Wednesday, August 17, 2016

ඉයන් මාමාගේ අභියෝගය සහ සිතූගේ කැමතිම සින්දු 16

මේ දවස්වල කට්ටිය තරඟෙට තමන් කැමතිම සින්දු 16 පොස්ට් කරනවලු නේ. ඉයන් මාමා ( මාමා කිව්වට තරහ නෑනේ? හංසි කියන නිසාලු කිව්වේ ඔන්න) තමයිලු මේ වැඩේ පටන් ගත්තේ. ඊට පස්සේ හංසි, කලන අයියා, නිර්මාණි, අටං අයියා එහෙමත් පොස්ට් දාලා තිබ්බලු. ඒ වුනාට මට චැලේන්ජ් ඒක බාර දුන්නේ සොමියා අයියා. 

මේකත් හෙන බරපතල වැඩක් කියල තේරුනේ සින්දු ටික තෝරන්න ගියාම තමයි. ඉතින් හෙන අමාරුවෙන් තමයිලු සින්දු ටික තෝරාගත්තේ. මේ තියෙන්නේ සිතූ කැමතිම සින්දු 16. මේවා තියෙන්නේ කැමැත්තෙ අනුපිළිවෙලට නෙවෙයි හොඳේ.. 

1) කඳුළ නිවන්නම්.... ප්‍රියානි ජයසිංහ. 

මේ සින්දුවේ තියෙන ලයාන්විත ගතියට තමයි මම ගොඩක්ම කැමති. මේක නම් ඉයන් මාමාගේ ලිස්ට් එකෙත් තිබුනලු. 



2) සුනිල්වන් නුවන් යුග - සෝමතිලක ජයමහ. (ගායනය, ගීපද, සංගීතය) 

මේක මං ගොඩක් කැමති සින්දුවක්. ඒ සමීප සිදුවීමක් නිසා නම් නෙවෙයි. ඒ සින්දුවේ සංගීතය වගේම පද පෙළත් හිතට ගොඩක් දැනෙනවා. 





3) දෙනුවර මින් පසු - සෝමතිලක ජයමහ/ පුන්‍යා කත්‍රිආරච්චි 

පද, සංගීතය- සෝමතිලක ජයමහ 

හිතට දුකක් දැනුන වෙලාවට එහෙම මං අහන සින්දුවක් මේක. හිතට ගොඩක් සනීපයක් වගේම සැහැල්ලුවක් දැනෙනවා මේ සින්දුව ඇහුවම. 





4)මුව මුක්තාලතා - එඩ්වඩ් ජයකොඩි 

පද රචනය - අචාර්ය අජන්තා රණසිංහ. 

තවත් මං ගොඩක් කැමති සින්දුවක්. ශබ්ද රසය නිසා තමයි මං මේ සිදුවට කැමති වුණේ. මේ ළඟදී හෙමිට සින්දුව අහල බලල තමයි තේරුම හොයාගත්තේ. :)





5) මේ ඉරයි හඳයි තනි අහසක - අමරසිරි පීරිස් 

මේ සින්දුව ගැන නම් මුකුත් කියන්නේ නෑ ඉතින්.. ඒක ගොඩක්ම දිග කතාවක් නිසයි. 



6) සඳකඩ පහණක - සුනිල් එදිරිසිංහ 


කාලෙකට කලින් මගේ ප්ලේලිස්ට් එකේ උඩින්ම තිබ්බ සින්දුවක් තමයි මේ. මේකේ තේරුම ගැන ගොඩක් කතා තියෙනවා. සංගීතය, පද රචනාව දෙකම නිසා හිතට දැනුන සින්දුවක්.. 





7)සැබෑ නොවෙනා හීන- කසුන් කල්හාර 

පද රචනය - නයනසේන වන්නිනායක 
සංගීතය - අන්ජන කුමාර 

අවුරුදු 4ක් තිස්සේ සතියකට පාරක් පේරාදෙණි යන්න වෙච්ච නිසා බස් එකේ යන ගමන් සින්දු අහන්න පුරුදු වුණා. නැත්තම් බස් වල දාල තියෙන බස් සින්දු අහගෙන යන්න වෙනවනේ. ඉතින් එහෙම අහගෙන යද්දී ගොඩක් හිතට දැනිච්ච සින්දුවක්. 


8) එක වසන්තයක - කසුන් කල්හාර 

මේකත් එහෙම පේරාදෙණි යන ගමන් බස් එකේදී අහල පුරුදු වෙච්ච සින්දුවක්... 




8) ඔබේ දෙතොල් පෙති ලිහි - වික්ටර් රත්නායක 

වික්ටර් රත්නායක මහත්මයාගේ සින්දු වලට නම් ගොඩක් කැමතියි. ඒ වුණාට ලිස්ට් එකට ඒ ඔක්කොම සින්දු දන්නා බැරි නිසා මේ සින්දුව විතරයි ඔන්න ලිස්ට් එකට දැම්මේ. :)







9) මල් පෙරහැර - සංගීත් විජේසුරිය 

මගේ යාළුවො එහෙම පොඩ්ඩක්වත් කැමති නෑ මේ සින්දුවට. ඒත් ඉතින් මම නම් ගොඩක් ආසයිලු. හරිම හෘදයාංගම බවක් තමයි මේ සින්දුව අහද්දී මට දැනෙන්නේ. ආ තව ඉස්කෝලේ යන කාලේ ක්‍රෂ් එකකුත් මතක් වෙනවලු ඈ...





10) ඔබ ගින්දර දළු පිරිච්ච - උමාලි තිලකරත්න 

ළඟදි අහපු සින්දු වලින් ගොඩක්ම ලස්සන පද රචනාවක් තියෙන සින්දුවක්. ඒ නිසාමයි මං මේ සින්දුවට කැමති. ඒත් මේ රූප රචනාව නම් හිතට ඇල්ලුවේ නෑ. :(



11) හවසක මා - ලහිරු පෙරේරා/ අභිෂේකා විමලවීර 

මේ සින්දුවටත් කැමති පද රචනාව නිසාමයි. 




12) උකුලට නාවත් - රූකාන්ත ගුණතිලක 

හොස්ටල් එකට ගියපු අලුතම (අර බළල් මෙහෙයුම කරපු කාලේ වගේ තමයි) අපි කට්ටිය එකතු වෙලා සින්දු අහ අහ ඉන්නකොට මේ සින්දුව ප්ලේ වෙලා අපි ඔක්කොම හයියෙන් අඩන්න පටන් ගත්තලු. ඒත් ඉතින් මේ සින්දුව මම ගොඩක් කැමති සින්දුවක්. 



13) වක්කඩ ළඟ - පණ්ඩිත් අමරදේව ශුරින් 






14) නින්ද නැති රැයේ - ගුණදාස කපුගේ 

මේ සින්දුවත් එක්ක මතක් වෙන්නේ කැම්පස් ජිවිතේ කිව්වොත් නිවැරදියි. කැම්පස් එකේ ගියපු හැම ට්‍රිප් එකකම කියනවා ඔය සින්දුව. ඒ වගේම කැම්පස් ජිවිතේ අන්තිම ගී පැදුරේ කියපු සින්දු වලිනුත් මට මතක තියෙන්නේ ඔය සින්දුව විතරයි. ඔය සින්දුවේ තේරුම ගැනත් වාද විවාද ගොඩක් කරලා තියෙනවා අපි.. 

ඒ වගේම ගුණදාස කපුගේ මහත්මයාගේ "උන්මාද සිතුවම්" ගීතයටත් , "දවසක් පැල නැති හේනේ" ගිතයටත් ගොඩක්ම කැමතියි.







15) මේ නිහඬ බව බිඳින්න - ක්‍රිශාන්ත එරන්දක 

ගොඩක් ලස්සන පද රචනයක් තියෙන සින්දුවක්. පද රචනය නිසාමයි කැමති..





16) රෑ දොළොස් පැයේ - නිරෝෂා විරාජිනී 

මේ සින්දුවට කැමති වුණේ නම් සජීවී ගායනයක් ඇහුවට පස්සෙයි. ඒක ඒ තරම් ම හිතට වැදුනා. එදා ඉඳන් මං කැමතිම සින්දු ගොඩට එකතු වුන සින්දුවක්. 





කැමති සින්දු ගොඩකින් සින්දු 16ක් තෝරනවා කියන්නේ ගොඩක් අමාරු වැඩක්. ගොඩක් සින්දු මතක් වෙන්නෙත් නැහැ. ඉතින් මේ සින්දු තමයි සිතූගේ ලිස්ට් එකේ තියෙන්නේ. 

මේ වගේ අභියෝගයක් හඳුන්වල දුන්නට ඉයන් මාමට ගොඩක් ස්තුතියි.. 

Saturday, July 2, 2016

හොස්ටල් කතා: බළල් අවතාරය

පහුගිය කාලෙ බ්ලොග් පැත්තෙ එන්න බැරි වුණාට සමාවෙන්න. හේතුව ඉතින් වැඩ සහ බුකියට වෙලා සිටීම තමයි. කොහොම වුණත් සමාව දෙන්න ඇති කියලා හිතනවා. අදත් ඔන්න හොස්ටල් කතාවක්. 

මේකත් හැබැයි බළලෙක් ගැන. දැන් හිතන්න එපා මේ හොස්ටල් එකේ බළල්ලු විතරයි ද ඉන්නෙ කියලා. තව රිලවු එහෙමත් ඉන්නවා. ඔය දෙගොල්ලොම අපිට හොඳ හැටියට වද දුන්නා හොස්ටල් ඉන්න කාලෙ. ඉතින් මේ තවත් එක් බළල් කතාවක්. 

