Tuesday, April 7, 2015

තිමිර 10

කතාවේ මුල් කොටස් බැලුවේ නැත්තම් මෙතනින් බලන්න. 
තිමිර 03
තිමිර 04
තිමිර 05
තිමිර 06
තිමිර 07
තිමිර 08
තිමිර 09

දවල්ට කෑම කාලා එහෙම ඉවර වෙලා අපි ශශිකලාගේ වත්තේ ටිකක් ඇවිදලා බැලුවා.එතකොට වැස්ස එහෙමත් නතර වෙලයි තිබුණේ. හරිම විසාල වත්තක්. එක එක ජාතියේ ගස් වත්ත පුරාම. ඒ නිසා හරිම සිසිලසක් තමයි දැනුණේ. 

"එතකොට ශශික අයියලාගේ වලව්ව මොකද්ද?" එක පාරටම වාසල මල්ලි එහෙම ඇහුවා. නොකිව්වට මොකද මමත් මේ ඒ ප්‍රශ්නෙ අහගන්න බැරුව හිටියේ. 

"මේ වලව්වට කියන්නෙ මල්ලි රාජසේකර වලව්ව කියලා." ශශික උත්තර දුන්නේ හරිම ආඩම්බරෙන්. වැඩිය නොපෙන්නුවට මොකද මෙයාගෙත් වලව් මානය ටිකක් විතර තියෙනවා වගේ. 

"වාසල මල්ලි දැන් හවස් වෙන්නත් එනවා. අපි දැන් යමු නේද? " මම එහෙම ඇහුවෙ වාසල මල්ලිට යන්න කිසිම හදිස්සියක් තිබ්බෙ නැති නිසා.

"මට නම් යන්න හිතෙන්නෙත් නෑ අක්කේ.. කොච්චර කලාතුරකින්ද අපිට මෙහෙම චාන්ස් එකක් හම්බ වෙන්නේ? ඒත් ඉතින් දැන් හොඳටම වෙලා ගිහින් නේ. අපි දැන් යමු එහෙනම්" 

"ඔයාලා ආවේ කොහොමද?" ශශික එහෙම ඇහුවා. 

"අපි ආවෙ නම් ඔෆිස් එකේ වෑන් එකේ. ඒක හන්දියේ කඩේ ගාව නවත්තලයි ආවෙ." වාසල මල්ලි එහෙම කිව්වෙ ආපහු ගේ දිහාවට යන්න හැරෙන ගමන්. 

"යමු එහෙනම්... මටත් හන්දියට යන්න ඕනෙකමක් තියෙනවා. මමත් එන්නම්.." ශශික එහෙම කිව්වා. 

අපි ශශිකගේ අම්මට වැඳලා සමු අරන් ආවා. වඳිද්දි අම්මා කිව්වේ ආපහු එහේ එන්න කියලයි. ඒත් ඉතින් අපි ඇත්තටම ආව වැඩේ මොකද්ද කියලා දන්නවනම් ඔහොම කියන එකක් නැහැ. 

ශශික අපිත් එක්ක හන්දියට ආවා. එතකොට හවස් වෙන්නත් පටන් අරන්. 

"ගොඩක් ස්තූතියි ශශික. අපි වගේ හදිසියේම කඩා වැටුණ ආගන්තුකයෝ කට්ටියකට ගොඩාක් හොඳට සැලකුවාට..." මම කිව්වෙ වෑන් එකට නගින්න ඔන්න මෙන්න තියලා. 

"ආ ඒක මොකද්ද? ඔයාලා පරිස්සමෙන් යන්නකෝ. කොහෙද ඉතින් ඔයාලා පරිස්සමෙන් ගියාද කියලා දැනගන්න මගේ ළඟ රන්දිගේ ෆෝන් නම්බර් එක වත් නෑනේ." ශශික එහෙම කිව්වේ මගේ දිහා හොරෙන් වගේ බලන ගමන්. 

ආ ඒ පාර මෙයා මොකටද මේ එන්න හදන්නේ. ඒත් හදිසියේ කඩන් පාත් වුණ අපිට අච්චර හොඳට සැලකුවට පස්සේ හරහට මොනවත් කියන්නවත් බෑනේ. ඉතින් මම මගේ ෆෝන් නම්බර් එක දුන්නා. එවෙලෙම එයා රින් කරපු නිසා එයාගෙ නම්බර් එකත් සේව් කරගන්න මට සිද්ධ වුණා. 

අපි ආපහු එද්දි කතා වුණේ අපි හොයන්න ගියපු විස්තරේ කිසිම උත්සහයක් දරන්නෙ නැතුව හොයාගන්න පුළුවන් වුන එක ගැන. ඒත් අපි දෙන්නගෙම හිතේ තිබුණේ සඳා මැණිකේ ගැන දුකක්. 

හොඳටම හවස් වුණ නිසා වාසල මල්ලි මාවත් ගෙදරින් බස්සගෙනමයි ගියේ. ඇඟට මහන්සියක් දැනුනත් ඇඟ හෝදගෙන් තේ එකක් බීපු ගමන් මහන්සිය කොහෙන් ගියාද නැහැ. තේ එකත් අරගෙන කාමරේට ඇවිත් ෆෝන් එක අතට ගන්නකොට තමයි දැක්කෙ මැසේජ් එකක් ඇවිත් කියලා. ඒ ශශික. 

