Thursday, April 9, 2015

තිමිර 13

කතාවේ මුල් කොටස් බැලුවේ නැත්තම් මෙතනින් බලන්න. 
තිමිර 03
තිමිර 04
තිමිර 05
තිමිර 06
තිමිර 07
තිමිර 08
තිමිර 09
තිමිර 10
තිමිර 11
තිමිර 12

මම එතන වාඩි වෙනකොටම වෑන් එකේ ඩ්‍රයිවරුයි, ශාලියි දෙන්නම දුවගෙන ආවේ හොඳටම බය වෙලා. ඒත් මට ඒ හැටි අමාරුවක් තිබ්බෙ නැහැ. 

"මේ ළමය එක පාරටම පැන්න නේ. මම දැක්කෙ නැහැ." වෑන් එකේ ඩ්‍රයිවර් එහෙම කිව්වෙ එයාගෙ අතේ වැරැද්දක් නැහැ කියලා කියන්න වෙන්න ඇති. එයා හරි. මම තමයි පාර බලන්නෙ නැතුව පැන්නෙ. මෙතන මගෙ වැරැද්ද සම්පූර්ණයෙන්ම. 

"ඔව්.. මම පාර බලන්නෙ නැතුවයි පැන්නෙ. මගෙ වැරැද්ද..." මම එහෙම කිව්වෙ මගෙ වැරැද්දක් නිසා ඒ මනුස්සයා අපහසුතාවෙට පත් වෙන්න ඕනේ නැති නිසා. 

"ඔයාට ගොඩක් තුවාලද?" ශාලි හොඳටම බයවෙලා.. "මේ ඔයාගෙ කකුලෙන් ලේ එනවත් එක්ක. අපි හොස්පිටල් එකට යමු " 

"නෑ අනේ.. මට අමාරු නැහැ. අපි යන ගමන් බෙහෙත් දාගෙන යමු." මම එහෙම කිව්වෙ ඇත්තටම මට ඒ හැටි අමාරුවක් තිබුණේ නැති නිසයි. ඉස්පිරිතාලෙ ළඟ තිබුණ නිසා වෑන් එකේ ඩ්‍රයිවරුයි, ලොකු මැණිකෙයිත් ආවා මාත් එක්ක ඉස්පිරිතාලෙට යන්න. මට ඒ හැටි අමාරුවක් තිබ්බෙ නැතත් ඇක්සිඩන්ට් එකක් නිසා එයාලා මාව ඇඩ්මිට් කරගත්තා. 

තුවාල වෙන එක නම් ඉවසන්න පුළුවන්. ඒත් තුවාල සුද්ධ කරන එකයි, ඒවට බෙහෙත් දාන එකයි තමයි මට ඉවසන්න බැරි. නර්ස් තුවාල සුද්ධ කරන්න ඕනේ බඩුත් අරන් එනකොට මම හිටියේ සිහිය නැති වෙන තරමට බය වෙලා. 

"මොකද මේ? ඔයා බය වෙලාද ඉන්නෙ?" නර්ස් ඇහුවෙ හිනාවෙවී. ඒ වෙනකොට වෑන් එකේ ඩ්‍රයිවරුයි, ලොකු මැණිකෙයි, ශාලියි මගේ ඇඳ වටේට වට වෙලයි හිටියේ. මෙතන කෑ ගැහුවොත් මටමයි ලැජ්ජාව. 

"බය වෙන්න එපා ළමයො. පොඩි ළමයිනුත් ඉන්නවා හොඳට තුවාලවලට බෙහෙත් දානකල්." නර්ස් ආයෙමත් හිනාවෙවී කියන්නෙ. මට පෙන්නන්නම බැරි වැඩක් තමයි ඔය ඉන්ජෙක්ෂන් විදින්න ගියාමයි, තුවාල වලට බෙහෙත් දාන්න ගියාමයි පොඩි ළමයි ඔයිට වඩා හොඳට ඉන්නවයි කියන එක. ඇයි අපට රිදෙන්නෙ නැහැ කියලද එයාල හිතන් ඉන්නෙ? මහ පුදුම ලෝකයක් මේක. 

ඒ අස්සෙ මේ කවුද නර්ස්ගේ පිටිපස්සට වෙලා හොරෙන් හිනා වෙන්නෙ? 
ශශික! මෙයා කොහොමද මෙතන්ට ආවෙ? 

"ශශික! ඔයා මොකද මෙහෙ?" මම ඇහුවෙ මේ මොනවත් හිතාගන්න බැරුව. මෙයා මම යන යන තැන ඉන්නවද? 

"මම ආවෙ ශාලි කෝල් කරපු නිසානෙ." ශශික කිව්වෙ ශාලි දිහා බලන ගමන්. ඒ පාර මම බැලුවෙ ශාලි දිහා. මෙයා මොකටද එයාට කතා කළේ? 

"අනේ රන්දි. මම ඔයාලාගේ අම්මට කතා කරන්න යනකොට වැරදිලා ශශිකගේ නම්බර් එක තමයි ඩයල් වෙලා තියෙන්නෙ." ශාලි කිව්වෙ සමාව ඉල්ලන බැල්මක් එක්ක. 