හොස්ටල් එකේ අපි හිටපු තට්ටුවට උඩ් තට්ටුවේ අපේ යාළුවො කට්ටියක් හිටියා. එයාල ඉතින් ගොඩක් වෙලාවට අපේ කාමරේට ඇවිත් අපිත් එක්ක කතා කර කර ඉන්නවා.. ඔහොම ආව දවසක තමයි අපිට මේ කතාව කිව්වෙ. 

ඒ කාමරේ හිටියෙ යාළුවො තුන් දෙනෙක්. එයාලා තමයි අජිතා, සඳුනි සහ කුමාරි. මේ තුන් දෙනාගෙම ගෙවල් කැම්පස් එකෙන් ගොඩක් දුර. ඉතින් මාසෙකට සැරයක් වගේ තමයි එයාල ගෙදර යන්නෙ. අපි ගෙදර ගිහින් නකොට එයාලටත් එක්ක තඩි බත් එකක් උස්සන් එනවා. මෙහෙම ගෙනාපු බත් කාල කතා බහ කර කර ඉන්න වෙලාවක තමයි මේ කතාව අහන්න ලැබුනෙ. 

අජිතා: දැන් නම් මට අපේ කාමරේ ඉන්නත් බයයි අනේ. 

මම: ඒ මොකද? 

අජිතා: පොඩි අවුලක් ඉතින්. 

රංගි: ඉතින් මොකද්ද කියන්නකො.

අජිතා: කුමාරි ඔයාම කියන්නකො. 

කුමාරි: අපේ කාමරේ ස්කල් එක දාල තියෙන පෙට්ටිය තියෙන්නෙ එළියෙ බැල්කනි එක පැත්තෙ. ඒත් එතන හැමදාම රෑට අමුතු සද්දයක් ඇහෙනවා. 

(ස්කල් එක යනු අපි ඉගෙනීම් කටයුතු සඳහා භාවිතා කරන මිනී ඔළුවයි. හැම කාමරේකම එකක් වගේ තිබ්බා ඕවා)

රංගි: ඉතින්? 

කුමාරි: අපි මුලින්ම එළියට යන්න බයේ හිටියෙ. පස්සෙ දවසක් අපි ඔහ්හොම ගිහින් බැලුවා. එතන පූසෙක් නිදාගන්නවා. ඌ තමයි අර සද්ද කරලා තියෙන්නෙ. 

රංගි: ආ එහෙනම් බය වෙන්න  දෙයක් නෑනෙ? 

කුමාරි: නෑ අනේ. අපිට ඔය සද්ද ඇහෙනකොට බය නිසා අපි ඒ පූසට නිදාගන්න වෙන තැනක කාඩ්බෝඩ් පෙට්ටියක් දාල ඒකට රෙද්දක් දාල හැදුවා. ඒත් මූ නෙවෙයි එතනට යන්නෙ. හැමදාම අර පෙට්ටිය උඩ නිදාගන්නෙ. 

මම: නෑ? 

කුමාරි: නෑ නෙවෙයි අනේ ඔව්! ඊට පස්සෙ බැරිම තැන් අපි ඒ පෙට්ටිය පුටු ගොඩක් උඩින් තිබ්බා. ඒත් මේ පූසා කොහොමහරි එතනට නැගලා එතන නිදාගන්නවා නේ. 

මම: හරිම පුදුමයි නෙ?

කුමාරි: ඒක තමයි. අපි දැන් හිතන් ඉන්නෙ ඌ ඒ ස්කල් එක් අයිතිකාරයගෙ කවුරුහරි කියලා. 

රංගි: ඒක නම් වෙන්න පුළුවන්. අපේ ස්කල් එක තියෙන පෙට්ටිය තියෙන්නෙ ඇඳ යට. මෙහෙටත් එකෙක් ආවොත් තමයි වැඩේ! 

අපි ඔහොම කතා කර කර හිටියා ටික වෙලාවක්. ඊට පස්සෙ යාලුවො තුන් දෙනා ආපහු එයාලගෙ කාමරේට ගියා. 

එදා වැස්ස වගේ තිබ්බ නිසා ටිකක් කරුවල වැටිලයි තිබ්බෙ. කාල බඩ පිරිල නිසා අපි පස් දෙනා කතා වුණේ ටිකක් නිදාගන්න. ඔහොම නින්ද යාගෙන එනකොටම අපි ගැස්සිලා ඇහැරුනේ එක පාරටම ඇහිච්ච සද්දෙකින්.. 

බෙල්ල හරවල බලද්දි දොර ඇරිලා! 

අර කතාව නිසා බය වෙලා හිටපු අපි මූණෙන් මූණ බලාගත්තා. ඒත් එතකොටම ඇහුනෙ අපි කොහෙත්ම අහන්න බලාපොරොත්තු නොවෙච්ච සද්දයක්!

"ඤාව්ව්ව්ව්ව්ව්ව්"

ඊට පස්සෙ ඇහුනෙ මුළු හොස්ටල් එකම දෙවනත් වෙන්න ගෑණු ළමයි පස් දෙනෙක් යටිගිරියෙන් කෑ ගහනවා! 

අපේ ස්කල් එක හොයාගෙනද ඒ ඇවිත් තියෙන්නෙ??

ටික වෙලාවකට පස්සෙයි අපි යථා තත්වයට පත් වුණේ. එදා වැඩිය ළමයි හිටපු නැති දවසක් නිසා අපේ කෑ ගැහිල්ල කාටවත් ඇහිලා තිබ්බෙ නෑ. 

දොර ලොක් වෙලා තිබිලා නැතුව හුළං පාරට ඇරුන දොරෙන් තමයි ඒ හරියෙ සැරි සරන බළල් තඩියෙක් අපේ කාමරේ ඇතුළට ඇවිත් තිබ්බෙ. 

නැතුව ඒ අපේ ස්කල් එක හොයාගෙන ආව අයිතිකාරයෙක් නම් නෙවෙයි..  


Tuesday, May 10, 2016

100යි!

ඔන්න එකමත් එක කාලෙක එකමත් එක ගෑණු ළමයෙක් ඒ ලෙවල් විභාගෙ එහෙම ඉවර වෙලා ගෙදරට වෙලා කම්මැලිකමේ හිටියලු. ඉතින් ඒ දවස්වල මේ ගෑණු ළමයට එයාගෙ යාළුවෙක් කම්මැලි වෙලාවට කියවන්න කියලා ලින්ක් එකක් එවල තිබ්බලු. ඉතින් මේ ගෑණු ළමයත් ඒ ලින්ක් එක දිගේ ගිහින් අරුම පුදුම තැනකට ආවලු.. 

ඒ තමයි ගෝල්ඩ් ෆිෂ්ගේ බ්ලොග් ටැංකිය 

ඉතින් මේ ගෑණු ළමයා එදා තමයිලු බ්ලොග් කියලා ජාතියක් තියෙනවයි කියලා දැනගත්තෙ. ඉතින් එදා ඉඳන් මෙයාගෙ දවසෙන් වැඩි කාලයක් ගත වුණේ මේ බ්ලොග් ටැංකියේ පීනන්නලු.. මාළුවගෙ කතා ගොඩක් හරිම් ආසාවෙන් කියෙව්වලු.  ඒක වර්ඩ්ප්‍රෙස් අඩවියක් නිසා බ්ලොග් රෝලක් තිබුණෙ නෑලු. ඉතින් දවසක් අහම්බෙන් වගේ එක එක ලින්ක් ක්ලික් කර කර ඉන්නකොට තවත් ඒ වගේම බ්ලොග් එකක් හම්බ වුණාලු. ඒ තමයි බ්ලොග් ගඩොල්. පිස්සු පූසො සෙට් එකක් කරපු වැඩ තමයි ඒ බ්ලොග් එකේ තිබුණෙ. ඒ බ්ලොග් එකත් කියවලා ඉවර වෙලා බලනකොට ඒ බ්ලොග් එකේ පැත්තක තව බ්ලොග් වල ලිස්ට් එකක්ම තියෙනවා. පස්සෙ තමයි දන්නෙ ඒ බ්ලොග් රෝල කියලා. ඉතින් ඊට පස්සෙ නොයෙක් විදියෙ බ්ලොග් කියවන්න මේ ගෑණු ළමයට අවස්ථාව ආවලු. 

ඉතින් ඔහොම තමයි සිතූ මේ බ්ලොග් ලෝකෙට ආවෙ.. 

ඉතින් සිතූට ඒ ලින්ක් එක එවපු යාළුවට ගොඩක්ම ස්තූතියි. ඒ නිසා තමයි මම බ්ලොග් කියල දෙයක් තියෙනවයි කියල දැනගත්තෙ. ඒ වගේම ගෝල්ඩ්ෆිෂ්ටයි, බ්ලොග් ගඩොල් ලියපු පුරු පුරු, උපාසක, ඤාව්වා සහ මාළුකට්ටා(මාකට්) ටත් ඒ වගේම සුදුපූසිටත් ගොඩක් ස්තූතියි සිතූට බ්ලොග් ගැන ආසාවක් ඇති කලාට. ඒ වගේම ආයෙමත් ඒ බ්ලොග් දෙකම ආපහු ලියවෙනවනම් ගොඩක් කැමතියි..

