඉන්න උන්දැලා ටික මාව කන්න හදාවි. ඒත් දැනටමත් පරක්කුයි. නෑ එයාලට මතක් වෙන එකක් නැහැ. ඉල්ලුවොත් මොනවහරි ගෙනත් දෙන්න බැරියැ. 

එහෙම හිතපු මම බස් හෝල්ට් එකට ඇවිදන් යන්න පිටත් වුණා. එතකොටම ෆෝන් එකත් රින් වෙන්න පටන් ගත්තා. කවුද් මේ උදේම? තිරය දිහා බලද්දියි මම දැක්කෙ ඒ ශශික කියලා. 

"හලෝ" 

"හැපි බර්ත්ඩේ රන්දි" 

"ශශික ඔයා කොහොමද දන්නෙ? මම කිව්වද ඔයාට අද මගේ බර්ත්ඩේ එක කියලා?" 

"ඔයා නම් කිව්වෙ නැහැ. ඒවට තමයි ෆේස්බුක් තියෙන්නෙ." 

"ආ ඒත් මම බැලුවා ඔයා කොහොමද දන්නෙ කියලා."

""කෝ ඉතින් අපිට කේක් කෑල්ලක්වත් නැද්ද?" 

""කේක් දෙන්නේ තෑගි දෙන අයට විතරයි." 

"ම්ම්... තෑග්ගක් නම් තියෙනවා. කොහොමද ඉතින් දෙන්නෙ?" 

"මොකද්ද තෑග්ග?" 

""තෑගි එහෙම කියලා දෙනවද හලෝ. මේ ඒක නෙවෙයි. ඔයා කොහෙද ඉන්නෙ? ඔෆිස් එකේද?" 

"නෑ මම ඔෆිස් යන්න බස් හෝල්ට් එකේ ඉන්නෙ." 

"ආ එහෙනම් බස් එකක් ආවට නගින්න එපා හොඳේ? මම විනාඉ පහෙන් එන්නම්." මම මොනවත් කියන්නත් කලින් එයා ෆෝන් එක කට් කළා. මදැයි ඉතින් දැන් මෙයා එනකම් ඉන්නම වෙනවා. ඕකෙන් වෙන්නෙ මට අද ඔෆිස් යන්නත් පරක්කු වෙන එකයි. ශශිකට හිතෙන් බැන බැන මම එයා එනකම් බලන් හිටියා. 


Tuesday, April 7, 2015

තිමිර 10

කතාවේ මුල් කොටස් බැලුවේ නැත්තම් මෙතනින් බලන්න. 
තිමිර 03
තිමිර 04
තිමිර 05
තිමිර 06
තිමිර 07
තිමිර 08
තිමිර 09

දවල්ට කෑම කාලා එහෙම ඉවර වෙලා අපි ශශිකලාගේ වත්තේ ටිකක් ඇවිදලා බැලුවා.එතකොට වැස්ස එහෙමත් නතර වෙලයි තිබුණේ. හරිම විසාල වත්තක්. එක එක ජාතියේ ගස් වත්ත පුරාම. ඒ නිසා හරිම සිසිලසක් තමයි දැනුණේ. 

"එතකොට ශශික අයියලාගේ වලව්ව මොකද්ද?" එක පාරටම වාසල මල්ලි එහෙම ඇහුවා. නොකිව්වට මොකද මමත් මේ ඒ ප්‍රශ්නෙ අහගන්න බැරුව හිටියේ. 

"මේ වලව්වට කියන්නෙ මල්ලි රාජසේකර වලව්ව කියලා." ශශික උත්තර දුන්නේ හරිම ආඩම්බරෙන්. වැඩිය නොපෙන්නුවට මොකද මෙයාගෙත් වලව් මානය ටිකක් විතර තියෙනවා වගේ. 

"වාසල මල්ලි දැන් හවස් වෙන්නත් එනවා. අපි දැන් යමු නේද? " මම එහෙම ඇහුවෙ වාසල මල්ලිට යන්න කිසිම හදිස්සියක් තිබ්බෙ නැති නිසා.

"මට නම් යන්න හිතෙන්නෙත් නෑ අක්කේ.. කොච්චර කලාතුරකින්ද අපිට මෙහෙම චාන්ස් එකක් හම්බ වෙන්නේ? ඒත් ඉතින් දැන් හොඳටම වෙලා ගිහින් නේ. අපි දැන් යමු එහෙනම්" 

"ඔයාලා ආවේ කොහොමද?" ශශික එහෙම ඇහුවා. 

"අපි ආවෙ නම් ඔෆිස් එකේ වෑන් එකේ. ඒක හන්දියේ කඩේ ගාව නවත්තලයි ආවෙ." වාසල මල්ලි එහෙම කිව්වෙ ආපහු ගේ දිහාවට යන්න හැරෙන ගමන්. 

"යමු එහෙනම්... මටත් හන්දියට යන්න ඕනෙකමක් තියෙනවා. මමත් එන්නම්.." ශශික එහෙම කිව්වා. 

අපි ශශිකගේ අම්මට වැඳලා සමු අරන් ආවා. වඳිද්දි අම්මා කිව්වේ ආපහු එහේ එන්න කියලයි. ඒත් ඉතින් අපි ඇත්තටම ආව වැඩේ මොකද්ද කියලා දන්නවනම් ඔහොම කියන එකක් නැහැ. 

