Wednesday, April 8, 2015

තිමිර 12

කතාවේ මුල් කොටස් බැලුවේ නැත්තම් මෙතනින් බලන්න. 
තිමිර 03
තිමිර 04
තිමිර 05
තිමිර 06
තිමිර 07
තිමිර 08
තිමිර 09
තිමිර 10
තිමිර 11

කල්පනා ලෝකෙක ගිලිලා හිටපු මම ආපහු මේ ලෝකෙට ආවෙ ශශිකගෙ මෝටර් රථයෙ නලා හඬින්. ඇති යන්තම් දැන්වත් ආවා. 

"රන්දි, මම එන්න වෙලා ගියෙ නැනේ?" ශශික ඇහුවෙ වාහනෙන් එළියට ඔළුව දාල. 

"අපෝ නැහැ. ඔයා ඉක්මනට ආවා. කෝ ඉතින් දෙන්න මගේ තෑග්ග. මට දැනටමත් හොඳටම පරක්කුයි." මම එහෙම කිව්වෙ ඔරලෝසුව දිහා බලමින්. 

"තෑග්ග දෙන්නම්. වාහනේට නගින්නකෝ." ශශික එහෙම කිව්වම මම පුදුම වුණා. මෙයා මාව පැහැරගෙන යන්නවත්ද දන්නෙ නෑ හදන්නෙ. 

"ඉතින් දැන් පරක්කුයි කිව්වෙ. මම ඔයාව ඔෆිස් එක ළඟින් දාන්නම්. යන ගමන් තෑග්ග දෙන්නම්කො." 

මටත් හොඳටම පරක්කු නිසා ශශිකගේ වාහනේට නැග්ගා. ශශික වාහනේ හරවගෙන ප්‍රධාන පාරට ගත්තා.

"කෝ තෑග්ග?" මම එහෙම ඇහුවේ මෙච්චර හදිස්සියේ මාව හොයාගෙන ඇවිත් දෙන්න හදන තෑග්ග මොකද්ද කියලා දැනගන්න කුතුහලයක් ඇති වුණ නිසාමයි. 

"පොඩි ළමයෙක් වගේ ඔයානම්. ආ මෙන්න." ශශික එහෙම කිව්වෙ ලොකු පාර්සලයක් මගේ අතට දෙන ගමන්. ඒත් ඒක එච්චර බර නම් නැහැ. පෙනුමෙන් නම් පොතක් වගේ. ඒත් පොතකට වඩා ප්‍රමාණයෙන් නම් ලොකුයි. 

"මම මේක කඩල බලන්නද?" මම එහෙම ඇහුවෙ ඇතුලෙ තියන දේ දැනගන්නකන් මට ඉවසිල්ලක් තිබ්බෙ නැති නිසා. 

"ඔය ඉතින්, පොඩ්ඩක්වත් ඉවසන්න බැරිද ඔයාට? ඔෆිස් එකට ගිහින් කඩල බලන්නකෝ. ඊට පස්සෙ කියන්න මට ඒක හොඳද කියලා." ශශික එහෙම කියපු නිසා මට ඉවසන්න සිද්ධ වුණා. මාව ඔෆිස් එක ගාවින් බස්සපු ගමන් මම ඇතුලට දුවලා ගියේ මේක ඇතුලේ මොකද්ද තියෙන්නේ කියලා බලන්න. 

බෑග් එක මේසේ උඩින් තියලා මම මුලින්ම කළේ හෙමීට තෑග්ගෙ දවටනේ ඉරපු එක. ඇතුලේ තියෙන්නෙ මොකද්ද කියලා දන්නෙ නැති නිසා ඒකට හානියක් වෙයි කියලා බයට ගොඩක් හෙමින් තමයි මම දවටනේ අයින් කළේ. ඒත් ඇතුලේ තිබ්බෙ නම් මම කිසිසේත්ම බලාපොරොත්තු නොවෙච්ච දෙයක්. 

ඒ තමයි චිත්‍රයක්... 

චිත්‍රෙ ගෑණු ළමයෙක්ගෙ. අවන්හලක මේසයක් ළඟ වාඩිවෙලයි හිටියේ. ඇගේ ඉස්සරහ බීම වීදුරුවක්. ඒ වගේම ඇගේ ඉස්සරහ මේසේ උඩ දිග ඇරපු සටහන් පොතක්. තවත් කිට්ටු වෙලා බැලුවමයි ඒ චිත්‍රෙ ඉන්න ගෑණු ළමයව මම අඳුර ගත්තෙ. 

ඒ තමයි මම... 

ශශිකව මුලින්ම හම්බ වුණ දවසෙ, අර එයාගෙ පොත මම හොරකම් කරන්න හැදුවයි කියලා මට සැරකරපු දවසෙ මම හිටපු විදිය තමයි ඒ චිත්‍රෙ ඇඳලා තිබුණෙ. 

චිත්‍රෙත් එක්ක තව කාඩ් එකකුත් තිබුණා. ඒ කාඩ් එකේ ලියලා තිබුණේ කවියක්. 

මගේ සඳවතට... 

නොසිතු සේ ඇසිල්ලක 
මගෙ ලොවට පායලා 
සඳරැස් සිසිල දෙනවද.... 

වළාවක පැටලිලා 
සිහින අරගෙන ආපු 
සඳවත මගෙම වෙනවද....