එහෙම නානාප්‍රකාර බ්ලොග් රාශියක් වගේම ඒවගෙ කමෙන්ට්ස් කියවන්න තමයි සිතූගෙ කාලෙන් වැඩි හරියක් වැය වුණේ. ඉතින් ඔහොම ඉන්නකොට සිතූටත් හිතුණ කමෙන්ට් කරන්න තිබ්බනම් හොඳයි කියලා. ඉතින් සිතූ බ්ලොගර් වලට සම්බණ්ද වුණේ එහෙමයි. ඊටත් අවුරුද්දක් විතර ගියාට පස්සෙ තමයි සිතූට හිතුණෙ එයාගෙම කියලා බ්ලොග් එකක් පටන් ගන්න. ඉතින් එහෙම තමයිලු "සිතූගේ සිතුවිලි" පටන් ගත්තෙ. 

ඉතින් එහෙම පටන්ගත්ත සිතූගේ සිතුවිලි බ්ලොග් අඩවියට දැන් අවුරුදු 4ක් විතර වෙනවා. මේ ලියන්න් සිතූගෙ 100වෙනි පෝස්ට් එක! 

පෝස්ට් 100ක් ලියන්න අවුරුදු 4ක් ගියා කියන්නෙ ඉතින් සිතූ කියන්නෙ කොච්චර කම්මැලි ළමයෙක්ද කියලා ඔයාලට තේරෙනවනෙ ඉතින්. ඒත් පහුගිය කාලෙ නම් එහෙම ලියන්න බැරි වුණේ ඉගෙනීමේ වැඩ කටයුතු හින්දා තමයි.. ඉස්සරහටවත් කම්මැලි නැතුව ලියන්න බලාපොරොත්තු වෙනවලු ඉතින්. 

මුලින්ම බ්ලොග් කියවන්න ලියන්න පටන්ගත්තෙ කම්මැලිකම මඟහරවගන්න වුණාට බ්ලොග් නිසා හොඳ යාළුවො ගොඩක් අඳුරගන්න ලැබුණා. ඉතින් ඒ ගැන ගොඩක් සතුටුයි. 

ඒ වගේම මගේ බ්ලොග් එකට මුල්ම කමෙන්ට් එක දාපු සිත් අහස ලියපු ප්‍රාර්ථනා අක්කටත්, මුල්ම ෆලෝවර් වෙච්ච ධම්මික සඳරුවන්ටත් ස්තූතියි. මේ දෙන්නම දැන් බ්ලොග් ලියන්නෙ නෑ මම දන්න විදියට. 

ඉතින් අවුරුදු 4ක් තිස්සෙ පෝස්ට් 100ක් පුරාම සිතූ එක්ක හිටපු, පෝස්ට් කියවපු, කමෙන්ට් කරපු නොකරපු, ෆලෝ කරපු නොකරපු යාළුවො හැමෝටම ගොඩක් ස්තූතියි. නම් වශයෙන් කියන්නෙ නෑ ඉතින් එක්කෙනෙක් හරි මඟහැරෙයි කියලා.. 

එහෙනම් ආයෙ තව හොස්ටල් කතාවකින් හමුවෙමු... 





Thursday, May 5, 2016

හොස්ටල් කතා : මුදාගැනීමේ මෙහෙයුම

පහුගිය දවසක සොමියා අයියා තමයි මතක් කරල දුන්නෙ කැම්පස් එකේ ඉන්න කාලෙ වෙච්ච දේවල් බ්ලොග් එකේ ලිව්වොත් හොඳයි කියලා. ඉතින් ඒ නිසයි හොස්ටල් කතා නමින් ඒ කාලෙ වෙච්ච දේවල් ලියන්න හිතුවෙ. 

සිතූ කැම්පස් හිටපු අවුරුදු 4න්, අවුරුදු 3ක්ම හිටියේ කැම්පස් එකේ හොස්ටල් එකේ. ඉතින් ඒ නිසා ඒ කාලෙ වෙච්ච දේවල් නම් ගොඩක් තියෙනවා.  සිතූ කැම්පස් එකේ පළවෙනි වසරෙ ඉන්න කාලෙදි වෙච්ච සිදුවීමක් ගැන තමයි අද මේ කියන්නෙ. 

සිතූට යාළුවො හතර දෙනෙක් ඉන්නවා. මේ හතර දෙනා එක්ක තමයි සිතූ හොස්ටල් ගත වෙලා හිටියෙ. ඒ හතර දෙනා තමයි මුදිතා, රංගි, සරා සහ අහිංසා. මේ එයාලගෙ ඇත්ත නම් එහෙම නෙවෙයි ඉතින්. ඔහොම නම් දැම්ම කියල දන්නවා නම් මාව මරල හංගයි. දැනට ඉතින් අපි එහෙම අඳුනගමුකෝ ඒ කට්ටිය. 

මේ කට්ටියගෙන් සරාට තදටම හෝම්සික් තිබුණ නිසා හැම සිකුරාද හවසම වගේ බස් එකේ ෆුට් බෝඩ් එකේ එල්ලිලා හරි ගෙදර ඉගිල්ලෙන එක පුරුද්දක් වෙලා තිබ්බා. ඉතින් මේ කියන සිදුවීම වෙන දවසෙ සරා නම් හිටියෙ නැහැ. 

එදා සෙනසුරාදා දවසක්.  දවස තිස්සෙ නටල නටල හිටපු අපි කට්ටිය රෑ වෙද්දි තීරණය කළා පාඩම් කරන්න ඕනෙය කියලා. ඉතින් අපි පොත් ටිකත් පොදි බැඳගෙන ගියා පාඩම් කරන්න. අපි කට්ටිය එකතු වෙලා පාඩම් කරනවා කියන්නෙ ඉතින් පාඩම් කරනවා ඇරෙන්න අනිත් හැමදේම කරන එක. රටේ තියෙන හැම ඕපදූපයක්ම කතා කරන්න, කාමරේ තියෙන කෑම බීම ඔක්කොම ගොඩ ගහල ඒ ටික කාලා දාන එක, තේ, කෝපි, මයිලෝ ඔය හැම දෙයක්ම බීලා ඉවර කරන එක වගේ දේවල් තමයි පාඩම් කරනවා කියලා කරන්නෙ. 

ස්ටඩි හෝල් එකට ගියොත් කතා කර කර පාඩම් කරන්න බැරි හින්දා අපි තෝරගත්තෙ අපේ තට්ටුවේ කෙළවරේම කොරිඩෝ එකේ දාලා තියෙන මේසයක්. ඒ කාලෙ අපි හිටියෙ දෙවනි තට්ටුවේ කාමරේක. ඒ කාලෙ ටිකක් තදට සීතල එහෙම තිබුණ නිසා අපි හැමෝම ජර්සි, අයිස් කැප් වලින් සන්නද්ධ වෙලා සීල් දඩයමේ යන එස්කිමෝවරු කට්ටියක් වගේ තමයි පාඩම් කරන්න ගියේ. 

ටිකක් වෙලා පාඩම් කරලා ඒ වගේ තුන් ගුණයක විතර වෙලාවක් ඕපදූප කියවලත් ඉවර කලාට පස්සෙ එන බඩගින්න නම් ඉතින් ඉවසන්නම බැරි නිසා බිස්කට්, ජෑම් ගාපු පාන්, චොකලට් වගේ නානාප්‍රකාර දේවල් මහ ගොඩක් කාලා තේ බීලා ආපහු පාඩම් කරන්න ලේස්ති වෙනකොටම වගේ තමයි ඒ සද්දෙ ඇහුනෙ. එතකොට වෙලාව නම් පාන්දර දෙකට විතර ඇති. 

ඤාව්....

ඔන්න ඔහොම තමයි ඒ සද්දෙ ඇහුණෙ. අපි මුලින්ම වැඩිය ගණන් ගත්තෙත් නැහැ මොකද හොස්ටල් එකේ නිත්‍ය පදිංචිය දරන බළල් තඩියො කීප දෙනෙක්ම ඉන්න නිසා. ටික වෙලාවකින් ඔය ඤාව් සද්දෙ හෙනම විලාපයක් වෙච්ච නිසා අපි තීරණය කළා ඔය බළල් හඬ එන්නෙ කොහෙන්ද කියල හොයල බලන්න. 

ඔය කාලෙ වෙනකොට අපි හිටියෙ හොස්ටල් එකේ දෙවනි තට්ටුවේ නේ. ඉතින් පළවෙනි තට්ටුවේ ස්ලැබ් එක වටේටම පොඩ්ඩක් එළියට හිටින්න තමයි හදල තියෙන්නෙ. අපි ඔය බළල් හඬ එන්නෙ කොහෙන්ද කියල බැලුවම බළල් තඩියෙක් ඒ එළියට හිටින්න හදපු කෑල්ලට වැටිලා..

අපි අර බැල්කනියෙන් එබිලා "සූ සූ" ගාල පූසට කතා කළාම අර හෙනම දුක හිතෙන මූණක් හදාගෙන උන්දැත් අපි දිහා බැලුවා. 

"අනේ පව්......." 

අපි හැමෝගෙම හිත් වලට මුලින්ම ආපු අදහස වුණේ ඒක. 

"මූ කොයි වෙලාවෙද දන්නෙ නෑ වැටුනෙ. උදේ ඉඳන්මද දන්නෙ නෑ.." එහෙම කිව්වෙ රංගි. 

"පව් බඩගින්නෙ ඇත්තෙ හොඳටම.." එහෙම කිව්වෙ මුදිතා.. 