ශශික අපිත් එක්ක හන්දියට ආවා. එතකොට හවස් වෙන්නත් පටන් අරන්. 

"ගොඩක් ස්තූතියි ශශික. අපි වගේ හදිසියේම කඩා වැටුණ ආගන්තුකයෝ කට්ටියකට ගොඩාක් හොඳට සැලකුවාට..." මම කිව්වෙ වෑන් එකට නගින්න ඔන්න මෙන්න තියලා. 

"ආ ඒක මොකද්ද? ඔයාලා පරිස්සමෙන් යන්නකෝ. කොහෙද ඉතින් ඔයාලා පරිස්සමෙන් ගියාද කියලා දැනගන්න මගේ ළඟ රන්දිගේ ෆෝන් නම්බර් එක වත් නෑනේ." ශශික එහෙම කිව්වේ මගේ දිහා හොරෙන් වගේ බලන ගමන්. 

ආ ඒ පාර මෙයා මොකටද මේ එන්න හදන්නේ. ඒත් හදිසියේ කඩන් පාත් වුණ අපිට අච්චර හොඳට සැලකුවට පස්සේ හරහට මොනවත් කියන්නවත් බෑනේ. ඉතින් මම මගේ ෆෝන් නම්බර් එක දුන්නා. එවෙලෙම එයා රින් කරපු නිසා එයාගෙ නම්බර් එකත් සේව් කරගන්න මට සිද්ධ වුණා. 

අපි ආපහු එද්දි කතා වුණේ අපි හොයන්න ගියපු විස්තරේ කිසිම උත්සහයක් දරන්නෙ නැතුව හොයාගන්න පුළුවන් වුන එක ගැන. ඒත් අපි දෙන්නගෙම හිතේ තිබුණේ සඳා මැණිකේ ගැන දුකක්. 

හොඳටම හවස් වුණ නිසා වාසල මල්ලි මාවත් ගෙදරින් බස්සගෙනමයි ගියේ. ඇඟට මහන්සියක් දැනුනත් ඇඟ හෝදගෙන් තේ එකක් බීපු ගමන් මහන්සිය කොහෙන් ගියාද නැහැ. තේ එකත් අරගෙන කාමරේට ඇවිත් ෆෝන් එක අතට ගන්නකොට තමයි දැක්කෙ මැසේජ් එකක් ඇවිත් කියලා. ඒ ශශික. 

"ඔයා ගෙදර ආවද?" 

"ඔව්. දැන් ටිකක් වෙලා ඇවිත්." 

"පරිස්සමෙන් ආවනෙ." 

""ඔව් ඔව්. අද අපිට සලකන්න ගොඩක් මහන්සි වුණානෙ. ඒකට ගොඩක් තෑන්ක්ස්. " 

"ඒ වුණාට වැඩක් නැහැ. ආව කියලා කියන්නවත් අපිව මතක් වෙලා නැහැ." 

"අනේ එහෙම නැහැ. මම මේ ඔයාට ආව කියලා කියන්න ෆෝන් එක අතට ගත්තා විතරයි." 

"දැන් ඉතින් මම අහපු නිසා එහෙමවත් කියන්න." 

ඔන්න ඔහොම පටන් ගත්ත අපේ කතා බහ සෑහෙන්න වෙලාවක් යනකල් දිගටම කෙරුණා. ඒත් මට හොඳටම නිදිමත වෙලා තිබුණ නිසා ඒ කතාව අතරෙදිම මට නින්දත් ගිහින්. 

ඊළඟ දවසෙ ඔෆිස් ගියත් මට ආටිකල් එක ලියන්න තරම් හිත හදාගන්න  බැරි වුණා. හැම වෙලේම මට හිතුණේ සඳා මැණිකේට මොකක් වෙන්න ඇත්ද කියලයි. 

ඔහොම දවස් ගෙවිලා ගියේ විශේෂයක් නැතුව. ඒත් ශශිකත් මාත් අතරෙ නිතරම කෙටි පණිවිඩ හුවමාරු වුණා. ඉඳල හිටලා කතා කළත් එක්ක. ඒකෙන් වුණේ ශශිකයි මමයි හොඳම යාළුවෝ දෙන්නෙක් වෙච්ච එක. 

"රන්දි, අපේ අම්මලා මේ පාර පෝයට උපාසක දානයක් ලේස්ති කරලා තියෙනවා. ඔයාටත් එන්න පුළුවන්ද එදාට?" ශාලි දවසක් උදේ ඇහුවේ මම ඔෆිස් එකේ වැඩ වල කරවටක් ගිලිලා ඉන්න වෙලාවක. 

"මම එන්නම් ශාලි.. කවදටද?" 

"පෝය වැටෙන්නේ මේ බ්‍රහස්පතින්දට.. ඔයාව එක්ක එන්න අපේ මල්ලිව එවන්නද?" 

"එහෙම ඕනේ නෑ ශාලි. මම එන්නම් උදේම ඔයාලාගේ ගෙදරට.." 

ආයෙ මල්ලිව මහන්සි කරවන එකේ තේරුමක් නැති හින්දා මම එහෙම කිව්වෙ. පෝය දවසෙත් ගෙදර ඉන්නෙ නැතුව රවුම් ගහනවා කියලා අම්මගෙන් කුරු කුරුවක් වැටෙන්න ඉඩ තියෙනවා වුණත් පින් අතේ වැඩක් හින්දා සමහරවිට මුකුත් කියන එකක් නැහැ. 

