Wednesday, April 8, 2015

තිමිර 11

කතාවේ මුල් කොටස් බැලුවේ නැත්තම් මෙතනින් බලන්න. 
තිමිර 03
තිමිර 04
තිමිර 05
තිමිර 06
තිමිර 07
තිමිර 08
තිමිර 09
තිමිර 10

ඒ විහාරේ පිහිටල තිබුණේ හරිම ලස්සන පරිසරේක. නගරයෙන් ඈතට වෙන්න පිහිටලා තිබුණ නිසා හරිම නිස්කලංක ගතියක් තමයි ඒ පරිසරයේ තිබුණේ. කලබලකාරී පරිසරයෙන් මිදිලා ඉඳල හිටලා හරි මේ වගේ තැනකට එන එක හොඳයි කියලයි මට හිතුණේ. 

අපි දානේ වෙලාවට කලින් ගිහින් හිටපු නිසා ටිකක් වටපිට ඇවිදලා බලන්නත් අවස්ථාව ලැබුණා. සාමකාමී, නිහඬ පරිසරය හිතට ගෙනාවේ පුදුම නිදහස් හැඟීමක්. 

දානෙ වෙලාවනම් ටිකක් කලබලකාරියි. ඒත් කිසිම් අඩුපාඩුවක් නොවෙන විදියට දානේ පිළිගන්වන්න අපි උත්සහ කළා. දානේ වෙලාව ඉවර වෙලා පොඩි විවේක කාලෙකුත් තිබ්බා. ඒ වෙලාවේ සිල් සමාදන් වෙලා හිටපු උපාසක අම්මලා කීප දෙනෙක් එක්කත් අපි කතාබහ කළා. 

ඒ අයත් එක්ක කතාබහ කරලා ආපහු එන්න හැරෙනකොටයි මම දැක්කේ බෝමළුවට යන ගල් පඩිපෙළ ගොඩාක් අමාරුවෙන් නගින ආච්චි කෙනෙක්. මම් එතනට දුවලා ගියේ ඈට උදව් කරන්න. 

මම ඇගේ අතින් අල්ලගෙන ඈව පඩිපෙළ උඩටම එක්ක ගියා. බෝමළුවේ ඇය වාඩි වුණේ හරිම පිළිවෙළට. 

"ඔයාට ගොඩාක් පින් දුවේ. ඉස්සර වගේ දැන් මට වාරු නැහැනේ." ඇය එහෙම කිව්වෙ මගෙ ඔළුවත් අතගාන ගමන්. ඊට පස්සෙ ටිකක් කල්පනාකාරීව මගේ මූණ දිහා බලන් හිටපු ඈ සුසුමක් හෙළුවා. 

"ඇයි අත්තම්මෙ, මොකක් හරි ප්‍රශ්නයක්ද?" මම එහෙම ඇහුවා. ඇය මගේ අත්තම්මගේ වයසෙම ඇති. මට අත්තම්ම මතක් වුණා. 

"නෑ දුව. මට දුව දැකලා පුරුදුයි වගේ දැනුණා." ඈ එහෙම කිව්වෙ නැවතත් සුසුමක් හෙළමින්. ඊට පස්සෙ ඈ ඇස් පියාගෙන වඳින්න පටන් ගත්තා. මමත් එහෙමම වාඩි වෙලා හිටියේ එතන හරිම නිස්කලංක නිසායි. 

ඈ වැඳලා ඉවර වෙලා අපි ආපහු පහළට එනකල්ම අපි අතරෙ කතාවක් තිබ්බෙ නැහැ. ඇය වැඩිය කතා බහ කරන්න ප්‍රිය නැති කෙනෙක් විදියටයි මම දැක්කෙ. පඩිපෙළ පාමුලදි ඇය "දුවට තෙරුවන් සරණයි" කියලා බණ මඩුවට ඇතුල් වුණේ මම ආපහු මොනවත් කියන්නත් කලින්. 