අපි ඒ පාර අපි ළඟ තිබ්බ බිස්කට් එකක් මූ ඉන්න තැනට දාලා බැලුවා. ඌ ඒ පාර දඩිබිඩි ගාලා දුවන් ඇවිත් ඒක කටවල් දෙකට ගිලල දැම්මා. 

"පව් අනේ. හොඳටම බඩගින්නෙ ඉන්න ඇත්තෙ." අපි ඔහොම කියලා තව තව බිස්කට් එතන්ට දැම්මා. ඌ ඒ ටිකත් ඔක්කොම කාලා දැම්මා.

"මේ ඔහොම බිස්කට් දාල හරියන්නෙ නැහැ. අපි මූව ගොඩට ගන්න බලමු." ඒ අදහසට අපි කවුරුත් එකඟ වූණා. ඊට පස්සෙ අපි කල්පනා කළේ මූව ගොඩට ගන්න විදියක්. එතන්ට බහින්න විදියක් තිබ්බෙ නැහැ පහත වැඩි නිසා. ඊටත් බැස්සට පස්සෙ ආපහු නගින්න බැරි වුණොත් මල ජංජාලයක් වෙන්නෙ. 

ඉතින් බහින අදහස අතෑරලා දාපු අපි වෙන විසඳුමක් ගැනයි කල්පනා කළේ. දිග කොහු මිටක් හොයාගත්ත අපි කාමරේ කලින් හිටපු අය දාලා ගිහින් තිබ්බ ලොන්ඩ්‍රි බෑග් එකකුත් හොයාගත්තා. ඊට පස්සෙ කොහු මිටට ලොන්ඩ්‍රි බෑග් එක තියලා ගැට ගැහුවා. ඊට පස්සෙ තව බිස්කට් පැකට් එකකුත් හොයාගෙන අපි ගියේ මේ මහා මුදාගැනීමේ මෙහෙයුම කරන්න. 

කොහු මිටට ගැට ගහපු ලොන්ඩ්‍රි බෑග් එක හෙමීට පූසා වැටිලා හිටපු තැනට පාත් කළා. ඊට පස්සෙ ලොන්ඩ්‍රි බෑග් එක ඇතුළට බිස්කට් එකක් දැම්මා. 

ම්හු... 

මේකා ඒක දැක්ක පාටක් නැහැ. ඒ පාර අපි ආපහු ඌ හිටපු තැනට බිස්කට් එකක් දැම්මා. ඒක නම් වැටෙන පරක්කුවට මූ ගිලලත් ඉවරයි. ඊට පස්සෙ ආපහු ලොන්ඩ්‍රි බෑග් එක ඇතුළට බිස්කට් එකක් දැම්මා. 

ඔන්න යන්තම් මේ බළල් තඩියා ලොන්ඩ්‍රි බෑෆ් එක ඇතුළට ගියා. ඒත් අපි බෑග් එක ආපහු උඩට ඇදල ගන්න හදනකොටම මූ ආපහු එළියට ගිහින්. 

මූ නම් යකාගෙ බළල් තඩියෙක් තමයි. 

ඊට පස්සෙ තව බිස්කට් එකක් බෑග් එක ඇතුළට දැම්මා. ඔන්න ඒ පාර මේකා ඇතුළට ගිහින් ඒක කන්න පටන් ගත්තා. එතකොටම අපි දඩබඩ ගාලා බෑග් එක උඩට ගන්න පටන් ගත්තා.. 

මේ මොකද්ද වෙන්නෙ කියලා හිතාගන්න බැරි වුණ බළල් තඩියා අර බෑග් එකෙන් පැන්නෙ නැතැයි එළියට. 

අපොයි දෙයියනේ... 

ඒ පාරත් අපේ උත්සහය වතුරෙ. 

දැන් නම් අපිට හොඳටම මහන්සියි. දැන් පාන්දර 3 විතර වෙලා. ඒ මදිවට හොඳටම නිදිමතයිත් එක්ක. මේ බළල් තඩියා මෙතන තියලා අපිට නිදාගන්නත් බැහැ. 

"තව එක පාරක් ට්‍රයි කරලා බලමු." 

එහෙම හිතපු අපි ආපහු අර බෑග් එක ඒ හරියට පහත් කළා. බළල් තඩියට පේන්නම බිස්කට් එකක් ඒ බෑග් එක ඇතුළට දැම්මා. ඒ පාර නම් බබා වගේ බළල් තඩියත් බෑග් එක ඇතුළට ආවා. 

"ඉක්මනට උඩට ගන්න. නැත්තම් ඌ ආයෙ පනියි." එහෙම කිව්වෙ එක්කෙනෙක්. 

"ඒත් ඉක්මනට ගන්නකොට ඌ කලබල වෙලා ආයෙ එළියට පැන්නොත් එහෙම?" ඒ තවත් එක්කෙනෙක්. 

ඒත් කොහොමහරි අපි ගොඩක් ඉක්මනට උඩට ගන්නෙත් නැතුව ගොඩක් හෙමීට උඩට ගන්නෙත් නැතුව යන්තම් බළල් තඩියත් එක්කම ආපහු බෑග් එක උඩට ගත්තා..

හම්මේ ඇති යන්තම්! 

මේ වෙද්දි අපි හොඳටම නිදිමතේ හිටියෙ. ඒත් බළල් තඩියා නම් කිසිම කලබලයක් පෙන්නුවෙ නැහැ. එයා බඩගින්නෙ ඇති කියලා හිතලා අපි කිරි එකකුත් හදලා දුන්නා. ඊට පස්සෙ ඉතින් හොඳටම නිදිමතේ හිටපු අපි නිදාගන්න ගියා. 

ඊළඟ දවසේ අපි නැගිට්ටෙ ටිකක් පරක්කු වෙලා. කාල බීලා ඉවර වෙලා බලද්දි අහිංසා ගෙ හෑන්ඩ්ස්ෆ්රී එක නැති වෙලා. අපි ඉතින් ඒක ඊයෙ පාඩම් කරපු තැන වත් වැටිල තියෙනවද බලන්න ගියා. 

"හොඳ වෙලාවට අපි ඊයෙ අර පූසව ගොඩට ගත්තෙ. නැත්තම් ඌ අද උදේ එනකම් බඩගින්නෙ නේ?' අහිංසා එහෙම ඇහුවෙ මගෙන්..

ඔන්න එතකොටම අපිට ආයෙමත් අර භයානක සද්දෙ ඇහුණා.. 

"ඤාව්..." 

අපි දෙන්නා බැල්කනියට දුවන් ගියා මොකද වෙලා තියෙන්නෙ බලන්න! 

අනේ අර බළල් තඩියා ආපහු පහළට පැනලා...

ප.ලි. 
පසුව දැනගත් පරිදි ඌ උවමනාවෙන් එතනට පැන අහිංසක ගෑණු ළමයි මුලා කොට බඩ වියත සරි කරගන්නා කපටි බළල් තඩියෙකි. අපි අපේ නින්ද විනාශ කිරීම හා අපිව රැවැට්ටීම ගැන බළලාට අශිර්වාද කරමින් අනිත් අයට කතාව පැවසීමට ගියෙමු... 

Monday, May 2, 2016

මඟුල් මාසෙ..

මේ පටන් ගන්නෙ මැයි මාසෙ. එහෙම නැත්තම් මඟුල් මාසෙ. අවුරුදු කාලා රිම් එකෙන් දුවන අපිට මඟුල් තුලා දෙක තුනකුත් සෙට් වුණොත් ඉතින් දෙවියන්ගේම පිහිටයි. 

මොකද ඔය මඟුල් ජෝඩුව පැත්තකින් ඉන්දැද්දි ඒකට ආරාධනා ලබන උදවියට ඔය මංගල උත්සව වලට සහභාගී වෙන්න යන්නෙත් සුළුපටු වියදමක් නොවන නිසා. ඔය වියදම් නම් ඉතින් වැඩිපුරම යන්නෙ ගෑණු උදවියට. 

ඔන්න මංගල උත්සවයට ආරාධනාව ලැබෙන්නත් කලින් ඉඳන්ම කනින් කොනින් ආරංචි වෙනවලු අන්න අහවලා බඳින්නයි යන්නෙ කියලා. ඊට පස්සෙ ඉතින් අහවලා මට ඉන්වයිට් කොරයිද කියලා හිත හිත තමයි ඉන්න වෙන්නෙ. එහෙම හිත හිත ඉන්න කාල සීමාවක් නැතුවම ගහෙන් ගෙඩි එන්නැහේ කඩන් පාත් වෙන මංගල ආරාධනාත් තියෙනවා. ඉතින් කොහොමහරි ඔය ආරාධනාවත් ලැබුණයි කියමුකෝ..

ගෑණු උදවියට නම් ඊට පස්සෙ ඉතින් හිතෙන්නෙ ඇඳන් යන්නෙ මොකද්ද කියල තීරණය කරන එක තමයි. ඒ කියන්නෙ ඉතින් "ඔන්න ඔහෙ තියෙන එකක් අඳිනවද එහෙම නැත්තම් අලුත් එකක් ගන්නවද?" කියන එක තමයි ලොකුම ප්‍රශ්නෙ. ඉතින් අලුත් එකක් ගන්න යන වියදම අපරාදෙ කියල හිතෙනවනම්, සල්ලි අතිනුත් අමාරුයි නම් තියෙන ඇඳුමක් රිකන්ඩිෂන් කරල තමයි ගන්න වෙන්නෙ. 