ගෙදරිනුත් අවසර අරගෙන, පෝය දවසේ උදේම මම ශාලිලගේ ගෙදරට ආවා. සීයකට විතර දානෙ පිළියෙල කරන්න තිබ්බ හින්දා සෑහෙන්න කලබලයක් තමයි එහේ තිබ්බෙ. කොහොමහරි උදේ 10 විතර වෙනකොට අපිට දානේ ලේස්ති කරගන්න පුළුවන් වුණා. ගෙදරින් තරමක් ඈත තිබ්බ රජමහා විහාරෙකට යන්න තිබුණ නිසා අපි උදේ 10ට විතර ගෙදරින් පිටත් වුණා... 

මතු සම්බන්ධයි.. 

Monday, April 6, 2015

තිමිර 09

කතාවේ මුල් කොටස් බැලුවේ නැත්තම් මෙතනින් බලන්න. 
තිමිර 03
තිමිර 04
තිමිර 05
තිමිර 06
තිමිර 07
තිමිර 08

"සඳා? කවුද අම්මෙ සඳා කියන්නේ? මේ ඉන්නේ රන්දි නේ?"  ශශික එහෙම කිව්වෙ අම්මා දිහා බලාගෙන. මමත් බලන් හිටියේ මේ මොනවත් තේරුම් ගන්න බැරුව. 

""හරි පුතේ... ඒ දවස්වල මගෙ හොඳම යාළුවා තමයි සඳා කියන්නේ.. මේ දුව ආයෙත් ඇරපු අතක් නෑ සඳා වගේමයි.. ඒකයි මම එකපාරටම රැවටුණේ..." ශශිකගේ අම්මා එහෙම කිව්වේ අපිට කෝපි අල්ලන ගමන්. 

"ඉතින් ආන්ටි දැන් එයා නැද්ද? එයාට මොකද වුණේ?" මම එහෙම ඇහුවෙ තවත් විස්තර දැන ගන්න අරමුණෙන්. 

"ඒක දිග කතාවක් දුව..." ශශිකගේ අම්මා එහෙම් කිව්වේ දිග සුසුමක් හෙළන ගමන්. 

"ආන්ටිට කරදරයක් නැත්තම් අපි කැමතියි ඒ කතාව අහන්න.." මම එහෙම කිව්වෙ සඳා ගැන තවත් තොරතුරු දැනගන්න ඕනෙ වුණ නිසයි. 

"දුවලා අහලා තියෙනවද ගල්කන්ද වලව්වෙ කතන්දරේ?" ආන්ටි එහෙම ඇහුවම මොකද්ද දෙන උත්තරේ කියලා මට හිතාගන්න බැරි වුණා. 

"කඩේ මුදලාලිනම් එහෙම කතාවක් කිව්වා ආන්ටි.. ඒත් හරියටම කතාව දන්නේ නැහැ." වාසල මල්ලි යන්තම් මැද්දට පැනලා මම පත්වුණ අපහසුතාවයෙන් ගලවගත්තා. 

"ගල්කන්ද වලව්වෙ සඳා මැණිකේ තමයි ඒ දවස්වල මගේ හොඳම යාළුවා. අපි පොඩි කාලේ ඉඳන්ම හැදුනේ වැඩුනේ එකට. ඉස්කෝලේ ගියේ එකට. සඳා නම් දවසෙන් වැඩි හරියක් හිටියේ අපේ ගෙදර." 

"සඳාගේ තාත්තා එයා පොඩි කාලෙදිම නැති වුණා. ඊට පස්සෙ සඳාලගෙ අම්මා තමයි එයාලව බලාගත්තේ. මේ ගමේ ඉඩ කඩම්, වතුපිටි වුණත් වැඩි හරියක් ගල්කන්ද වලව්වට  අයිතියි. ඉතින් එයලට අඟහිඟයක් නම් තිබ්බෙ නැහැ." 

"සඳාට හිටියේ අයියලා දෙන්නෙක්. ඒ අයියලා දෙන්නා නම් පුදුම තරම් නපුරුයි. හැම වෙලේම හිතුවේ ඉඩකඩම්, නම්බුව ගැන. එයාලා ළඟ වැඩ කරපු මිනිස්සුන්ටත් හරිම නපුරු විදියට සැලකුවේ. ගමේ මිනිස්සුන්ට  ඒ දෙන්නා ගැන නම් තිබ්බෙ හොඳ ආකල්පයක් නෙවෙයි." 

"ඒ ලෙවල් වලින් පස්සෙ සඳා කැම්පස් සිලෙක්ට් වුණා. මට නම් යන්න ලකුණු මදි වුණා. ගෑණු ළමයි ඉහළට ඉගෙන ගන්න ඕනේ නෑ කියල කියපු සඳාගෙ අයියලා දෙන්නා නම් පොඩ්ඩක්වත් කැමති වුණේ නැහැ සඳා කැම්පස් යනවට. ඒත් අම්මගෙයි, සඳාගෙයි බලකිරීමට අයියලා සඳාව කැම්පස් යවන්න එකඟ වුණා. ගෙදර හිර වෙලා හිටපු සඳාට ඒක ලොකු සහනයක් වුණා. මොකද ඒ දවස්වල සඳාට ගෙදරින් පිට යන්න අවසර තිබ්බෙ ඉස්කෝලෙටයි, අපේ ගෙදරටයි විතරයි." 