ඇය ආපහු යන දිහා බලන් හිටපු මම ආපහු හැරුණේ ඇය මොන වගේ කෙනෙක්ද කියලා තේරුම් ගන්න උත්සහ කරන ගමන්. 

"අනේ ඉස්සර මොන තරම් කලඑළියට හිටපු කෙනෙක්ද දැන් මේ තනිවෙලා ඉන්නෙ?"  මම ආපහු හැරෙනකොටමයි එහා පැත්තේ නැන්දා කෙනෙක් කියපු දේ ඇහුනේ. 

""ඇයි නැන්දේ එහෙම කිව්වෙ? කවුද ඒ?" මම ඇහුවේ ඈ කවුද කියලා දැනගන්න කුහුලක් මටත් ඇති වෙලා තිබුණ හින්දා. 

"ඇයි දුව දන්නෙ නැද්ද? ඒ තමයි අර ගල්කන්ද වලව්වෙ ලොකු මැණිකේ." 

"ආ එහෙමද? මම දැනගෙන හිටියේ නෑ." මම එහෙම කියලා ආපහු ශාලිලා හිටපු හරියට ආවා. එහෙනම් ඒ තමයි ගල්කන්ද වලව්වෙ ලොකු මැණිකෙ. මාව දැකලා පුරුදුයි වගේ කිව්වෙ ශශිකගේ අම්මා කියපු විදියට මම සඳා මැණිකේ වගේ නිසා වෙන්න ඇති. ඒ කතාව අහපු වෙලාවෙ ඉඳන් මම ඈව මුණ ගැහෙන්න කැමැත්තෙන් හිටියත් මේ වගේ අනපේක්ෂිත වෙලාවක ඈව මුණගැහෙයි කියලා නම් මම කීයටවත් හිතුවෙ නැහැ. පව්. දරුවො වෙනුවෙන් ජීවිතේම කැප කරලත් අන්තිමට තනිවෙන්න වුණ හැටි. 

පන්සලේ ඉඳන් ආපහු එනකල්ම මම කල්පනා කළේ ඇය ගැන. තමන්ගේ එකම දුව දකින්න කොච්චර ඕනෙකමකින්ද එයා ඉන්නවා ඇත්තේ. ඒත් දුව කොහෙද ඉන්නෙ කියලවත් දන්නේ නැහැ. සඳා මැණිකෙට මොනව වෙන්න ඇද්ද? තාම ලංකාවෙ ඉන්නවද? එහෙම නැත්තම් පිට රටකටවත් ගිහින්ද ලොකු මැණිකේ ජීවත්වෙලා ඉන්නකල් ඇයට සඳා මැණිකෙව දකින්න ලැබෙයිද? ඔන්න ඔය වගේ ප්‍රශ්න ගොඩකින් මගේ හිත පිරිලයි තිබ්බෙ. එයාලට උදව් කරන්න තිබ්බනම් කොච්චර හොඳද? ඒත් මම කොහොමද උදව් කරන්නෙ? ඉතින් ඒ ප්‍රශ්න එකකටවත් උත්තර තිබ්බෙ නැහැ මම ළඟ. 

දින, සති ගෙවිලා ගියා. මොනවත් විශේෂත්වයක් නැතුව. ඒත් ශශිකගෙන් එන කෙටි පණිවිඩ, දුරකතන ඇමතුම් නම්  නතර වුණේ නැහැ. ඒත් ඒ යාළුකමක් විතරයි කියලයි මට නම් හිතුනෙ. මොකද ඉන් එහාට යන දෙයක් ගැන ඉඟියක්වත් තිබුණේ නැහැ. 

එක දවසක් මම උදේ ඔෆිස් යන්න ලේස්ති වෙලා එනකොට අම්මා කිරිබත් හදලා. 