වෙඩින් වලට අඳින සාරි හරිම ගණන්. ඒ වගේම ඔය සාරියට මහන හැට්ටෙටත් එක එක විච්චූරණ දාල මහන නිසා ඒකටත් හෙන ගාණක් ගන්නවා.එතකොට ඔය සාරි හැට්ටෙ අපිට ඕනෙ දවසට ගන්න නම් ඊට මාසෙකට කලින්වත් දෙන්න ඕනෙ. ඉතින් ඔය වගේ ජරමර ගොඩයි. 

ඔහොම ඇඳන් යන ඇඳුම තීරණය කළාට පස්සෙ අර බියුටි කචල් වැඩ ටික ගැන බලන්න ඕනෙ. ඔය ඕනෙම වෙඩින් එකකට යන ගෑණු කෙනෙක්ව එදාට අඳුරගන්න සෑහෙන්න අමාරුයි. මොකද සෑහෙන්න බියුටි කචල් වැඩ කිඩ දල මේකප් කරල කොණ්ඩෙ හදල එන නිසා. ඔය වැඩ කිඩ ටික තමන්ටම කර ගන්න බැරි නම් එහෙම සැලූන් අක්කෙක්ගෙ සහය පතන්න වෙනවා. එයාලත් ඔය වගේ වැඩ වලට අස්ප ගණන් ගන්නෙ ඔය වගේ අවස්ථා අනිවාර්‍යයෙන්ම එන බව දන්න නිසයි. 

දැන් ඔය මේකප් වැඩ වලට ගියාම තමන්ට ඕනෙ විදිය කියන්න පුළුවන් නෙ සැලූන් අක්කට. ඒත් ඒ කොහොම කිව්වත් එයා එයාට ඕනෙ විදියට තමයි මේකප් කරන්නෙ. ඒ නිසා තමයි ගොඩක් වෙලාවට අන්තිමට හොල්මන් ලුක් එකක් එන්නෙ. ඒ නිසා සමහර වෙලාවට එයාට තර්ජනය කරන්නත් වෙනවාලු. මගෙ යාලුවෙක් කිව්වා එක දවසක් එයා ගියපු සැලූන් එකකින් ෆුල් හොල්මන් මේකප් එකක් දැම්මට පස්සෙ එයා වෙලාවෙම ඒක අයින් කරන්න කියලා එයාට ඕනෙ විදියට මේකප් කරගෙන ආවලු.. 

පිරිමි උදවියට නම් ඔය ඇඳුම් කැඩුම් ප්‍රශ්නෙත්, මේකප් ප්‍රශ්නෙත් නෑ නේ. ( ඒත් දැන් නම් තියෙනවද කොහෙද හැබැයි) ඒ නිසා එයාලට තියෙන්නෙ ඔය වෙඩිමට ගිහින් කන සාක්කුවේ දාගෙන එන එක තමයි. මං එච්චර පිරිමි පාර්ශවේට ඔය වගේ වෙලාවට තියෙන ප්‍රශ්න ගැන දැනුවත් නැති නිසා ඒ වගේ ප්‍රශ්න තියෙනවා නම් කමෙන්ට් එකකින් කියන්න.

ඉතින් අන්තිමට වගේම එන ලොකුම ප්‍රශ්නෙ තමයි මනාල යුවලට දෙන තෑග්ග. සල්ලි දෙනවද, ගිෆ්ට් වවුචර් එකක් දෙනවද, එහෙම නැත්තම් වෙන මොනවහරි තෑග්ගක් දෙනවද කියන එකත් ලොකු ප්‍රශ්නයක්. හැබැයි වැඩියෙන්ම ඔය වෙලාවට වටින්නෙ සල්ලි දෙන එක කියල තමයි ගොඩක් වෙලාවට කියන්නෙ. ඒ නිසා ඔය මංගල උත්සව එහෙම පවත්වපු අයට කියන්න පුළුවන් ඇතිනේ ඒ වගේ වෙලාවට වැඩියෙන්ම වටින්නෙ මොන වගේ තෑග්ගක්ද කියලා. ඒ ගැනත් කියන්න පුළුවන් නම් හොඳයි. 


Thursday, April 21, 2016

කිසි දිනෙක මල් පිපෙනු බැරි තැන

ඉස්සර අතට අහුවෙන හැම පොතක්ම කියවපු මං සරසවියට ගොඩ වුණේ කොච්චර කාලෙකට පස්සෙද? ඉස්සර රාක්ක වල තිබුනෙම හුරු පුරුදු පොත්පත්. වැඩ කරන අයගෙත් තිබුනෙ හුරු පුරුදු මුහුණු. ඒ ඔක්කොම මෙච්චර ඉක්මනට වෙනස් වුණේ කොහොමද? 

ඉක්මනට??

ඉක්මනට කියන්නෙ කොහොමද? අවුරුදුම දැන් කීයක්ද? දෝනිටත් දැන් අවුරුදුම හතරක්! 

ඒව හිත හිත මං ඇවිත් නතර වෙලා තිබුණෙ කවි පොත් රාක්කෙ ගාව. මගෙ ඉස්සරහ උන්නෙ කවදහරි මුණ ගැහෙයි කියල හිතපු ඒත් මෙහෙම මුණ ගැහෙයි කියලා කවදවත් නොහිතපු හීනයක්.. 

ඒ කාලෙ අපි දෙන්නගෙම හීනයක්. 

නිල් පාට කවරයක්. අතින් ඇඳපු චිත්‍රයක්. එයාට චිත්‍ර අඳින්න බෑනෙ. යාළුවෙක්ට කියල අන්දගන්න ඇති. ඒ කාලෙ ඉඳන්ම එයාට යාළුවෝ ඕසෙට. තේකක් බොන්න ඉඳගත්තත් ඇවිත් වටකරගන්න යාළුවො. මං කී දවසක් රණ්ඩු වෙලා ඇද්ද ඕකට. ඒත් හැමදාම, හැමතැනම එයාට යාළුවො. 

"කිසි දිනෙක මල් පිපෙනු බැරි තැන" 

එහෙමයි පොතට නම දාල තිබ්බෙ. ඒ මොකද්ද ඒකෙ තේරුම? ඒ කාලෙ ඉඳන්ම මට තේරෙන්නෙ නැත්තෙ එයාගෙ ඔය අමුතු කවි. මං ඉතින් කොහොමද ඔය කවි තේරුම් ගන්නෙ? ජීවිතේට මංම හිතල ලිව්ව පළවෙනි වගේම අන්තිම කවියත් එයාට ලිව්ව කොට. 

ම්ම්ම්... දැන් කොච්චර කල්ද හැබෑට.. මාව එයාට මතක තියෙනවද දන්නෙ නෑ. ඒත් අමතක වෙන්නෙ කොහොමද? එයාගෙ පළවෙනි ආදරේ මං වෙච්චි කොට. 

එයා ගැන මුලින්ම දැනගන්න කාලෙ මං ආදරේකින් පැරදිලයි හිටියෙ. "ගෙදරින් කැමති නෑ." ඒ විදියට අපේ සම්බන්ධෙට නැවතීමෙ තිත තිබ්බ මනුස්සය වෙන කිරිල්ලියක් එක්ක සවාරි ගහන බව මට කිව්වෙ ඒ කැම්පස් එකේ හිටිය මගෙ යාළුවෙක්. 

දැන් නම් එවරස්ට් කන්ද හිත උඩට කඩන් වැටුණත් ගාණක් නැති වුණාට මං ඒ කාලෙ කුරුලු පිහාට්ටක් ඇහේ වැදුණත් මහ හයියෙන් අඬපු කාලෙ, නොකා නොබී මාසයක් විතර ගෙයි මුල්ලෙ හිටියට පස්සෙ මධූ ඇවිත් බලෙන්ම මාව ආපහු කැම්පස් එකට ඇදන් ගියා. "උඹ මැරිල යන්නද හදන්නෙ?" එහෙම කියල බලෙන්ම මාව ලෙක්චර්ස් වලටත් ඇදගෙන ගියා. ඔහොම ගියපු මුල්ම සතියෙ දවසක මධූලගෙ ගෙදරින් ඇවිත් එයා වේලාසනම ගියා. මට එන්න වුණේ තනියම. 

ඒ එන පාරෙ මහ භායානක බංකුවක් තිබුණා. සංක මාව බලන්න ආව දවසට අපි දෙන්න පැය ගණන් වාඩි වෙලා කතා කර කර උන්නු බංකුව. එක එක දේවල් හිත හිත ආවත් ඒ බංකුව ළඟටම එද්දි මං බොහොම අමාරුවෙන් හදාගත්ත බැමි ටික කැඩිලා ගිහින් එක්වරම මං බංකුවේ ඉඳගෙන කඳුළු වගුරවමින් හිටියා. 

පැයකට විතර පස්සෙ ඔලුව උස්සල බලද්දි මගෙ එහා පැත්තෙ දැකල පුරුදු ඒත් නාඳුනන කොල්ලෙක් ඉඳගෙන හිටියා. 

ඒ විහඟ..

දැකල පුරුදු කිව්වෙ අපේ ෆැකල්ටියෙ නොවුණට වැඩි හරියක් හිටියෙ අපේ කැන්ටිමේ නිසයි. හැම වෙලාවෙම යාළුවො වට කරන් හිටිය කුරුල්ලෙක් වගේ සැහැල්ලුවෙන් ඉන්නවා පෙනුන කෙනෙක්. 