"සඳා කැම්පස් ගියාට පස්සේ අපේ ආශ්‍රය ගොඩක් දුරස් වුණා. එයා සති අන්තෙට වත් ගෙදර ආවෙ නැහැ. පාඩම් කරන්න තියෙනවා කියලයි එයා එහේ නතර වුණේ. ඒත් ඇත්තම් හේතුව නම් එයාට නිදහසේ ඉන්න ඕනෙ වෙන්න ඇති. "

"සඳා කැම්පස් එකේ කොල්ලෙක් එක්ක යාළු වෙලා කියලා සඳාගේ අයියට කියලා තිබ්බෙ නුවර ඉන්න එයාලාගේ මාමා කෙනෙක්. සඳාගෙ ලොකු අයියා එච්චර කේන්ති අරන් ඉන්න දවසක් නම් මම ජීවිතේට දැකලා තිබ්බෙ නැහැ. කෙළින්ම පේරාදෙණියට ගිහින් සඳාව ආපහු එක්ක ආව. ඊට පස්සෙ සඳාට ගෙයින් එළියට වත් බහින්න දුන්නෙ නැහැ. මටත් සඳාව මුණගැහෙන එක තහනම් කළා එයාට ඕවට උල්පන්දම් දෙන්නෙ මමයි කියලා. ඒත් ඇත්තටම මමත් ඒ හැටි විස්තරයක් දැනගෙන හිටියේ නැහැ ඒ දවස්වල. "

"ඊට පස්සෙ සඳාගෙ ලොකු අයියා කළේ සඳාට මඟුල් හොයපු එක." ඒත් ඒ එක යෝජනාවකට වත් සඳාගෙන් කැමැත්ත ඇහුවෙ නැහැ. දේපළයි, නම්බුවයි විතරමයි බැලුවෙ. එයාලා කියන දේකට සඳා කැමති වෙන්න ඕනෙ කියන මතයේ තමයි සඳාගෙ අයියලා හිටියෙ." 

"සඳාව දුනුවිල වලව්වට තීන්දු වෙලා කියලා මට කිව්වෙ අපේ අම්මා. මට ආවෙ පුදුම දුකක්. ඒත් සඳාව සනසවන්න වත් එයාව මුණගැහෙන්න මට පුළුවන් කමක් තිබ්බෙ නැහැ. සඳාගේ අයියලා ඒකත් තහනම් කරලයි තිබ්බෙ. "

"ඒත් ඊට පස්සෙ ආරංචි වුණ දෙයින් අපි හැමෝම පුදුම වුණා. මංගල්ලෙට සතියක් තියලා සඳා එයා යාළු වෙලා හිටපු කොල්ලත් එක්ක පැනලා ගිහින් තිබ්බා. මේක දැනගත්ත වෙලාවෙ ඉඳන් සඳාගෙ ලොකු අයියා හිටියෙ වෙඩි කාපු ඌරෙක් වගේ. එයාට තිබ්බ සම්බන්ධකම් වලින් ඒ පිරිමි ළමයගේ ගෙදර හොයාගෙන ගිහින් අයියා ඒ පිරිමි ළමයට වෙඩි තියලා ඇවිත් තිබුණා." 

"ඒත් ඒ පිරිමි ළමයත් යමක් කමක් තිබ්බ පවුලක. ඒ ගෙදර අය ලොකු අයියට නඩු දාලා තිබ්බා. අන්තිමට ලොකු අයියට වන්දියකුත් ගෙවන්න් වුණා. අයියලා සඳාට මහගෙදර එන එක තහනම් කළා. ඒත් ඒ හැමදේකින්ම තැලුනේ සඳාගේ අම්මා. එයාට සඳාව බලන්න යන්නවත් අවසර දුන්නේ නැහැ පුතාලා දෙන්නා."

"ඊට පස්සෙ සඳා ගැන ආරංචියක් ලැබුණේ නැහැ. අයියල දෙන්නත් හරිම හිතේ අමාරුවෙන් හිටියේ වලව්වෙ නම කැත වුණා කියලා. පස්සෙ කාලෙක එයාලා පවුල් පිටින්ම රට ගියා. අම්මටත් අඬගැහුවට අම්මා කැමති වුනේ නැහැ රට යන්න." 

"අන්තිමට තනිවුණේ සඳාගෙ අම්මා. ජීවිත කාලෙම දරුවො වෙනුවෙන් කැපවෙච්ච එයා අද පාලු වලව්වක තනියම. මමත් ඉඳල හිටලා වලව්වට ගිහින් කතා බහ කරලා එනවා. ඒත් මාව දැක්කම සඳා මතක් වෙනවා කියන නිසා මම යන්නෙත් අඩුවෙන්." 


ශශිකගේ අම්මා කතාව අවසන් කරලා දිග සුසුමක් හෙලුවා. අපි තුන්දෙනාම හිටියේ ඈත ලෝකෙක අතරමං වෙලා වගේ. 

"සඳා කවදාවත්ම ආපහු අම්මව බලන්න ආවෙ නැද්ද?" මම එහෙම ඇහුවෙ කතාවෙන් පස්සෙ මගේ හිත බර වෙලා තිබුණ නිසා. 