බලන්න ඉතින්. ශාලිත් මහ පුදුම වැඩ තමයි කරන්නෙ. දැන් එයා අම්මටත් කෝල් කරලා. දැන් අම්මා ආවම තමයි මෙතන වැඩේ දෙකක් වෙන්නෙ. 

"ඇයි ශාලි ඔයා අම්මට කෝල් කළේ? මට එච්චර අමාරු නෑනේ." මම එහෙම කිව්වෙ නුරුස්නා හැඟීමකින්. 

"අම්මට කියන්නේ නැතුව කොහොමද රන්දි? නැත්තම් ඔයා ගෙදර ගියාට පස්සෙ ඔයාට හොඳටම බනියි කිව්වෙ නෑ කියලා.." එක අතකට ශාලි කියන කතාවෙත් ඇත්තක් නැතුවමත් නෙවෙයි. 

"ඒ වුණාට ශාලි අම්මා දැන් ඇවිත් දෙවනත් කරයි මෙතන. ඔයා දන්නවනේ අම්මගේ හැටි." මම එහෙම කිව්වෙ අපේ අම්මා පොඩි දේටත් සෑහෙන්න කලබල වෙන කෙනෙක් නිසයි. 

ඒත් ඒ ගැන හිතන එක නවත්තන්න මට සිද්ධ වුණේ නර්ස් මගේ තුවාලෙට බෙහෙත් දාන්න පටන් ගත්ත නිසයි. මුලින්ම සර්ජිකල් ස්පිරිට් වලින් තුවාලෙ හෝදනකොට දැවිල්ල වැඩිකමට මගෙ ඇස් වලින් කඳුළුත් පැන්නා. ඊට පස්සෙ නම් මම ඇස් දෙක තද කරලා වහගෙනයි හිටියෙ. ශාලිගෙ අතකිනුත් තද කරලා අල්ලන් හිටියේ මම බෙහෙත් දාලා ඉවර වෙනකල්. 

තුවාලෙට බෙහෙත් දාලා ඉවර වුණාට පස්සෙයි මට යන්තම් සහනයක් දැනුණේ. වේදනාවෙ නම් අඩුවක් තිබ්බෙ නැහැ. ඩොක්ටර් නම් කිව්වෙ සීරුම් තුවාල මිසක් ගොඩක් ගැඹුරු තුවාල නැහැයි කියලා. වේදනාව අඩු වෙන්නෙයි කියලා වේදනා නාශක පෙති දෙකකුත් දුන්නා මට බොන්න. 

නර්සුයි, ඩොක්ටරුයි එතනින් ගියාට පස්සෙයි ශශිකගෙ කතාව පටන් ගත්තෙ. 

"අපෝ මහලොකු චණ්ඩි. කතාව නම් ගමකට ගහන සයිස්. ඒ වුණාට සර්ජිකල් ස්පිරිට් ටිකක් ගෑවුණාම අඬන්න ගන්නවා." 

"මමනෙ ඉතින් දන්නෙ කොච්චර මට රිදුණද කියලා. ඔය කිසිම හිතක් පපුවක් නැතුව දත් ගලවලා දාන දත් දොස්තරලා දන්නවද ඕවා?" 

"ආ එතකොට අපිට හිතක් පපුවක් නැහැ? අනේ අනේ.. මෙහෙමත් කතා අහන්න වුණා නේ මට ඇත්තටම." ශශික එහෙම කියලා අහක බලාගත්තා. එවෙලේ නම් මට දුක හිතුණත් එක්ක එයා ගැන. ඒත් මම මොනවත් කිව්වෙ නැහැ. 

"අත්තම්ම කොහෙන්ද මෙතන්ට සෙට් වුණේ?" ශශික අත්තම්මා දිහාවට හැරිලයි එහෙම ඇහුවෙ. 

"පුතේ මේ දුව මට බෙහෙත් ගන්න ෆාමසියට යනකොට නේ මේ වාහනේට හැප්පුනේ.." අත්තම්මගේ කටහඬේ තිබුණේ හරියට එයත් මට වුණ දේට වග කියන්න ඕනෙ වගේ හැඟීමක්. ඒත් මෙතනදි නම් සම්පූර්ණ වැරැද්දම මගේ. 

"අනේ ශාලි, ඩොක්ටර්ගෙන් අහන්නකෝ මට දැන් ගෙදර යන්න පුළුවන්ද කියලා? " මම එහෙම ඇහුවෙ මට දැන් ඕනෙ වෙලා තිබ්බෙ ඉක්මනටම ගෙදර යාගන්න නිසා. ශශික වගේම එයා දේපු තෑග්ගත්, කවියත් මගෙ හිතට සෑහෙන්න බරක් එකතු කරලයි තිබ්බෙ. මගේ කරදරේ ඉවසන්න බැරි හින්දමයි ශාලි ආපහු ඩොක්ටර් හම්බ වෙන්න ගියේ. 