"අඬල ඉවරද ඔයා?' එයා එහෙම ඇහුවා. 

වෙන වෙලාවක නම් ලැජ්ජාවෙන් රතු වෙනවා වුණාට මං එවෙලෙ හිටියෙ ඉක්මනට එතනින් ගැලවිලා යන සිහියෙන්. තව හිටියොත් මොනව අහයිද දන්නෙ නෑ. 

"මං යනව." එහෙම කියපු මං එතනින් නැගිට්ටෙ ආපහු හොස්ටල් එකට යන්න. 

"ඉන්න. මං ඔයාව ඇරලන්නම්." එයත් එහෙම කියලා නැගිට්ටා. 

"එපා." එහෙම කිව්ව මං වේගෙන් ඈතටම ඇවිදන් ගියා. ටික දුරක් ඇවිදිද්දි දැක්කෙ මෙයා මං පස්සෙන්ම ඇවිත් විත්තිය. ඉක්මනටම යන සිහියෙන් හිටපු නිසා මං වේගෙන් දුවගෙන වගෙයි ගියේ. හොස්ටල් එකේ කන්ද නගිද්දි මං ආපහු හැරිල බැලුවා. එතකොට මං දැක්කෙ පහල ඉඳන් බලන් ඉන්න එයාව. 

මධූ ආපහු ආවට පස්සෙ විස්තරේ කිව්වම එයා කිව්වෙ මට අඩුගානෙ ස්තූති කරන්නවත් තිබ්බ කියලයි. ඒත් කාටද ඕව මතක් වෙන්නෙ? ආයෙ හම්බ වුණොත් කියන්න බැරියැ. මං එහෙමයි හිතුවෙ. 

ඊට පස්සෙ මං ඉඳහිට එයාව දැක්කත් එයාට ස්තූති කරන්න විදියක් තිබුණෙ නෑ මට. ඒ හැම වෙලාවෙම යාළුවො පිරිවරන් හිටිය නිසයි. 

"මහ උද්දච්ච කෙල්ලෙක්" එහෙමයි මං ගැන හිතුවෙ කියල මට පස්සෙ කාලෙකදි කිව්වෙ. 

ඊට පස්සෙ සතියෙ අපේ ෆැකල්ටියෙ ජායාරූප ප්‍රදර්ශනයක් තිබ්බා. ඔන්න එහෙදියි මං එයාව තනියම අල්ල ගත්තෙ. වැඩිය කවුරුවත් නැති හරියක හිටපු හින්දා කතා කරන්න ලේසි වුණා. 

"එදා හොස්ටල් එක ළඟටම ආවට තෑන්ක්ස් ඔයාට" එයාට මාව මතකද වත් කියල අහන්නෙ නැතුවයි මං එහෙම කිව්වෙ. 

"එදා ඔයා යන ගමන් වාහනේකටවත් පනියි කියල හිතුණ මට. ඒකයි ආවෙ." එහෙම කියල එයා හිනා වුණා. 

එදා තමයි එයාගෙ අර ඇස් පුංචි වෙන හිනාව මං මුලින්ම දැක්කෙ.

එයා කවියෙක්. එයාලගෙ ෆැකල්ටියේ කැන්ටිමේ රසම රස ෆ්රුට් සැලඩ් එකක් තිබුණා. අපි ඕක කන්න සතියට තුන් පාරක්වත් යන්න පුරුදු වෙලා හිටියා. ඔහොම ගිය දවසක අහම්බෙන් තමයි මං එයාගෙ කවි දැක්කෙ ඒ නෝටිස් බෝඩ් එකේ. කවි ගැන ඉන්ටරස්ට් එකක් කොහෙත්ම නොතිබ්බ මං ඊට පස්සෙ හැම සතියෙම නෝටිස් බෝඩ් එකේ එයාගෙ කවි කියවමින් හිටියා. 

ඊට පස්සෙ එයා එක්ක එයාගෙ කවි ගැන කතා කරමින් හිටියා. කවි ගැන මෙලෝ අදහසක් ඔලුවෙ නොතිබ්බ මං එයාගෙ කවි විතරක්ම කියවලා ඒ ගැන මගේ අදහස් කියමින් හිටියා. 

ටික කාලෙකට පස්සෙ මං ජීවිතේ මුලින්ම ලිව්ව කවිය ලියලා තිබුණා. 


සති පතා කවි පිටුවෙ නුඹ ලියු 
කවි පේළි මම දකිනවා 

නුඹේ මිතුරන් එ'කවි කියවා 
හරි අගෙයි යැයි කියනවා 

ඒත් මම නම් තාම කැමතිම 
නුඹ එදා මට නොකී කවියට 
මගේ ගැන නුඹ නොලියූ කවියට...


ඊට ටික කාලෙකට පස්සෙ අපි අත් අල්ලන් අර මුලින්ම අපි හම්බ වුණ බංකුවේ වාඩි වෙලා හිටියා. 

මෙච්චර කාලයක් ගිහිල්ලත් මේ ඔක්කොම මට මතක එක පුදුම හිතෙන තරම් කාරණාවක් නේද? ඒත් ඉතින් අපි කතා කරපු සමහර දේවල් ඒ විදියටම මට මතක එකේ ඕක එච්චර දෙයක් නෙවෙයි.. 

කැම්පස් එකෙන් අවුට් වුණාට පස්සෙ අපේ අම්මලට ඕනෙ වුණා මේවා පිළිවෙළක් කරන්න. වෙන වචනවලින් කියනවා නම් අපිව කසාද බන්දන්න. ඒත් නුවර වලව්කාර ඇත්තෝ වෙච්ච විහඟලගෙ අම්මල මට කැමති වුණේ නැහැ. ඒ අම්මලගෙ අකමැත්ත නිසා අපේ අම්මලත් ඒ හැටි මනාපයක් පෙන්නුවෙ නැහැ. 

ඉතින් අපිට වෙන් වෙන්න සිද්ධ වුණා. 

ඊට පස්සෙ කොච්චර දේවල් වුණාද? මං සහන්ව කසාද බැන්දා. කවි ගැන මුකුත්ම දන්නෙ නැති වුණාට සහන් කියන්නෙ නරක මනුස්සයෙක් නෙවෙයි. මට හුඟක් ආදරෙයි. ඊටත් වඩා චුට්ටක් බිස්නස් එකට ආදරෙයි..

මේ පොත මෙතනදිම බලනවද? ගෙදර ගිහින් බලනවද? එයාගෙ පොත මං ගත්තා කියලා කෝල් එකක් දීලා කියනවද? ඒත් පරණ නම්බර් එහෙම වැඩ කරනවද දන්නෙ නෑ. එයා ලබන අවුරුද්දෙ කසාද බඳින්න ඉන්නවයි කියල තමයි එදා හම්බ වුණ වෙලාවෙ මධූ කිව්වෙ. 

ගෙදර ගිහින් උයල, නාල, කාලා ඉවර වෙනකල්ම මං පොත අමතක කරලයි හිටියෙ. හදිස්සියෙම පොත මතක් වෙද්දි මං හිටියේ බාගෙට තෙත කොණ්ඩෙ පීර පීර.

මුල ඉඳන් පොත කියවන්න ඕනෙ කියල හිතන් හිටියත් මං පෙරළලා තිබෙ පොතේ මැද පිටුවක්.. 

ඒ පිටුවෙ තිබ්බෙ මෙහෙම කවියක්... 

කන්ද උඩ 
හුදෙකලා තණ බිමෙ 
අලුත් වැස්සට 
මල් පිපී ඇත 

ඒත් එහි එක
කෙළවරක මල් 
පිපී නැති එක 
හිස් තැනක් ඇත 

ඒ කිසි දිනෙක මල් 
පිපෙනු බැරි තැන 

කාලෙකට පෙර 
ඔබ සිටිය තැන......





Saturday, April 9, 2016

කිසිවෙක් කිසිවෙකුට වෛර නොකරනු පිණිස....

නුඹ ගැන ඔහුට නොපවසමි 
ඔහු ගැන නුඹට නොපවසමි 

ප්‍රේමය වෙන වෙනම ගෙන 
හෘද කුටීර දෙකක අසුරමි 

කාන්දු නොවන සේ 
අගුළු ලා මුද්‍රා තබමි 

එක් යතුරු කැරැල්ලක 
යතුරු දෙක අමුණා 
සක්වලගලින් එපිටට විසි කරමි 

ඉතින් හිතවත 
පොරොන්දු ප්‍රකාරව 
අත නුඹට දෙමි 
හිත නුඹට දෙමි 

එනමුදු 
ඒ සා විසල් ප්‍රේමයක් 
සැඟවූයේ කොහිදැයි 
නාසනු මැනවි..... 



Sunday, April 3, 2016

පෝලිම



මීට ටික දවසකට කලින් මම ආර්පිකෝ එකේ බිල් ගෙවන්න පෝලිමේ ඉන්නකොට ගෑණු කෙනෙක් එක පාරටම දඩ බඩ ගාලා දුවන් ඇවිත් මගෙ ඉස්සරහින් හිට ගත්තා. පෝලිමේ ගොඩක් අය හිටපු නිසාත්, එයාට තිබ්බෙ ෆෝන් බිලක් ගෙවන්න විතරක් නිසාත් එහෙම කරන්න හිතෙන්න ඇති. ඒත් කැෂියර් එකේ හිටපු ළමයා මගෙ බිල් එක දාලා දුන්නා. මම බඩු ටික අරන් යන්න හදනකොට එයාට කිව්වා "පෝලිම් පනින්න එපා" කියලා. 