"සඳා නම් කීප සැරයක්ම ආවා. ඒත් අයියලා එයාට අම්මව බලන්න අවසර දුන්නෙ නැහැ. අයියලා රට ගියේ ගිය අවුරුද්දෙ. සඳා දන්නෙ නැතුව ඇති අයියලා දැන් ලංකාවෙ නැහැ කියලා. දන්නවනම් නෑවිත් ඉන්නෙ නැහැ. ඒත් පණිවිඩයක් දෙන්නවත් සඳා ඉන්න තැනක් අපි දන්නෙ නැහැ." ශශිකගේ අම්මා එහෙම කිව්වා. 

ඊට පස්සෙ අපි හැමෝම කතාවක් නැතුව කල්පනා කර කර හිටියේ ඊට පස්සෙ සඳාට මොනවා වෙන්න ඇත්ද? කියන ප්‍රශ්නෙ හැමෝගෙම හිතේ රැඳිලා තිබ්බ නිසා වෙන්න ඇති. 

සාලෙ ඔරලෝසුවේ දවල් දොළහ වදින සද්දෙනුයි අපි ආපහු පියවි ලෝකෙට ආවෙ. "ශශිකගේ අම්මා පුටුවෙ නැගිට්ටෙ හරිම කලබලෙන්. 

"දන්නෙම නැතුව දවල් වෙලත් එක්ක. දුව අපි එහෙනම් කෑම ටිකක් කාලම ඉමු නේද?" 

වාසල මල්ලියි, මමයි මූණෙන් මූණ බලාගත්තෙ මොකද්ද කරන්නෙ කියලා හිතාගන්න බැරුව. අපි මෙච්චර වෙලා ඉන්න බලාපොරොත්තු වුණේ නෑනේ. ඒත් කතාවත් එක්කම වෙලාවත් ගෙවිලා ගිහින්. ආන්ටිගෙ හිත රිද්දන්නත් බැරි නිසාම ඒ යෝජනාවට එකඟ වුණා. 

මතු සම්බන්ධයි... 




Saturday, April 4, 2015

තිමිර 08

     කතාවේ මුල් කොටස් බැලුවේ නැත්තම් මෙතනින් බලන්න. 
         තිමිර 01
         තිමිර 02
         තිමිර 03
        තිමිර 04
        තිමිර 05
        තිමිර 06                                                           තිමිර 07


රන්දි ඔයා මොකද මෙහෙ කරන්නෙ? ඊටත් මේ හොඳටම තෙමිලා?”

ඔව්. ඒ හිටියේ වෙන කවුරුවත් නෙවෙයි ශශික. එතකොට අපි මේ ඇවිත් තියෙන්න් ශශික ගේ ගෙදරටද? දන්නවනම් එන්නෙත් නැහැ. ඒත් මොනවා කරන්නද දැන්. අපි ඇවිත් ඉවරයි නේ.

“ශශික අපි මේ ෆොටෝ ෂූට්ස් වගේකට ලොකේශන් බලන්න ආපු ගමන්. වැස්සට අහු වෙණා නේ.” මම අනිත් අයට කිව්ව කතාවම මෙයාටත් කිව්වෙ ඇත්ත කතාව දැනගත්තොත් ප්‍රතිචාරෙ මොකක් වේවිද කියලා දන්නේ නැති නිසා. ඊටත් මේ ගෙදරටත් වලව් පෙනුමක් තියෙන්නෙ. කවුද දන්නෙ මේ ගල්කන්ද වලව්වද කියලා.

එතකොටම තවත් ඔසරියක් ඇඳගත්ත මැදි වයසෙ වගේ ගැහැණු කෙනෙක් එළියට ආවා. ශශික ගේ අම්මද කොහෙද.

“කවුද පුතා මේ ගොල්ලෝ?”

“අම්මේ මේ මගේ යාළුවෝ කට්ටියක්. ෆොටෝ ෂූට්ස් වගේකට ලොකේශන් බලන්න ආපු ගමන් වැස්සට අහු වෙලා.” ශශික අම්මට උත්තර දුන්නා.

“අනේ මේ දරුවෝ හොඳටම් තෙමිලා. එන්න දුව ඇතුලට. ඇඳුම් මාරු කරලා ඔලුව පිහදා ගමු. පුතේ මේ පුතාට ඇඳුමක් දෙන්න” ශශිකගේ අම්මා මාව අතින් අල්ලගෙනම ගේ ඇතුලට එක්ක ගියා. මීට කලින් කිසිම දවසක වලව්වක් ඇතුලට ගිහින් තිබ්බෙ නැති වුණාට ඒ අංග සම්පූර්ණ වලව්වක් කියලා අඳුරගන්න මට බැරි වුණේ නම් නැහැ. බොහෝම පැරණි තාලයේ ගෘහ භාණ්ඩ වලින් සාලෙ පිරිලා තිබ්බා. බිත්ති වල ශශිකගේ පරපුරේ මුතුන් මිත්තන්ගේ යැයි සලකන්න පුළුවන් ජායාරූප රැසක් තිබුණා. සාලෙ එක් බිත්තියක් සම්පූර්ණයෙන්ම වගේ වැහිලා තිබ්බෙ වටිනා පෙනුමක් තියෙන සේසත් දෙකකින්.

“දුව ට ඇතිවෙයිද  දන්නෙත් නෑ මේ  ඇඳුම් .” ශශිකගෙ අම්මා කිව්වෙ සායකුත් බ්ලව්ස් එකකුත් මගේ අතට දෙන ගමන්.

“කමක් නෑ ආන්ටි.. මේ ඇඳුම් වේලෙනකල් විතරයි නේ..” මම එහෙම කිව්වෙ ඒ ඇඳුම් අතට ගමන්.