මගෙම විතරක් වෙනවද..... 

එක පාරටම මට හිතාගන්නත් බැරි වුණා. මොනවා කියන්නද කියලා. මම පියවි ලෝකෙට ආවෙ දුරකතනය නාද වෙන හඬින්.  ඒ ශශික. 

"හෙලෝ" මම කටහඬ මටවත් අඳුරගන්න බැරි විදියට බිඳිලයි තිබ්බෙ. එයාට මොනවද කියන්නේ කියලා හිතාගන්නවත් බැරිවුණා මට. 

"චිත්‍රෙ හොඳයි ද? 

"ඔව්." 

"කැමතිද ඒ චිත්‍රෙට?" 

"ඔව්."
 

ඊට පස්සෙ අපි දෙන්නම නිහඬව හිටියේ කියන්න තරම් දෙයක් හොයාගන්න බැරි වුණ හන්දා වෙන්න ඇති.

"මම එහෙනම් තියන්නම්." විනාඩි කිහිපයක නිහඬතාවයකට පස්සේ ශශික එහෙම කිව්වා. 

"හ්ම්." 

"හදිස්සියක් නැහැ. හෙමීට හිතලා බලලා මට උත්තරයක් දෙන්නකෝ." ශශික එහෙම කියලා ෆෝන් එක කට් කළා. මම තාමත් හිටියේ කම්පනය වෙලා වගේ. 

ඒත් එක පාරටම මගෙ මේසෙ ළඟට කඩන් පාත් වුණේ අපේ ඔෆිස් එකේ සහෝදර ජනතාව. 

"කෝ බර්ත්ඩේ ගර්ල් අපිට කේක් එකක්වත් ගෙනාවෙ නැද්ද?" එහෙම ඇහුවෙ ධනුෂ්ක. 

"අනේ මම එද්දි පරක්කු වුණා නේ. මම දැන් මේ යන්නයි හැදුවෙ." මම එහෙම කිව්වෙ නැත්තම් මේ කට්ටියගෙන් මට බේරුමක් නැති වෙන නිසා. 

"ආන්න එහෙම එන්න නංගී හරිද? නැත්තම් ඔයාට අද ගෙදර යන්න වෙන්නේ නැහැ.." ඒක නම් ඇත්ත. කේක් දුන්නේ නැත්තන් අද මෙයාල මාව නැති කරාවි. මම ශාලිවත් ඇදන් කේක් එකක් ගේන්න යන්න එළියට බැස්සා. 

"කොහාටද දැන් යන්නෙ?" ශාලි එළියට බැස්සෙ අව්වෙ ගිහින් එයාව කළු වෙයි කියලා කුරු කුරු ගාන ගමන්. 

"ඉස්පිරිතාලෙ ළඟ කඩෙන් ගමු නේ? එතන කේක් රසයි." මම එහෙම කිව්වෙ කුඩේ ඉහලන ගමන්. හොඳටම අව්ව. ඒත් අපි පයින්ම ඉස්පිරිතාලේ ගාවට ඇවිදන් ගියා. ඒත් කහෛර හරියට කිට්ටු වෙද්දිමයි මම දැක්කෙ දැකලා පුරුදු කෙනෙක් කහ ඉර ගාව හිටන් ඉන්නවා. ඒ එදා පන්සලේදි මට මුණ ගැහුණු අත්තම්මා. ගල්කන්ද වලව්වෙ ලොකු මැණිකේ. 

"අත්තම්මා මොකද මෙතන?" මම එහෙම ඇහුවෙ මීට කලින් කවදාවත් ඇයව මෙහෙදි දැකපු බවට මතකයක් තිබ්බෙ නැති නිසා. 

"මම ක්ලිනික් එකට ආවා දුව. දැන් මේ බෙහෙත් ටික ගන්න ෆාමසියට යන්නයි ඕනෙ. ඒත් මේ පාරෙ හරියට වාහන නේ." ෆාමසිය තිබ්බෙ පාරෙන් එහා පැත්තෙ. ඔෆිස් ටයිම් එක නිසා පාරේ වාහන පිරිලා. 

"මට බෙහෙත් තුණ්ඩුව දෙන්නකෝ. මම පාර පැනලා ගිහින් බෙහෙත් ටික අරන් එන්නම්." මම එහෙම කිව්වෙ ඒක ලේසි නිසයි. ෆාමසියට ගිහින් බෙහෙත් අරන් එනකොට නම් පාරෙ වාහන එච්චර තිබුණේ නැහැ. හදිස්සියට මම පාරෙ එක පැත්තක් විතරයි බැලුවෙ. ඒක නිසා අනිත් පැත්තෙන් ආව වෑන් එක දකිනකොට මම හිටියෙ පාර මැද්දෙ.. 

"දඩස්" වේගෙන් ඇවිත් බ්‍රේක් ගහලා නැවැත්තුවත් එතකොටත් වෑන් එක මගෙ ඇඟේ වැදිලා ඉවරයි. කකුලක දරාගන්න බැරි වේදනාවක් ආව හින්දා මම එහෙමම වාඩි වුණා.

මතු සම්බන්ධයි... 

4 comments:

කියවලා හිතට දැනුන දේ අකුරු කරලා යන්න පුළුවන් නම් ඒක සිතූට හැමදේකටම වඩා වටිනවා......