එතකොට තමයි බෝම්බෙ පිපිරුණේ! 

"ඔයා කවුද මට පෝලිම් පනින්න එපා කියන්න? මම එහා පැත්තෙ කැෂියර් එකේ පෝලිමේ ඉඳලයි මෙතනට ආවෙ. අනිත් එක මට තියෙන්නෙ මේ බිලක් ගෙවන්න විතරයි." ඔන්න ඔහොම පටන් අරන් මහා හයියෙන් එතනට ආව හැම කෙනෙක්ටම ඇහෙන්න පටන් ගත්තෙ නැතැයි බනින්න. 

මේ වෙද්දි මට හොඳටම පරක්කු වෙලා තිබ්බ නිසා මට ඕනෙ වුණේ ඉක්මනට එතනින් යන්න. ඒත් මේ කෙනා කලේ වැරැද්දක් කියලා මම හොඳටම දැක්කා. ඉතින් එතන හිටපු ටයි එකක් දාගත්ත කෙනාට (එතන ප්‍රධානියෙක් වගෙයි හිටියෙ) ඒ පිළිබඳව කම්ප්ලේන් කරලා එළියට ආවෙ එතකොටත් රැකියාවට යන්න මම හොඳටම ප්‍රමාද වෙලා හිටපු නිසයි. ඒ යද්දිත් අර ගෑණු කෙනා මහ සද්දෙට තවත් මොනවද කියනවා. 

ඇයි ලංකාවෙ මිනිස්සු පෝලිමක ඉන්න මෙච්චර අකමැති? බස් එකකට නගින්න ගියත් අනිත් අය පෙරළගෙන හරි බස් එකට නැග ගන්නයි බලන්නෙ. හැම වැඩකදිම ෂෝට් කට් එකක් තමයි හොයන්නෙ. තමන්ගෙ වාරය එනකන් පෝලිමක ඉන්න එක මදිකමක් වගේ සලකන්නෙ ඇයි? 

බැංකු වල වගේ නම් මේ තත්වෙ අඩුයි. සමහර බැංකු වල ආරක්ෂක නිලධාරී මහත්මයා ගනුදෙනුකාර භවතුන් ව බලෙන්ම පෝලිම් වලට යොමු කරනවා. හරි නම් එහෙම කෙනෙක් ඉන්න අවශ්‍ය නැහැ. තමන්ම එන පිළිවෙළට ගිහින් පෝළිමක හිටගත්තනම් හරි. 

හැබැයි දැන් සමහර බැංකු වල ටෝකන් ක්‍රමය හඳුන්වලා දීලා තියෙනවා. ලංකා බැංකුවෙ වගේ. ඇතුලට ගියපු ගමන් ටෝකන් එකක් ගන්න ඕනෙ. ඒකේ අංකයක් සටහන් වෙලා තියෙනවා. ඊට පස්සෙ ඒ අංකෙ කතා කරනකම් වාඩි වෙලා ඉන්න ඕනෙ.

මේ මට වෙච්ච තවත් සිද්ධියක්.. 

එදා මම බැංකුවට ගියාම මට ලැබුණ අංකය වුණේ අංක 575. ඒ වෙලාවෙ කතා කරමින් හිටියෙ පන්සිය තිස් ගණන් වල් අංක වලට. ඉතින් මම වාඩි වෙලා මගේ වාරය එනකම් ඉන්නකොට පන්සිය අසූ ගාණක අංකෙකට කතා කළා.

මගෙ එහා පැත්තෙ වාඩි වෙලා හිටියෙ ඇන්ටි කෙනෙක්. එයා එක පාරටම මගේ ටෝකන් එකට එබිලා බැලුවා. 

"අන්න පන්සිය අසූ ගණන් කතා කලා. ඔයා ගිහින් අහන්න ඇයි ඔයාට කතා කළේ නැත්තෙ කියලා.." 

එතන ගනුදෙනු වෙන පිළිවෙල නම් මම දන්නෙ නැහැ. ඒත් එක එක ගනුදෙනු වලට එනම් කවුන්ටර් තියෙන බවත්, කතා කරන්නෙ ඒ කවුන්ටර් හිස් වෙන පිළිවෙලට බවත් මම දන්නවා. ඉතින් මට අදාල කවුන්ටරේ තවම හිස් වෙලා නැතුව ඇති කියලා හිතාගෙන මම සද්ද නැතුව හිටියා. 

මම ගනුදෙනුව කරගෙන ආපහු එනකොටත් ඒ ඇන්ටි එතන වාඩි වෙලා හිටියා. තාම එයාට කතා කරලා නැති පාටයි.

ඒත් එයා ඇයි එහෙම කිව්වෙ කියන එක නම් මට ප්‍රශ්නයක්...  

Thursday, March 31, 2016

දත් වෙද සුමිතුරු

සිතූ දැන් බ්ලොග් අවකාශෙට ඇවිත් අවුරුදු 5ක් විතර වෙනවා. මුලින්ම බ්ලොග් කියවන්න විතරක් ආවත් තමන්ගෙම කියලා බ්ලොග් එකක් පටන් ගන්න එක නම් වුණේ සෑහෙන්න පහු වෙලා. ඒ 2012 ජූනි මාසෙ විතර. ඒ පටන් ගත්ත බ්ලොග් එක තමයි මේ. 

ඉතින් සිතූ ගේ හිතට එන අනන් මනන්, කවි කතා එහෙම ලියන්න තමයි ඒ දවස්වල මේ බ්ලොග් එක අටවගත්තෙ. ඒ බ්ලොග් එක අධ්‍යාපන කටයුතු එක්ක ඉඩ ලැබෙන වෙලාවට පමණක් ලියපු නිසා බොහොම ඉබි ගමනක් තමයි ආවෙ. පෝස්ට් ගාණ තවම 100ක් වෙලත් නැහැ. 

ඉතින් ඒ අතරෙ සිතූට හිතුණා අලුත් බ්ලොග් එකක් පටන් ගන්න. මේක සිතූගෙ රස්සාවට සම්බන්ධ බ්ලොග් එකක් කිව්වොත් නිවැරදියි. 

සිතූගෙ රස්සාව තමයි අනුන්ගෙ දත් ගලවන එක. දත් ගලවන එකම විතරක් නෙවෙයි, පුරවන වැඩ, තවත් දත් සම්බන්ධ නා නා ප්‍රකාර වැඩ කරනවා. 

ඉතින් මේ දත් සම්බන්ධ රෝග ගැන ගොඩක් ප්‍රශ්න අපිට තියෙනවා. ඒ වගේම දත් රෝග වල තියෙන ප්‍රධාන ලක්ෂණයක් තමයි නිවැරදි සෞඛ්‍ය පුරුදු මගින් ඒවා වළක්ව ගන්න පුළුවන් එක. 

ඉතින් ඒක ගැන හිතලයි සිතූ මේ බ්ලොග් එක පටන් ගත්තෙ. ප්‍රශ්න තියෙනව නම් ඊමේල් මගින් වගේම කමෙන්ට් මගින් යොමු කරන්න පුළුවන්. ඒ වගේම මොකක් හරි මාතෘකාවක්  ගැන ලිපියක් ලියවෙන්න ඕනෙ කියලා හිතෙනවා නම් ඒ ගැන කියන්නත් පුළුවන්. එතකොට අපිට පුළුවන් ඒ ගැන ලිපියක් ලියන්න. 

ඉතින් ඉඩක් තියෙන වෙලාවක ඒ පැත්තට එන්න. 

බ්ලොග් එකට පාර මෙතනින්..... 





බ්ලොග් ක සඳහා බැනර් එක සාදා දුන්නේ බුකි මිත්‍ර ශශින් සහෝදරයා.. ඒ සහෝදරයාට ගොඩක් ස්තූතියි... 

Wednesday, March 30, 2016

බස් රියේ දී හමු වූ අයියාහ් වෙත ලියුමක්...

බස් එකේ මගේ එහා පැත්තේ ඉඳගෙන ආ අයියාහ් වෙත ආදරයෙන් ලියා තබමි... ඔයා ඉතා පොෂ්ය. ඇඳුම් පැළඳුම් බ්‍රෑන්ඩඩ් ය. හිසකෙස් ජෙල් කර නවතම විලාසිතාවකට සකසා ඇත. කතා කරන්නේ කඩ්ඩෙනි. ඔබගේ කඩ්ඩෙහි නිපුණත්වය මට මනාව තේරුම් ගත හැකි වූයේ ඔබගේ දුරකතන සංවාදය මටද ඇසුණ නිසාය. කඩ්ඩෙන් වදාරණ ලද ඒ මහා පතරංග නාග ජාතකයේ වැරදි ඉංගිරිස් වචන ගණන හරි ඉංගිරිස් වචන ගණනට වඩා වැඩි බැවිනි.. ඔබ පැවසූ පරිදි ඊයේ මිලට ගත් ජෙනුයින් ලෙදර් බෙල්ට් එක සෙවන් තවුසන්ඩ්ය. ඒත් ඒක ඔයාට නම් නතිංය. නෙක්ස්ට් වීක් සින්ගපෝර් ට්‍රැවල් කරනවාය.. තවත් කතා බොහෝය.. මේ නාග ජාතකයෙන් මට ඇසු ණු කොටස්ය.. මා කටවල් සිය දහස් ගණනක් දැක ඇත. ඩබල් සීල් මාස්ක් දැමූ පසුවද කලන්තේ දැමීමට තරම් දුර්ගන්ධය හමන කටවල් සහිත මිනිසුන් මට හමුවී ඇත. ඒත් ඔබ ඒ සියල්ලන්ටම ඉහළින් සිටියි!! ඉතින් අයියාහ්! මින්පසු ජෙනුයින් ලෙදර් බෙල්ට් එකක් මිලදී ගැනීමට වියදම් කරන මුදලින් පහෙන් එකක් පමණ වියදම් කර ඔබගේ දත් ටික සුද්ධ කර ගන්න. ඔබ අවට සිටින අයට දෙවි පිහිටයි.. මීට ඔබේ එහා සීට් එකේ ඉඳගෙන ආ දැනට අර්ධ කෝමා තත්වයට පත්වී සිටින අසරණිය...