“ඔහොම ඉස්සරහට යන්න දුව. බාත් රූම් එකට ගිහින් වොශ් එකක් දාගන්න. තුවායක් බාත් රූම් එකේ ඇති.” ශශිකගේ අම්මා එහෙම කියලා ආපහු ටිකක් වෙලා මගෙ දිහා බලාගෙන හිටියා.

“ඇයි ආන්ටි?” මම ඇහුවෙ ටිකක් බයවෙලා වගේ.

“නෑ දුව. මම මේ මතක් කළේ මම දුවව කොහෙදිද දැකලා තියෙන්නේ කියලා” ඇය එහෙම කිව්වට මට නම් එහෙම මතකයක් තිබ්බෙ නැහැ.

“මම මීට කලින් මේ පළාතට ඇවිත් නැහැ ආන්ටි කවදාවත්ම...” මම එහෙම කිව්වෙ ශශිකගේ අම්මව කලින් දැකපු බවක් මට මතක තිබ්බෙ නැති හින්ද.

“හරි දුව.  දැන් ඔයා ගිහින් වොශ් එකක් දාගෙන් එන්නකෝ.” ආන්ටි එහෙම කියාගෙන කාමරෙන් එළියට ගියා.

මඳ රස්නෙ වතුරෙන් නෑවට පස්සෙ ඇඟට දැනුණේ හරිම සැහැල්ලුවක්. ශශිකගේ අම්මා දුන්න සායයි බ්ලව්ස් එකයිත් මට හරියටම ගැලපුණා. මම සාලෙට යනකොට ශශිකයි වාසල මල්ලියි දෙන්නා බර කතාවක්. මමත් ගිහින් සාලෙන් වාඩි වුණා. මේ දෙන්නා කතා කරන්නෙ ෆොටෝග්‍රැෆි ගැන. කතාවෙන් නම් තේරුණේ ශශික සෑහෙන්න ඒ ගැන දැනුමක් තියෙන කෙනෙක් කියලා.

“බලන්න ඉතින් රන්දි, අපි ආපහු හම්බ වුණා නේද කොහොමහරි?” ශශික කිව්වෙ කතාව නවත්තලා මගේ පැත්තට හැරෙන ගමන්. ඇත්තම කිව්වොත් මට නම් ශශිකව ආපහු හම්බ වෙන්න කිසිම උවමනාවක් තිබ්බෙ නැහැ. ඒත් අපිට කරදරයක් වෙච්ච වෙලාවේ උදව් කරන්න මෙයාලා හිටපු එක නම් ලොකු පහසුවක් වුණා. දැන් ඉතින් මගේ තරහ පැත්තකට දාලා මෙයා එක්ක කතා කරන්නම වෙනවා.

“ඒක නම් ඇත්ත. ඉතින් ඔයා මොකද අද ගෙදර? ක්ලිනික් එක වහලද?”

“ඔව් රන්දි. මගෙ යාළුවෙක් චිත්‍ර ප්‍රදර්ශනයක් කරනවා. ඉතින් එයාට චිත්‍රයක් ඇඳලා දෙන්න මමත් පොරොන්දු වුණා. පහුගිය දවස් වල වැඩ නිසා ඒක ටිකක් මඟ ඇරුණා. ඉතින් අද ගෙදර නතර වුණේ ඒක ඇඳලා ඉවරයක් කරන්න.”

“අයියට චිත්‍ර අඳින්නත් පුළුවන්ද? ෂා නියමයි නේ. අයියට දත් දොස්තර කෙනෙක් නෙවෙයි වෙන්න තිබුණේ. කලාකාරයෙක්.” වාසල මල්ලි එහෙම කිව්වම මටත් එහෙම හිතුණා.

“ඒ වුණාට මල්ලි අම්මලට ඕනෙ වුණේ මාව දොස්තර කෙනෙක් කරන්න. මෙඩිකල් ෆැකල්ටි යන්න ලකුණු මදි වුණා. ඉතින් මම ඩෙන්ටල් ගිහින් අන්තිමට මෙතන තමයි නතර වුණේ.” ශශිකගේ වදන් අතරෙ හැංගිලා තිබුණේ අපරාදෙ මටත් කලාකාරයෙක් වෙන්න තිබ්බා කියන හැඟීම.

“පුතාලා කෝපි ටිකක් බීලා හිටියොත් හොඳයි නේද?” ශශිකගේ අම්මා ට්‍රේ එකකුත් අරන් සාලෙට එන ගමන් කිව්වා. ඒත් එක පාරටම ඈ ගැස්සිලා නතර වුණේ මාව දැක්කාම.

“සඳා ඔයා?”  

මතු සම්බන්ධයි.... 



Friday, April 3, 2015

තිමිර 07

කතාවේ මුල් කොටස් බැලුවේ නැත්තම් මෙතනින් බලන්න. 
"ඇයි මහත්තයල අහල නැද්ද ගල්කන්ද වලව්වේ කතන්දරේ?" මුදලාලි එහෙම  අහද්දී අපි දෙන්නම මුණෙන් මුණ බලා ගත්තා. 

"නෑනේ මුදලාලි. මොකද්ද ඒ කතාව?" වාසල මල්ලි එහෙම ඇහුවෙ අපිට ඕනෙ පොයින්ට් එකට කිසිම උත්සහයකින් තොරව එන්න ලැබුණ නිසා ඇතිවෙච්ච සතුටකුත් එක්ක බව මට තේරුණා. 