"ඇයි අම්මේ අද කිරිබත් හැදුවෙ?" මම එහෙම ඇහුවෙ මේසෙට වාඩි වෙන ගමන්. 

"අනේ අනේ. ඒකවත් මතක නෑ මේ ළමයට. අද ඔයාගෙ උපන්දිනේ නේ. සුබ උපන්දිනයක් ඔයාට." එහෙම කිව්වෙ අම්මා මට උණුසුම් හාද්දක් දෙන ගමන්. ඇත්තමයි. මට හාන්කවිසියක්වත් මතක නැති වුණා. 

"අනේ අම්මේ, මට අමතක වුණා මේ වැඩත් එක්ක." මම එහෙම කියලා කිරිබත් කන්න වාඩි වුණා. ඔෆිස් එකට මොනවත් අරන් නොගියොත් එහෙ ඉන්න උන්දැලා ටික මාව කන්න හදාවි. ඒත් දැනටමත් පරක්කුයි. නෑ එයාලට මතක් වෙන එකක් නැහැ. ඉල්ලුවොත් මොනවහරි ගෙනත් දෙන්න බැරියැ. 

එහෙම හිතපු මම බස් හෝල්ට් එකට ඇවිදන් යන්න පිටත් වුණා. එතකොටම ෆෝන් එකත් රින් වෙන්න පටන් ගත්තා. කවුද් මේ උදේම? තිරය දිහා බලද්දියි මම දැක්කෙ ඒ ශශික කියලා. 

"හලෝ" 

"හැපි බර්ත්ඩේ රන්දි" 

"ශශික ඔයා කොහොමද දන්නෙ? මම කිව්වද ඔයාට අද මගේ බර්ත්ඩේ එක කියලා?" 

"ඔයා නම් කිව්වෙ නැහැ. ඒවට තමයි ෆේස්බුක් තියෙන්නෙ." 

"ආ ඒත් මම බැලුවා ඔයා කොහොමද දන්නෙ කියලා."

""කෝ ඉතින් අපිට කේක් කෑල්ලක්වත් නැද්ද?" 

""කේක් දෙන්නේ තෑගි දෙන අයට විතරයි." 

"ම්ම්... තෑග්ගක් නම් තියෙනවා. කොහොමද ඉතින් දෙන්නෙ?" 

"මොකද්ද තෑග්ග?" 

""තෑගි එහෙම කියලා දෙනවද හලෝ. මේ ඒක නෙවෙයි. ඔයා කොහෙද ඉන්නෙ? ඔෆිස් එකේද?" 

"නෑ මම ඔෆිස් යන්න බස් හෝල්ට් එකේ ඉන්නෙ." 

"ආ එහෙනම් බස් එකක් ආවට නගින්න එපා හොඳේ? මම විනාඉ පහෙන් එන්නම්." මම මොනවත් කියන්නත් කලින් එයා ෆෝන් එක කට් කළා. මදැයි ඉතින් දැන් මෙයා එනකම් ඉන්නම වෙනවා. ඕකෙන් වෙන්නෙ මට අද ඔෆිස් යන්නත් පරක්කු වෙන එකයි. ශශිකට හිතෙන් බැන බැන මම එයා එනකම් බලන් හිටියා. 


6 comments:

  1. කෑල්ලෙන් කෑල්ල රසවත්ව ඉදිරියට යනව වගේ. විවේකයක් තිබුන වෙලේ බැලුවා. දිගටම ලියන්න.

    ReplyDelete
    Replies
    1. ගොඩක් ස්තූතියි.. දිගටම ලියන්නම්...

      Delete
  2. එනපොට හොඳ නෑ වගේ. බලමු ඊලඟ එකත්!

    ReplyDelete
  3. ආනුමානේ හරි වගෙයි... ;)

    ReplyDelete

කියවලා හිතට දැනුන දේ අකුරු කරලා යන්න පුළුවන් නම් ඒක සිතූට හැමදේකටම වඩා වටිනවා......