Wednesday, February 3, 2016

කැරළි දිග කොණ්ඩයක්...

අයියෝ කරදරේ. හැමදාම උදේට පරක්කු වෙන්නෙ මේ කොණ්ඩෙ ගැට ලිහන්න ගියාම. ඔන්න ඔහෙ දැන් පීරන්න වෙලාවක් නැහැ. කොණ්ඩෙ බැඳගෙනම යනවා. 

උදේම පාඩම් කරන්න මේසයක් අල්ලගත්තෙ නැත්තම් එහෙම ඉතුරු වෙන්නෙ කැඩිච්ච එහෙම නැත්තම් අව්ව වැටෙන මේස. ෆෑන් එකක් ළඟත් නැති දුරත් නැති මේසයක් අල්ලගත්තාම වැඩේ හරි. වැඩේ කියන්නෙ ඔයින් එකක් අල්ලගන්න උදෙන්ම යන්න වෙන එක නේ. 

වැඩ කර කර ඉන්න ගමන් දැනුනෙ කොණ්ඩ කට්ට බාගෙට ගැලවිලා කියලා. කොන්ඩෙ ගලවලා ආපහු බඳින්න හදනකොටම පිටිපස්සෙ මේසෙ හිටපු කෙනාගෙන් තට්ටුවක්. 

"ඔය කොණ්ඩෙ ඔච්චර ගස්සන්න එපා ඕයි. තමුසෙලා මේ දවස්වල නාන්නෙත් නැතුව නේ පාඩම් කරන්නෙ. මගෙ පොත් වලට උකුණො වැටෙයි." 

හැමෝගෙම හිත දිනාගත්ත හිතුවක්කාරයා බොරුවට ඔරොප්පු මූණක් හදාගෙන පොත් ටික ගසනවා. 

"මගෙ කොණ්ඩෙ උකුණො නෑ මැට්ටො" ඔහොම කියලා රවලා ආපහු ඉස්සරහ හැරුණා. ආව මෙතන මට අනං මනං කියන්න. හිතුව මදි. 

හැමදාම මොකක්හරි කියලා මාව කේන්ති ගස්සන මේ හිතුවක්කාරයා ගැන පොඩි හරි විශේෂත්වයක් නොතිබුණාම නෙවෙයි. ඒත් ඉතින් කැම්පස් හිටපු අවුරුදු හතරම නොවිච්ච දේවල් මේ අන්තිම මාසෙ වෙන්න පුළුවන්ද? 

කොණ්ඩෙට පනාවක් තියන්නෙවත් නැතුව ඔහේ කොණ්ඩෙ එකතු කරලා කට්ටක් ගහන් ආපු දවසක ලයිබ්‍රරි යන ගමන් "තමුසෙගෙ කොණ්ඩෙ මාර ලස්සනයි ඕයි.." කියලා කනට කොඳුරන්න පුළුවන් ඒ වගේ හිතුවක්කාරයෙක්ට විතරමයි. 

ඒත් මම ජීවිතේට බයයි. කිසිම දවසක ජීවිතේ සතුටක් විඳල නැති මම සතුටු වෙන්න බයයි. ඒ හැම වෙලාවෙම අවාසනාවක් ඒ පස්සෙන් ආපු නිසාද කියන්න දන්නෙ නැහැ. හිතුවක්කාරයට පොඩ්ඩක් හරි ඉඟියක් දෙන්න මම ඉක්මන් නොවුනෙ ඒකයි.. 

විශ්වවිද්‍යාල ජීවිතේ අවසන් කරලා එන්න කලින් දවසෙ මගෙ ඉණ ගාවට තිබ්බ් කොණ්ඩෙ කපලා දැම්මෙ ඇයි කියන්න මටවත් තේරෙන්නෙ නැහැ. දුක හිතෙයි කියලා හිතුවට මොනම හැඟීමක්වත් දැනුනෙ නැහැ. බිම පුරාම තියෙන කොණ්ඩෙ දැක්කම හිතට ආවෙ හිස් හැඟීමක් විතරමයි.. 

කැම්පස් එකෙන් ආවට පස්සෙ මගෙ ජීවිතේ ගෙවුණෙ වෙනස්ම විදියකට. අනිත් අය කරපු විදියට ජොබ් එකක් හොයාගෙන කසාද බැඳලා, ළමයි හදාගෙන ටිපිකල් විදියට ජීවිතේ ගෙවන්න ආසාවක් තිබ්බෙ නැහැ. ඒ වුණාට යාළුවො කට්ටිය එකතුවෙන ගෙට්-ටු-ගෙදර්, ට්‍රිප් වගේ ඒවා ඕගනයිස් කරන්න මම හරිම කැමැත්තෙන් සහභාගි වුණා. 

 උසස් අධ්‍යාපන අවස්ථාවක් එක්ක රට යන්න ලැබුණාම වැඩිදුර නොහිතම ඒ අවස්ථාව ගත්තෙ අම්මයි, අප්පච්චියි බලාගන්න අයියයි, අක්කයි මෙහෙ හිටපු නිසයි. කොහොමත් හිතුවක්කාරෙට ලෝකෙ වටේ කරක් ගහන එක ඒ කාලෙ ඉදන්ම තිබ්බ ආසාවක්. ඔහොම හිතුවක්කාරෙට යුරෝපෙ ඇවිද ඇවිද ඉන්නකොට තමයි මුලින්ම රෝග ලක්ෂණ මතු වුණේ. 

"Sam, we're extremely sorry. But you have cancer."

තමන් සේවය කරන රෝහලේදිම තමන්ගෙ සහෝදර වෛද්‍යවරයෙක්ගෙන්ම ඒ වගේ දෙයක් අහන්න ලැබුණාම අඩුගානෙ දුකක්වත් දැනෙන්න ඕනෙ. ඒත් මම හැඟීම් කියන දේවල් වලින් හෙම්බත් වෙලයි හිටියෙ. ඒ නිසා මට දැනුනෙ හිස් හැඟීමක් විතරයි.

"කාටවත් කියන්න එපා අම්මෙ. මම කැමති නැහැ මිනිස්සු මට අනුකම්පා කරනවට.." බෙහෙත් සැරට කොණ්ඩෙ ගැලවෙන්න පටන් ගන්නත් කලින් මම අම්මට එහෙම කිව්වෙ. අම්මා ඒ පොරොන්දුව අකුරටම රැකලා තිබුණා. යාළුවො ඔක්කොම හිතුවෙ මම රට ගියාම එයාලා අමතක කළා කියලා. 

දීර්ඝ ප්‍රතිකාර ක්‍රම.. කෙළවරක් නැති කීමොතෙරපි, රේඩියෝතෙරපි.. ඉවර වෙද්දි මම හොඳටම වෙනස් වෙලා. කෙට්ටු වෙලා.. අඳුරගන්නවත් බැරි තරමට... 

මුලින්ම අඳුරගත්ත නිසා සම්පූර්ණයෙන්ම සුවපත් කරන්න පුළුවන් වුණාට ප්‍රතිකාර ඉවර වෙද්දි මම සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් කෙනෙක් වෙලා. 

සේවය කරපු රෝහලට සමුදුන්නෙ විවේකය අවශ්‍යයි කියලා වුණාට විවේක ගන්න කිසිම අදහසක් තිබ්බෙ නෑ මට. සුභසාධක කණ්ඩායමක් එක්ක එකතු වෙලා ලෝකෙ වටේ යන්න හිතුවෙ ආයෙ කවදා මට මේ ලෙඩේ එක්ක සටන් කරන්න  වෙයිද දන්නෙ නැති නිසයි.

ඉඳල හිටලා මූණු පොතේ ඇවිදිනකොට පරණ යාළුවො දැන් ගත කරන ජීවිත දැක්කම සතුටක් දැනෙන්නෙ එයාල ජීවිතේ දිනලා කියලා හිතුවම. 

එයලා තරම් ම නැතත් මමත් යම් තරමකට හරි ජීවිතේ දිනලයි කියලයි මට හිතෙන්නෙ. හිතුවක්කාරයත් දැන් බැඳලා. ඒ වගේම චූටි බබාල දෙන්නෙකුත් ඉන්නවා.. 

එයාගෙ නෝනටත් තියෙන්නෙ ලස්සන කැරළි කොණ්ඩයක්. චූටි දෝනිටත් එහෙමයි. 

"තමුසෙගෙ කොණ්ඩෙ මාර ලස්සනයි ඕයි.." ඈතින් ඉඳන් හිතුවක්කාරයා කොඳුරනවා හීනෙන් වගේ ඇහුණා..