"ඔය වලව්වෙ බාල දුව වෙච්ච සඳා මැණිකේ ඉලන්දාරියෙක් එක්ක පැනලා ගියාට පස්සෙ ලොකු නිලමේ ඒ ඉලන්දාරියව හොයන් ගිහින් වෙඩි තිබ්බ නොවැ. ඒ දවස් වල සෑහෙන්න කතා ගොඩක් ගියා ඒ ගැන මේ පත්තරවල." මුදලාලි කිව්වෙ හරියට මේ ඒ කතාව ලෝකෙ හැමෝම දැනගන්න ඕනෙ කතාවක් වගේ. 

"ඒත් මුදලාලි අපි නම් ඔය කතාව අහලා නෑනේ" වාසල මල්ලි ඒක කිව්වෙ බීම එක බීලා බෝතලේ මේසෙ උඩ තියන ගමන්. 

"ඒකත් ඇත්ත මහත්තයා. ඔය දේවල් සිද්ධ වෙන කාලෙ මහත්තයලා ඉපදිලාවත් නැතුව ඇති." මුදලාලි එහෙම කිව්වෙ අපි හය හතර නොතේරෙන පොඩි දරුවෝ කියන්නා වගේ බැල්මකින් අපිට සංග්‍රහ කරන ගමන්. 

"අපි එහෙනම් ගිහින් එන්නම් මුදලාලි" අපි එහෙම කියලා ආපහු එන්න නැගිට්ටා. 

"රන්දි අක්කෙ ඒ මනුස්සයා කියපු විදියට නම් ඒක සෑහෙන්න ප්‍රසිද්ධ කතාවක් වගේ නේද?" වාසල මල්ලි එහෙම කිව්වෙ ගම දිහාවට ඇවිද ගෙන යන ගමන්. 

"ඔව් මල්ලි.. ඒත් ඒ නිසාම අපිට ඒ ගැන විස්තර හොයාගන්න එකත් අමාරු වෙන්න පුළුවන්." මම කිව්වෙ ප්‍රශ්නාර්ථයක් හිතේ රඳවගෙන. 

"ඒ ඇයි අක්කෙ එහෙම කියන්නෙ?" 

"හැමෝම දන්නව කියන්නෙ ඒ කතාවට සෑහෙන්න මොඩිෆිකේෂනුත් එකතු වෙලා ඇති. ඇත්ත කතාව හොයාගන්න එක  සෑහෙන්න අමාරුවෙයි." 

"අක්ක කියන එකෙත් ඇත්තක් තියෙනවා." වාසල මල්ලි මගේ කතාවට එකඟ වුණා. 

ඇත්තටම මේ ගම නම් හරිම ලස්සන ගමක්.  ඈතටම විහිදුණ කුඹුරු යායවල් වගේම ගම වට කරන් හිටපු කඳු පන්ති ටික නිසාත් ගමට තිබුනේ වචනයෙන් කියන්න බැරි තරම් සුන්දරත්වයක්. වාසල මල්ලි නම් කළේ කැමරාවෙන් හතර වටේටම ෆොටෝ ගන්න එක. මමත් හිටියේ මේ සුන්දරත්වයෙන් වශී වෙලා. කවදාවත්ම මේ පළාතට ඇවිත් නැති වුණත් මට දැනුණේ හරිම හුරු පුරුදු ගතියක්. ඒ ඇයි කියන්න හේතුවක් නම් කොච්චර කල්පනා කළත් මට මතක් වුණේ නැහැ. 

වෙලේ වැඩ කර කර හිටපු කිහිප දෙනෙක්ගෙ ෆොටෝ ගන්නත් වාසල මල්ලි අමතක කළේ නැහැ. එයාලට ස්තූති කරල ආපහු ඇවිත් වාසල මල්ලි කිව්වෙ මෙහෙම කතාවක්. 

"අක්කෙ මේ වෙලෙන් එහා පැත්තේ ටිකක් දුර යනකොට ගඟක් තියෙනවලු. හරිම ලස්සනයිලු. පයින් යන්නත් පුළුවන් ලු.. අපිත් ටිකක් ගිහින් බලමුද?" 

"ගොඩක් දුරයිද දන්නෙ නෑ නේද මල්ලි? කමක් නෑ. කොයිකටත් අපි ගිහින් බලමු." අපි යන්න පිටත් වුණා. ටිකක් දුර පයින් ඇවිදගෙන යන්න තිබුණත් අවට පරිසරයේ තිබ්බ සුන්දරත්වය නිසාම මහන්සියක් දැනුණේ නැහැ. 

ගඟ ළඟට ආවම නම් තිබ්බ මහන්සිය කොහෙන් ගියාද දන්නෙ නැහැ. ගල්පර ගොඩක් මැද්දෙන් කිසිම කලබලයක් නැතුව හෙමිහිට ගඟ ගලාගෙන යන විදිය හරිම සුන්දරයි. අපි දෙන්නම හිටියේ මේ සුන්දරත්වයෙන් වශී වෙලා වගේ. ඒ සුන්දරත්වය විඳිමින්ම ගඟ දිගේ පහළට අපි ඇවිදගෙන ගියා. ඒ අතරේ ලස්සන ජායාරූප ගන්නත් වාසල මල්ලි අමතක කළේ නැහැ. 