"ඔයා ගෙදර ආවද?" 

"ඔව්. දැන් ටිකක් වෙලා ඇවිත්." 

"පරිස්සමෙන් ආවනෙ." 

""ඔව් ඔව්. අද අපිට සලකන්න ගොඩක් මහන්සි වුණානෙ. ඒකට ගොඩක් තෑන්ක්ස්. " 

"ඒ වුණාට වැඩක් නැහැ. ආව කියලා කියන්නවත් අපිව මතක් වෙලා නැහැ." 

"අනේ එහෙම නැහැ. මම මේ ඔයාට ආව කියලා කියන්න ෆෝන් එක අතට ගත්තා විතරයි." 

"දැන් ඉතින් මම අහපු නිසා එහෙමවත් කියන්න." 

ඔන්න ඔහොම පටන් ගත්ත අපේ කතා බහ සෑහෙන්න වෙලාවක් යනකල් දිගටම කෙරුණා. ඒත් මට හොඳටම නිදිමත වෙලා තිබුණ නිසා ඒ කතාව අතරෙදිම මට නින්දත් ගිහින්. 

ඊළඟ දවසෙ ඔෆිස් ගියත් මට ආටිකල් එක ලියන්න තරම් හිත හදාගන්න  බැරි වුණා. හැම වෙලේම මට හිතුණේ සඳා මැණිකේට මොකක් වෙන්න ඇත්ද කියලයි. 

ඔහොම දවස් ගෙවිලා ගියේ විශේෂයක් නැතුව. ඒත් ශශිකත් මාත් අතරෙ නිතරම කෙටි පණිවිඩ හුවමාරු වුණා. ඉඳල හිටලා කතා කළත් එක්ක. ඒකෙන් වුණේ ශශිකයි මමයි හොඳම යාළුවෝ දෙන්නෙක් වෙච්ච එක. 

"රන්දි, අපේ අම්මලා මේ පාර පෝයට උපාසක දානයක් ලේස්ති කරලා තියෙනවා. ඔයාටත් එන්න පුළුවන්ද එදාට?" ශාලි දවසක් උදේ ඇහුවේ මම ඔෆිස් එකේ වැඩ වල කරවටක් ගිලිලා ඉන්න වෙලාවක. 

"මම එන්නම් ශාලි.. කවදටද?" 

"පෝය වැටෙන්නේ මේ බ්‍රහස්පතින්දට.. ඔයාව එක්ක එන්න අපේ මල්ලිව එවන්නද?" 

"එහෙම ඕනේ නෑ ශාලි. මම එන්නම් උදේම ඔයාලාගේ ගෙදරට.." 

ආයෙ මල්ලිව මහන්සි කරවන එකේ තේරුමක් නැති හින්දා මම එහෙම කිව්වෙ. පෝය දවසෙත් ගෙදර ඉන්නෙ නැතුව රවුම් ගහනවා කියලා අම්මගෙන් කුරු කුරුවක් වැටෙන්න ඉඩ තියෙනවා වුණත් පින් අතේ වැඩක් හින්දා සමහරවිට මුකුත් කියන එකක් නැහැ. 

ගෙදරිනුත් අවසර අරගෙන, පෝය දවසේ උදේම මම ශාලිලගේ ගෙදරට ආවා. සීයකට විතර දානෙ පිළියෙල කරන්න තිබ්බ හින්දා සෑහෙන්න කලබලයක් තමයි එහේ තිබ්බෙ. කොහොමහරි උදේ 10 විතර වෙනකොට අපිට දානේ ලේස්ති කරගන්න පුළුවන් වුණා. ගෙදරින් තරමක් ඈත තිබ්බ රජමහා විහාරෙකට යන්න තිබුණ නිසා අපි උදේ 10ට විතර ගෙදරින් පිටත් වුණා... 

මතු සම්බන්ධයි.. 

8 comments:

  1. කියෙවුව්වා කියෙවුවා.. කතාව දැන් අවසානයට ලගයි වගේ නේ??

    ReplyDelete
    Replies
    1. ඔව් ඔව්.. දැන් නම් ටිකක් ළඟයි..

      Delete
  2. ඊලග ටික තීරණාත්මකයි වගේ.... :)

    ReplyDelete
  3. ඔන්න මෙයා මදි නොකියන්න ලියනවා. ඉක්මනට ඊලඟ කොටස කියවන්න යන්න ඕනෙ.

    ReplyDelete
    Replies
    1. ඔව් ඉතින් මට සෑහෙන්න තර්ජන ඝර්ජන ආවනේ කතාව ලියන වේගෙ වැඩියි කියලා.. ඒක නිසා දැන් හිටු කියලා ලියනවා.

      Delete
  4. Replies
    1. හා එහෙනම් බලලම එන්නකෝ....

      Delete

කියවලා හිතට දැනුන දේ අකුරු කරලා යන්න පුළුවන් නම් ඒක සිතූට හැමදේකටම වඩා වටිනවා......