"ඔයා ඇක්සිඩන්ට් වුණා කිව්වම මම ගොඩක් බය වුණා රන්දි.." ශශික එහෙම කිව්වේ මගෙ ළඟටම ඇවිත්. මොන වගේ උත්තරයක් දෙන්නද කියලා හිතාගන්නවත් බැහැ. මගෙ කන් දෙක ගිනි ගන්නවා වගෙයි මට නම් දැනෙන්නේ. හොඳ වෙලාවට ශාලි ආපහු ආවෙ. ඒ නිසා ශශිකට උත්තරයක් දෙන්න අවස්ථාවක් මට ලැබුණේ නැහැ.  

"පොලීසිය එනකල් ඔයාට ඉන්න වෙනවලු ශාලි. ඇක්සිඩන්ට් එකක් නිසා කට උත්තරයක් දෙනකම් ඔයාට ඉන්න වෙනවලු." ශාලි එහෙම කියාගෙනමයි ආවෙ. මදැයි ඉතින්. දැන් තව වෙලාවක් ඉන්න වෙනවා මෙතන. 

"අත්තම්ම එහෙනම් යන්න. ගොඩක් ස්තූතියි මෙහෙට ආවට.." මම එහෙම කිව්වෙ තවත් ඇයව රස්තියාදු කරවන එකේ තේරුමක් නැති නිසයි.

"අනේ දුව මම හින්දයි ඔයාට මෙහෙම දේකට මූණ දෙන්න වුණේ. අනිත් එක ඔයා ළඟ වැඩිහිටි කවුරුවත් ඇත්තෙත් නෑනේ. මම ඉන්නම් ඒක නිසා." ඇය එහෙම කිව්වෙ මගෙ ඔලුවත් අතගාන ගමන්. 

එතකොටමයි මගේ ෆෝන් එක ආපහු රින් වෙන්න පටන් ගත්තෙ. 

"හලෝ" 

"දෝණි මම මේ ඉස්පිරිතාලෙට ඇවිල්ලයි ඉන්නෙ. කෙහෙද ඔයාලා ඉන්නෙ?" ඒ අම්මා. 

"ඕ පී ඩී එක ගාව 14 කාමරේ කියල එකක් තියෙනවා අම්මෙ. එතන ඉන්නෙ මම."

"හරි දෝණි මම ඉක්මනට එන්නම්" අම්මා සෑහෙන්න කලබල වෙලා. පව්... වෑන් එකේ ඩ්‍රයිවර්ටත් බනීවිද දන්නේ නැහැ. මට ගොඩක් අමාරුයි කියලා හිතනවද දන්නෙ නෑ. කමක් නෑ. දැන් ආවම දකිවි නේ මට අමාරු නැහැයි කියලා. 

අම්මා 14 කාමරෙන් ඇතුල් වෙද්දිම අපි හැමෝම දොර දිහා බලාගෙනයි හිටියෙ. මම බලාපොරොත්තු වුණේ අම්මා සෑහෙන්න කලබලයක් ඇති කරයි කියලයි. පොඩි දේටත් ඉක්මනට කලබල වෙනවා අපේ අම්මා. 

ඒත් අම්මා කාමරේට ඇතුල් වුණ ගමන් අම්මාගේ කටින් පිට වුණේ මම කොහෙත්ම බලාපොරොත්තු වෙච්ච ආමන්ත්‍රණයක් නම් නෙවෙයි. 

"අම්මා......." 

මතු සම්බන්ධයි... 



10 comments:

  1. පහුගිය ටිකේ නොලියා හිටියට මොකද කතාව ලියලා සේව් කරන් ඉදල වගේ.. කොටස් දෙකම එක පාර කියෙවුවා..

    ReplyDelete
    Replies
    1. නෑ දිනේෂ් අයියේ.. නිවාඩු නිසා කතාව ලියන්න වෙලා තියෙනවා දැන්.. ඒකයි මේ...

      Delete
  2. මටත් කොටස් දෙකක් විතර මග හැරුණා..... අද ඒ දෙකම ගොඩදැම්මා.....

    ReplyDelete
    Replies
    1. අන්තිම කොටසත් පෝස්ට් කරලයි තියෙන්නේ...

      Delete
  3. හිප් හිප් හුරේ.... :D

    ReplyDelete
    Replies
    1. ඔයාගේ නිගමනේ හරි ගියා නේ එහෙනම් අන්තිමට!

      Delete
  4. ඔයා සදාගේ දූ ද??? :O

    ReplyDelete
    Replies
    1. මම නෙවෙයි අප්පා.. රන්දි සඳාගේ දුව ලු...

      Delete
  5. අවුරුද්දට ගෙදර ගිහින් අදයි ආවෙ. ඔන්න ආපු ගමන්ම කියවන්න ගත්තා!

    ReplyDelete
    Replies
    1. මම නම් අවුරුදු නිවාඩුවෙම කතාව ඉවර කළා...

      Delete

කියවලා හිතට දැනුන දේ අකුරු කරලා යන්න පුළුවන් නම් ඒක සිතූට හැමදේකටම වඩා වටිනවා......