ඒත් එක පාරටම අහස කලු කරගෙන මහා වැස්සක් සහින්න පටන් ගත්තා. වැස්ස කොහොම පටන් ගත්තද කියලා නම් හිතන්නවත් බැරි තරම් ඉක්මනටයි ඒක සිද්ධ වුණේ. කැමරා ආම්පන්න ටික නම් වාසල මල්ලි දඩි බිඩියෙම මල්ල ඇතුලට ඔබා ගත්තා.

"මෙතන ඉඳලා නම් හරියන්නෙ නෑ අක්කෙ. කැමරා බෑග් එක නම් වෝටර් පෘෆ්. ඒත් අපි දෙන්න අතේ කුඩයක්වත් නෑනේ." 

වාසල මල්ලි එහෙම කිව්වට පේන හරියක ගෙයක්වත් හෙවණක්වත් තිබ්බෙ නැහැ. වෙන කරන්න දෙයක් නැති හින්දම අපි දෙන්න ඉස්සරහට ඇවිදගෙන ගියා. 

"අක්කෙ පේනවද අර අතන නම් ගේට්ටුවක් තියෙනවා. අපි එතනින් ඇතුලට යමු. දැන් පාර පේන්නෙවත් නැති තරමට වහිනවා නේ.."

අපිට වෙන කරන්න දෙයක් තිබ්බෙත් නැහැ. ඒ ගේට්ටුවෙන් ඇතුල් වුණේ ටිකක් පරණ පෙනුමක් තිබ්බ වත්තකට. ටිකක් ඇතුලට යද්දි පරණ වලව්වක් වගේ ගෙයක් පේන්න පටන් ගත්තේ. අපි ඒ ඉස්තෝප්පුවටම ගොඩ වුණා. 


"ගෙදර කවුදෝ? ගෙදර කවුදෝ? වාසල මල්ලි කිහිප වතාවක් හයියෙන් කෑගැහුවත් ගෙදර කිසිම කෙනෙක් ඉන්න පාටක්වත් පේන්න තිබ්බෙ නැහැ. අපි දෙන්නම තෙත බේරි බේරි ඉස්තෝප්පුවෙ හිටගෙන හිටියේ වාඩිවෙන්න වත් විදියක් නැතුව. ඒත් එක පාරටම ගේ ඇතුලේ ඉඳන් ඉස්තෝප්පුවට ආවේ මම කිසිසේත්ම දකින්න බලාපොරොත්තුවෙන් හිටපු කෙනෙක් නම් නෙවෙයි...

"රන්දි ඔයා මොකද මෙහෙ කරන්නෙ? ඊටත් මේ හොඳටම තෙමිලා?"

මතු සම්බන්ධයි.. 

ආපහු ඇවිත්....

කොටස් ගාණක් තියෙන දිග කතාවක් ලියන්න පටන් අරන් ඒක අතරමඟ නවත්තලා දාලා අතුරුදහන් වෙන එක හරිම නරක වැඩක්. ඒත් පහුගිය දවස් වල වෙන කරන්නම දෙයක් තිබ්බෙ නැහැ. ක්ලිනිකල්ස්, අසයින්මන්ට් පිරිච්ච රේස් එකක අනිත් අයත් එක්ක කරට කර ඉන්න උත්සහ කරන ගමන් කතාව ලියන එක කොහෙත්ම කරන්න බැරි වුණ නිසයි "තිමිර" ට තාවකාලික විරාමයක් ලබා දුන්නේ. 

දැන් නම් කෙටි විවේකයක් ලැබිලයි තියෙන්නෙ. නිවාඩුවෙන් පස්සෙ අපිව ගිලගන්න බලන් ඉන්න තවත් අසයින්මන්ට් එකකට ලේස්ති වෙන ගමන් ම රන්දිගෙයි ශශික ගෙයි කතාවත්, ගල් කන්ද වලව්වේ අබිරහසත් විසඳේවි.. 

ඉතින් "තිමිර" කාලයක් අතුරුදහන් කරලා තිබ්බට සමාව දෙන්න කියලයි මම ඔයාලගෙන් ඉල්ලලා හිටින්නෙ.. 

තවත් පොඩි අලුත් වැඩකට අත ගැහුවා. බොහෝ දෙනෙක්ට දත් සම්බන්ධ විවිධ ප්‍රශ්න තියෙනවනේ. දත් දොස්තර කෙනෙක් ළඟට යන එකත් ගොඩක් දෙනෙක්ට බොහොම බයානක අත්දැකීමක්. ඉතින් ඒ නිසා මුඛ සෞඛ්‍යය යහපත්ව තියා ගන්න එක ගොඩක් වැදගත්. ඉතින් ඒ සම්බන්ධව ඔබට පොඩි හරි සහනයක් වෙන්නයි "දත් වෙද සුමිතුරු" කියන බ්ලොග් අඩවිය පටන් ගන්න හිතුවේ. ඒ බ්ලොග් අඩවියෙනුත් ඔබට වැදගත් වෙන තොරතුරු වගේම ඔබට තියෙන විවිධ ප්‍රශ්න වලට විසඳුම් ගැනත් කතා කරන්න බලාපොරොත්තු වෙනවා. ඒ කටයුත්ත ඔබට ගොඩක් ප්‍රයෝජනවත් වෙයි කියලා හිතනවා. 

 ඉතින් ඔබට ඉඩක් තියෙනවා නම් ඒ පැත්තෙත් ගිහින් එන්න. 

"තිමිර 07" එක්ක ආයෙත් හමුවෙමු..